70 บาทแถวเพลินจิตค่ะ 💸

เค้าอยู่นี่

ย่ำน้ำเล่นอีกต่างหาก

ส่วนตัวเรามองว่าไทยเป็นแบบนั้นแล้วค่ะ แต่อาจจะยังไม่มีเคส 'เขา' ที่เป็นฆาตกรเพื่อเรียกร้องให้คนมองเห็นปัญหานี้แบบในนิยาย หรืออาจจะมีแต่ยังไม่เป็นข่าวเพราะถ้าเอาตามนิยายคือวิธีฆ่าแยบยลใช้ได้ประกอบกับความหละหลวมในการชันสูตรศพของระบบ กว่าจะสืบสวนจริงจังและเป็นข่าวก็ 3 ปีกว่า ๆ แล้ว

ประกันสุขภาพของเรา ณ ปัจจุบันยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ เพราะทั่ว ๆ ไปคุ้มครองแค่อายุสูงสุด 75 - 80 ปีเอง แถมเบี้ยแพงมากจนมีแค่คนรายได้สูงเท่านั้นที่จ่ายได้ ประกันสังคม...อย่าหวัง

ตัวเราเองยังนึกไม่ออกเลยว่าถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นจะทำยังไง จะไหวรึเปล่า ทั้งเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ เครียด เรื่องเงินอีก ยากจริง ๆ ค่ะ

ถูบ้านเสร็จ นังยายก็มานอนแหมะ 😒

#Siamstr #Dogstr

โอบเอื้อเจือตาย (Lost Care)

นิยายที่ตีแผ่ปัญหาสังคมผู้สูงอายุของญี่ปุ่น เปิดเรื่องมาที่ 'เขา' ได้เข้าไปฆ่าผู้สูงอายุตามบ้านที่อยู่ในสภาพที่ติดเตียง ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ โดยวางแผนไว้อย่างละเอียด

เนื้อเรื่องดำเนินไปต่อด้วยเรื่องราวของความเหนื่อยยากของลูกที่ต้องรับผิดชอบพ่อ/แม่ที่อายุมากและพ่วงมาด้วยโรคอัลไซเมอร์ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ วันดีคืนดีก็หลงลืมว่าคนที่เช็ดตัวทำความสะอาดหลังขับถ่ายนี้คือลูก ก็มักจะอาละวาดด้วยคำพูดและทำร้ายร่างกาย

คนที่เป็นลูกเองก็มีลูก (หลานของผู้ป่วย) แล้วดันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่สามีทำร้ายร่างกายเลยหนีมาอยู่กับแม่ ต้องดูแลไปรับ-ส่งลูกที่โรงเรียน งานประจำที่เคยทำก็ต้องออกมาทำพาร์ทไทม์แทนเพราะต้องคอยดูแลแม่ รายได้ก็ไม่ค่อยพอสำหรับ 3 ชีวิต ต้องมีค่ารักษาพยาบาล เหนื่อยสายตัวแทบขาดและโดนแม่อาละวาดใส่เพราะจำไม่ได้ว่าตนเป็นใคร บางวันก็เดินออกจากบ้านไปต้องไปตามหากันอีก พอเหนื่อยเข้าก็เผลออารมณ์เสียและลงไม้ลงมือกับลูกชาย นั่งรู้สึกผิดและแวบหนึ่งอยากให้แม่ 'เสียชีวิต' ไปซะ จะได้สบายกันทั้งสองฝ่าย

เมื่อวันที่รู้ว่าแม่เสียชีวิต (แต่ยังไม่รู้ว่า 'เขา' ฆ่า) ตัวเองก็รู้สึกเสียใจปะปนกับความโล่งใจที่จะได้เป็นอิสระเสียที

นิยายยังพาเราไปเห็นปัญหาของการออกกฎหมายต่าง ๆ หลังจากที่ธุรกิจบ้านพักผู้สูงอายุเอกชนสำหรับคนระดับบนที่มีเงินพอจ่ายแต่ไม่มีเวลานั้นได้รับความนิยมสูง เริ่มมีการปฏิรูประบบประกันของผู้สูงอายุ เช่น การติดตามผู้ใช้บริการไปเดินเล่นได้ถูกตัดออกจากความคุ้มครองเนื่องจากถือว่าเป็นบริการเกินความจำเป็น ดังนั้นบ้านพักผู้สูงอายุในหน่วยงานท้องถิ่นจึงไม่มีกิจกรรมนี้ให้ผู้สูงอายุอีกต่อไป แต่เจ้าหน้าที่หลาย ๆ คนที่บริการด้วยใจรักก็ไม่กล้าปฏิเสธหากมีผู้ใช้บริการร้องขอให้พาไปเดินเล่น เพราะในสัญญาที่เซ็นก่อนเข้ารับบริการถือว่าเป็นบริการที่อยู่ในความคุ้มครอง แต่หากอ้างกฎหมายใหม่จะถือว่าเป็นการทุจริต กลายเป็นความเครียดที่สะสมทั้งผู้ใช้บริการและเจ้าหน้าที่

ระบบประกันที่ปฏิรูปใหม่นี้หลาย ๆ คนจึงมองว่าเป็นระบบประกันที่ใช้การไม่ได้ ภาระทั้งหมดจึงตกอยู่กับเจ้าหน้าที่ที่ต้องมารองรับอารมณ์ เป็นเหตุให้ turnover สูง คนที่อยู่เพราะอุดมการณ์จริง ๆ ก็เริ่มไม่ไหวค่อย ๆ หมดไฟกันไป นอกจากนี้เจ้าหน้าที่ผู้หญิงยังถูกลวนลามโดยผู้ใช้บริการ เดิมทีที่มาทำงานนี้ด้วยอุดมการณ์ที่เปี่ยมล้นและมุ่งมั่นกลายเป็นซอมบี้ วันนึงก็รับไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องลาออกไปทำอาชีพอื่นที่สบายกว่า

ส่วนตัวเราชอบบทท้าย ๆ ที่อัยการผู้ตงฉิน รักความยุติธรรม เกิดมาเพื่อทำงานด้านนี้โดยเฉพาะ มีอุดมการณ์ที่แน่วแน่ และเป็นหนึ่งในคนที่ส่งพ่อเข้าไปรับบริการที่บ้านพักผู้สูงอายุของคนรวยได้พูดคุยกับ 'เขา' ที่ถูกพิพากษาประหารชีวิต อัยการพยายามทำให้ 'เขา' สำนึกผิดในสิ่งที่ทำและเชื่อว่าไม่มีใครสมควรถูกฆ่าเพียงเพราะเป็นภาระ แต่ 'เขา' ก็โต้ตอบไปว่าทีอัยการพูดแบบนี้ได้เพราะอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย เกิดมาพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะฐานะทางสังคม ชื่อเสียงเงินทอง แตกต่างจากคนที่อยู่ปากเหวพร้อมที่จะตกลงไปได้ทุกเมื่อ ไม่เคยรู้ว่าคนที่สิ้นหวังนั้นรู้สึกยังไง และหากอัยการจะเรียก 'เขา' ว่าฆาตกรแล้ว คนที่สั่งประหารก็ไม่ต่างอะไรจากฆาตกรอยู่ดี

และอีกช่วงที่เรารู้สึกว่ามันสะกิดต่อมให้คิดว่าถ้าเราตกอยู่ในสถานการณ์นั้นเราจะรู้สึกแบบไหนคือ ระหว่างที่ทีมอัยการได้คุยกับญาติของผู้สูงอายุที่ถูก 'เขา' ฆ่าว่ารู้สึกอย่างไร เพื่อหาหลักฐานและข้อมูลไปโน้มน้าวศาลให้พิพากษาตัดสินโทษสูงสุด แต่อัยการก็ต้องแปลกใจว่าญาติหลาย ๆ คนนั้นยอมรับว่ารู้สึกโล่งเมื่อพ่อแม่เสียชีวิต เนื่องจากตัวเองก็เหนื่อยที่ต้องมารับผิดชอบ แต่อัยการก็เลือกที่จะมองข้ามและไม่นำส่วนนี้บันทึกลงไป

แต่หลังจากที่ทีมอัยการกลับไป ญาติเองก็รู้สึกแย่กับตัวเองที่มีความคิดแบบนี้และนึกย้อนกลับไปเมื่อตอนตัวเองยังเด็ก แม่ที่เลี้ยงดูตัวเองในอดีต จนกระทั่งแม่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ติดเตียง ความรู้สึกสับสนปนเปทำให้ตัวเองแทบจะเป็นบ้า

"ผู้คนมากมายดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความรักกับความรับผิดชอบตรงก้นหลุม หนำซ้ำคนในประเทศนี้ยังยัดเยียดสำนึกอันดีที่ไน้ความสร้างสรรค์โดยไม่คิดจะช่วยฝังกลบหลุมพวกนั้น แถมยังไล่ต้อนพวกเขาให้จนมุมยิ่งขึ้น"

"ที่กล้าผู้แบบนั้นเพราะคุณอยู่ในที่ปลอดภัยจริง ๆ สินะ คุณกำลังสั่งสอนคนจมน้ำไร้ที่พึ่งให้ยึดเกาะว่าชีวิตคืออะไร ความดีคืออะไรจากบนเรือสำราญอยู่นะครับ วิเศษจริง ๆ ยอดเยี่ยมมาก! หากเป็นไปได้ผมก็อยากมีชีวิตแบบนั้นเหมือนกัน"

#Siamstr #Book #Bookstr #Reading

จริงค่ะ ช่วงแรก ๆ ท้อเพราะสิ่งนี้เลย

ของเราเพิ่งลบ relay yakihonne ไปค่ะ หายละ

ร้านนี้เลยค่ะ ร้านประจำที่สั่งของ Digimon พ่อค้าน่ารักมาก

หนูเคน~

#Siamstr #Digimon

GA ค่ะ

GA ค่ะ

GM ค่ะคุณโน้ต

สวัสดีวันเสาร์ตอนสาย ๆ แดดไม่ค่อยมี ดินเฉอะแฉะ แต่แก้วสวยนะคุณ ☕️

#Siamstr #Coffee #Weekend

It's similar to Damus or Amethyst, but it’s smoother and has a more user-friendly interface. Plus, we can also use the Check-in feature to share location in our posts.

นอกเรื่อง-จะบอกว่าก๋วยเตี๋ยวต้มยำสูตรมะนาวร้าน 'มิถุนา' ใกล้ ๆ วัดพระเงินอร่อยมาก มะนาวแท้ หมูสับล้น ๆ เกี๊ยวทอดตักฟรีไม่อั้น

Once I tried Wherostr, I fell in love with it. Smooth as silk.

#Wherostr #Nostr #Decentralization

Mint ไหน😆

เราชื่อคล้ายกันเลย

สมัยยังสาว เพิ่งเข้าตลาดหุ้นไทยมาเป็นนักลงทุนหน้าใสในชุดนักศึกษา ถูกปลูกฝังนักหนาจากหนังสือ พวกที่เรียกตัวเองไม่ก็คนส่วนใหญ่เรียกกันว่ากูรูหรือเซียน และบรรดานักวิเคราะห์ที่ออกสื่อบ่อย ๆ ว่าให้ซื้อหุ้นที่มี product/service ที่เราใช้เป็นประจำ เราชอบซื้อชอบใช้อะไรก็ให้ถือหุ้นนั้น ๆ เสมือนเราเป็นเจ้าของ ก็เชื่ออย่างนี้มาหลายปี

จนกระทั่ง 3 - 4 ปีที่ผ่านมา เรารู้สึกตรงกันข้ามแฮะ ไม่อยากให้สินค้าและบริการที่เราใช้เป็นประจำเข้าตลาดหุ้นเลย กลับกันถ้าจะซื้อหุ้น จะซื้ออะไรที่ตัวเองแทบจะไม่ได้ใช้ในชีวิตประจำวันเท่าไหร่ (แต่ก็ไม่ได้ซื้อหุ้นเพิ่มมาหลายปีแล้วนี่หว่า)🤔

#Siamstr