Avatar
Bow RightShift
c97510ec8028347f4672b08dc578bf38ef1d936691494f82268ded924a90506c
Replying to Avatar Ratthapoom WPD

เงินคืออะไร ?

เงินที่ดีคืออะไร ?

ชาวเราคงรู้กันดีอยู่แล้ว

คงไม่ต้องมาพิมพ์ให้เสียเวลา

.

3 วันก่อนได้เลคเชอร์ให้

นักศึกษาสถาปัตย์อสังหา

ธรรมศาสตร์ปี 3

ฟังเกี่ยวกับแนวโน้ม

ของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์

ซึ่งเดี๋ยวนี้ผมไม่เน้นพูดคนเดียวแล้ว

เน้นการเล่าข้อมูลจากงานวิจัย

ข่าวสาร และ content ที่เกี่ยวข้อง

แล้วก็จะถามคำให้เด็ก ๆ มันตอบ

เพราะก็อยากรู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร

กับสิ่งที่เราเพิ่งเรียนไป

งวดนี้หลังจากพูดเรื่อง

ต้นทุนทางการเงิน ดอกเบี้ย

ผมถามว่าเงินคืออะไร

ซึ่งอาจจะดูแปลกนะ

สำหรับนักศึกษาสถาปัตย์

แต่กับสาขานี้ ฐานคิดคือเรื่องการเงิน

ไม่ใช่เรื่องเกินหลักสูตรแต่อย่างไร

แล้วก็สรุปว่า เงินก็คือสื่อกลางในการ

แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการ

.

แล้วเงินที่ดีคืออะไร ?

.

ลุงอ้วนเป็นพี่ชายแม่ผม

แกเป็นคนที่มีความสามารถทางช่าง

เคยทำงานในหน่วยงานราชการ

และเคยมาทำงานที่

โรงงานผลิตท่อคอนกรีตที่บ้านผม

เมื่อยี่สิบปีก่อน

แกจะขี่รถเครื่องมาหาที่บ้าน

ก็จะเจอพูดคุยกะแกบ้างเป็นครั้งคราว

แกสูง 170 แต่ผอมเลยดูสูงกว่าปกติ

ผิวเข้มตามทรงคนบ้านนี้

แกสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ้าง

และแกเป็นนักเลงพระเครี่องคนนึง

พอพ่อผมตายปี 2002

แกก็กลับมากรุงเทพ

จากนั้นก็เจอแกบ้างเป็นครั้งคราวตาม

โอกาสต่าง ๆ

.

เดือนที่แล้วญาติผมแจ้งว่า

หลังจากที่ป่วยออด ๆ แอด ๆ มาพักนึง

ลุงอ้วนก็ตรวจเจอว่าเป็นมะเร็ง

และต้องการใช้เงิน

และวานให้ญาติผมที่เล่นพระเหมือนกัน

พาแกเอาพระที่สะสมมาแต่หนุ่มไปขายหน่อย

เป้าหมายคือ ร้านเซียนพระชื่อดัง

ที่ร้านอยู่ศูนย์การค้าย่านงามวงวาน

ตอนผมไปรับแกที่ห้องพัก

แกเดินแทบไม่ไหวละ

แกชี้ไปที่กระเป๋าในใหญ่ 2 ใบ

จากปริมาณพระพุทธรูปในห้อง

หนังสือพระกองใหญ่ และ วัตถุมงคล

ที่เดคคอเรทห้องให้ดูศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้

กระเป๋าสองใบที่ผมหิ้วอยู่

คือกรุพระสุขาภิบาล 5 แน่นอน

.

เมื่อเดินทางมาถึงศูนย์การค้า

เราแวะกินข้าวก่อน พร้อมเอาพระ

ทั้งหมดออกมาส่องตรวจโดยญาติของผม

ส่วนตัวผมนั้นไม่มีความรู้ใด ๆ

จึงได้แต่นั่งดูพระเครื่องหลักหลายร้อยชิ้น

หลังจากส่องพักนึง

ญาติผมมันบอกเลยวันนี้มีเป็นแสน

แน่นอน ผมก็ดีใจไปด้วย

สำหรับของที่เก็บมูลค่าไว้

แล้วน่าจะมี Growth rate สูงมาก

ถ้าเก็บไว้ดี ๆ ไม่ย่อยสลาย

Scarcity แถมยังมีพุทธคุณ

ผมยิ้มเลย สบายละลุง

.

จากนั้นเราเดินทางมาร้านพระ

ก็เหมือนแผงพระที่ท่าพระจันทร์แหล่ะ

เป็นเคาน์เตอร์กระจกยาว ๆ

แต่อยู่ในอาคารติดแอร์

ดู ๆไปแล้วมีความเป็นร้านทอง

มากกว่าด้วยซ้ำ

.

วินาทีแรกที่ผมไปยืนหน้าร้าน

พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ

พนักงานร้านก็รีบเอาถาดไม้กรุกำมะหยี่

มาเรียงยาวตลาดเคาน์เตอร์กระจก

แล้วเอาพระจากกระเป๋าเท เรียงไว้

บนถาดหลายถาดที่ยาวตลอดแนวนั้น

อีกแป้บเดียวเซียนพระดังคนนั้น

ก็เดินออกมาจากออฟฟิศในร้าน

เหมือนในคลิปเลย ดูดีเรียบร้อย

แต่แววตาคมกริบ

เขาสุภาพมาก ไถ่ถามลุงผม

แล้วก็ขอดูพระเครื่อง

โดยระยะของถาดที่ต่อกัน

ยาวประมาณสองเมตรกว่า

เขาเดินดูพระเป็นร้อยชิ้นนั้น

แต่ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที

มีหยิบจับมาดูบ้าง

มีพลิกไปมาบ้าง เร็วมาก

ก็อย่างที่รู้เขาดูพระวันนึงมากมาย

ดูทีเดียวคงรู้เลย

เขาเงยหน้ามองมา

แล้วบอกว่า “พระเขาไม่เล่นกันน่ะครับ“

แล้วเดินจากไป

.

.

.

ลุงผมได้แต่ก้มหน้าลงไปกับเคาน์เตอร์

ด้วยความเหนื่อยล้า

ผมก็นึกย้อนไปถึงห้องของขลังนั่น

คิดถึงแว่นขยายพระที่เขาเคยห้อย

จินตนาการถึงการส่องดูพระ

เป็นล้าน ๆ ครั้งของลุงอ้วน

การต่อราคา การตัดสินใจเช่า

น่าจะมีการหักเหลี่ยมเฉือนคมกันบ้าง

ความมั่นใจจากการศึกษาในพุทธคุณ

ความหายาก พระดังที่สร้าง

มันสร้างมูลค่าขนาดไหนในใจเขา

ความสูงของหนังสือพระในห้อง

มันต้องให้ปริญญากับเขาแล้วแน่นอน

.

ในวงการนี้ ผมคิดว่า

เซียนพระคนนี้คงเป็นเบอร์หนึ่งของชาติ

และแน่นอนว่า

คงเป็นเบอร์หนึ่งของโลกด้วย

สำหรับพระเครื่อง

ถ้าคนนี้บอกไม่ ก็ต้องแปลว่าไม่หรือเปล่า

ผมถามญาติผม มันก็บอกว่า

ก็มีโอกาสขายได้น้อยแล้ว

เพราะถ้าเบอร์ 1 บอกอย่างไร

ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหล่ะ

.

“พี่ ๆ ผมขอดูหน่อย”

เสียงลูกน้องเซียนพระถามมา

ผมเงยหน้าจากภวังค์

พร้อมหยิบพระขึ้นมา 2 ชิ้น

“ผมให้ 8,000“

ผมก็เฮ้ย พอได้นี่หว่า

กำขี้ดีกว่ากำตด เอาเถอะ

แต่ลุงผมก็ไม่ขาย

จากนั้นเราก็กลับมาที่บ้าน

.

ท่ามกลางห้องของขลัง

พระถูกวางรายอีกครั้ง

เพื่อตัดสินใจว่าจะ Cut loss อย่างไร

ผมอดสงสัยไม่ได้เรื่อง 8 พันนั่น

เลยถามญาติว่า พระดังมากเหรอวะ

ทำไมจู่ ๆ เขามาเสนอซื้อตาม

“อ่อ 8 พัน อะค่ากรอบทอง

พระขายได้ซัก 4 ร้อยมั้ง”

ภาพน้าค่อมขายทองในหนัง

แม่งย้อนมาทันที ผมชอบมุกนี้มาก

แต่ในชีวิตจริง เจอคนหลังชนฝาจริง ๆ

ต้องการขายของที่เขาเชื่อว่าเป็นทรัพย์สิน

ผมขำไม่ออกเลยทีเดียว

.

หลังจากเข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาล

เมื่อวานวันที่ 1 พ.ย. 66

ลุงอ้วนจากไปอย่างสงบ

.

ผมยืนอยู่หน้าโลงตอนกำลังบรรจุศพลงไป

ผมจินตนาการถึงการเกิด

และตายของผู้คน

ตามปกติการมรณสติ

นึกถึงพระลุงอ้วน

พระกรอบทองนั่น

ญาติผมรับไปขายเอาเงินมาให้ลุงแล้ว

ส่วนพระที่เหลือ หนังสือพระ ของขลัง

ยังคงวางอยู่ที่เดิม

พร้อม ๆ กับความเชื่อมั่นและศรัทธา

ในพุทธคุณและความเชื่อมั่น

ในการเก็บมูลค่า

และเวลาในการทำงาน

ของลุงอ้วน

.

คนที่ตายไปแล้ว

ไม่มีมิติของเวลาอีกต่อไป

สิ่งที่ส่งทอดให้คนที่อยู่ต่างหาก

ที่จะอยู่ต่อ

.

เคยฟังคลิปสเตฟานเขาบอกว่า

คนเราตายได้ 2 ครั้ง

ครั้งแรกตอนเราตาย

ครั้งที่สองตอนทุกคนในโลก

ไม่พูดถึงเราอีกต่อไป

จริง ๆ เรื่องนี้ค่อนข้าง

เป็นเรื่องภายในครอบครัว

แต่ผมคิดว่ามันมีประโยชน์

ต่อคนที่ยังอยู่

และสิ่งนี้จะทำให้ลุงอ้วน

มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกพักนึง

.

หลังจากเรื่องนี้

ผมเข้าใจมากขึ้น

ว่าเงินคืออะไร

สุดท้ายสิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือเวลา

เราจะเก็บเวลาได้อย่างไร

ส่วนตัวผมชอบถ่ายรูป

.

#siamstr

ทำไมจบเศร้าซ้ะงั้น

เสียใจด้วยคร้าบพี่

จิตนาการสำคัญกว่าตุ๊กตาฮ้ะหมอเอก

อย่าลืมนวดหน้าให้น้องปิรันย่านะคะ

จริงๆแล้ว ที่ดินไม่ควรจะแพงถึงขนาดในปัจจุบันครับ แก่นแท้ของการมีที่ดิน คือการใช้สร้างที่อยู่อาศัย ใช้เพาะปลูก ใช้ปศุสัตว์ คนที่ไม่ชอบการเพาะปลูก ไม่ชอบการปศุสัตว์ ไม่ได้ชอบหรือถนัดอาชีพเกษตรกรรม ก็ไม่จำเป็นต้องมีดินมากมายก็ได้ เพียงมีไว้สร้างที่อยู่อาศัยสักแปลงก็ยังดี ถือเป็นความมั่นคงขั้นพื้นฐานของชีวิต

แต่เพราะระบบเงินที่วิปริต เงินที่พิมพ์เพิ่มได้เรื่อยๆ จนทำให้เงินเสื่อมค่าลงเรื่อยๆ มันเลยทำให้คนที่มีเงินเยอะ ไม่เก็บเงินที่เงินกัน ส่วนนึงเขาจึงเอามาเก็บเป็นที่ดินกัน ทั้งที่เขาแทบจะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากผืนดินนั้นเลยก็มี ใช้เป็นเพียงที่เก็บรักษาความมั่งคั่ง ซึ่งนั้นผิดวัตถุประสงค์อันเป็นแก่นแท้ของที่ดิน

จนทำให้ราคาที่ดินแพงเกินไปจนอยากที่จะจับต้องได้

ผมเองไม่ได้โทษคนมีเงินเยอะแล้วเขาเปลี่ยนเงินเป็นที่ดินนะครับ

แต่ผมโทษระบบเงินอันวิปริต

Fix the money fix the world.

ใช่เลย

ที่ดินปัจจุบันไม่ได้ถูกใช้เพื่อประโยชน์ขั้นพื้นฐาน

แต่ถูกใช้เพื่อเก็บออม และการส่งต่อความมั่งคั่ง แถมยังถูกพัฒนาเพิ่มมูลค่าด้วยการใช้งานที่หลากหลายเพิ่มขึ้น การพัฒนาเมืองซึ่งตามมาด้วยความต้องการอื่นๆ ต่อยอดกันไปเรื่อยๆ จากลงทุนในที่ดินไม่พอ ยังลงทุนอสังหาริมทรัพย์ที่ตั้งบนที่ดินผืนนั้น ปั่นมูลค่าเพื่อสร้างแรงดึงดูดด้านการลงทุน จนละเลยความต้องการขั้นพื้นฐาน ความสามารถในการจ่าย จนที่ดินกลายเป็น สินทรัพย์ของกลุ่มก้อนที่ขาดออกจากกัน ระหว่างผู้ลงทุน และผู้อยู่อาศัย

ที่อยู่อาศัยที่มีมูลค่าที่แลกด้วยหนี้

แต่ไม่มีอะไรที่ตอบความต้องการพื้นฐาน หรือแม้กระทั่งความสามารถในการส่งต่อสินทรัพย์นี้ต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลาน

เมื่อไหร่ที่มีแหล่งเก็บออมที่ดีกว่าที่ดิน

เมื่อนั้นที่ดินจึงจะได้แสดงคุณสมบัติที่แท้จริง

มูลค่าของที่ดินก็จะเป็นมูลค่าที่แท้จริง

ระวังจะโดน Bank farming…..

#ปลูกต้นไม้ไว้สร้างบ้าน

สวยดั่งแสงดาว

ระยิบงามแต้มแต่งประดับดิน

เรือนยอดสูงเทียมฟ้า

คุณค่าเกินพรรณนาเอ่ยเอื้อน

ไฉนเลยร่วงหล่นดอกงาม

ให้เหยียบย่ำผ่านทางเดิน

กล้าไม้สักราคาสามบาทในวันนั้น

จุดประกายไฟฝันคนผ่านทาง

หรือเห็นเพียงร่มเงาหลบร้อน

ยามแดดแรง........

#ปลูกต้นไม้ไว้สร้างบ้าน

หากปรารถนาสู่เสรีชนเสมือนดั่งมีแก้วอยู่สามประการอันจะนำพาเราก้าวไปสู่การมีอิสรภาพในการใช้ชีวิตอย่างบริบูรณ์

แก้วประการที่สองนั้นพูดถึงเรื่องการ

“สร้างความมั่นคงขั้นพื้นฐานของชีวิตด้านต่างๆให้ถึงพร้อม”

หนึ่งในนั้นก็คือการสร้างความมั่นคงด้านที่อยู่อาศัย ให้ถึงพร้อมทั้งของรุ่นตนเองและของรุ่นลูกรุ่นหลานถัดๆไป เพื่อให้ชีวิตนั้นง่ายขึ้นไปเรื่อยๆ

จะดีแค่ไหนหาก......

หากเราจะสร้างบ้านสักหนึ่งหลัง หากคนรุ่นลูกเราจะสร้างบ้านสักหนึ่งหลัง หากคนรุ่นหลานเราจะสร้างบ้านสักหนึ่งหลัง แล้วมีต้นไม้ที่ใช้เป็นวัสดุสำหรับสร้างบ้านเรื่อนปลูกเตรียมให้เสร็จสับ ชีวิตมันจะง่ายขึ้นขนาดไหน ถ้าเราไม่จำเป็นต้องหาเงินก้อนโตมาซื้ออิฐหินปูนทรายเพื่อก่อสร้างบ้านเรือน ชีวิตมันจะง่ายขึ้นขนาดไหนถ้าไม่ต้องหาเงินมาผ่อนบ้านเป็นเวลา 20-30 ปี

หนึ่งในรายจ่ายชิ้นโตที่ทำให้ผู้คนส่วนหนึ่งไปไม่ถึงการมีอิสรภาพในการใช้ชีวิตอย่างบริบูรณ์นั่นก็คือเรื่องของรายจ่ายด้านที่อยู่อาศัย

ให้รู้จักพอประมาณ มีเหตุมีผล และปลูกต้นไม้เตรียมไว้สร้างบ้านเรือนให้ถึงพร้อม

ร้อยเรียงกันจะได้ประมาณว่า…

บ้านควรหลังพอประมาณ (พอประมาณแก่ฐานะตน) มีเหตุมีผล เมื่อมีไม้เตรียมไว้พร้อมจะสร้างบ้านแล้ว ก็ไม่ควรจะไปสร้างบ้านเหล็กบ้านปูนให้สูญสิ้นเงินทองมากมาย เมื่อมีไม้เตรียมไว้สร้างบ้านแล้วก็ไม่ควรไปซื้อบ้านแล้วต้องหาเงินผ่อนบ้านเป็น 20-30 ปี

จริงอยู่….

คนเราชอบไม่เหมือนกัน แต่สิ่งใดเล่าคือความเห็นชอบโดยธรรม สิ่งที่ก่อเกิดจากสองมือเรา หรือสิ่งทีาก่อเกิดจากการทำลาย

ไม้ คือวัสดุที่เราสามารถปลูกได้เอง (หากมีที่ดิน) ปลูกแล้วก็ตัดได้ ตัดแล้วก็ปลูกใหม่ได้

ไม่เหมือน วัสดุบางอย่างทีาต้องระเบิดภูเขาเผากระท่อม ใช้แล้วก็หมดไปเกิดใหม่ยากหรืออาจใช้เวลานาน

ไม่ใช่ว่า เหล็ก อิฐ หิน ปูน ทราย นั้นใช้ไม่ได้

แต่ถ้าหากเรามีไม้ที่เป็นวัสดุที่เราสามารถเพาะปลูกได้เอง เราก็จะรบกวนทรัพยากรธรรมชาติอื่นๆน้อยลง

#ปลูกต้นไม้ไว้สร้างบ้าน

ต้นไม้บางชนิด 10 ปี ก็สามารถตัดมาสร้างบ้านได้

10 ปี อาจจะดูช้ากว่าจะได้สร้างบ้านเรื่อน สำหรับใครบางคน แต่จริงๆแล้วมันเร็วกว่ากว่าต้องผ่อนบ้าน 20-30 ปี

สำหรับใครบางคนที่มีเงินมากพอ การจะสร้างบ้านสักหลัก ก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมาย

สำหรับใครบางคน ที่มีหน้าที่การงานมั่นคง มีรายได้มั่นคง การจนผ่อนบ้าน 20-30 ปี ก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมาย

แต่สำหรับใครบางคน ที่ไม่ได้มีเงินมากมาย ไม่ได้มีหน้าที่การงานมั่นคง ไม่ได้มีรายได้มั่นคง แต่ถ้าหากท่านมีที่ดิน ผมว่าการปลูกต้นไม้เตรียมไว้สร้างบ้าน มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

แต่….

จะปลูกต้นไม้ไว้สร้างบ้าน

จะซื้อ เหล็ก อิฐ หิน ปูน ทราย มาสร้างบ้าน

หรือจะผ่อนบ้าน 20-30 ปี

ก็สุดแท้แต่ปรารถนาของแต่ละคน

เมื่อโลกใบนี้มีผู้คนมากมาย

ย่อมหลากหลายความคิดหลากหลายความฝัน คงไม่มีความคิดใดความฝันใด ถูกต้องดีงามหรือผิดชั่วช้าเลวทรามไปเสียหมดทุกอย่าง หากเราพอใจ หากท่านพอใจ และอยู่ในกฏเกณฑ์ที่สังคมกำหนด

โลกใบนี้ถึงได้มีความแตกต่าง

เป็นธรรมดา…

#siamstr

ที่ดิน

แล้วค่อยบ้าน

สมัยนี้ไม่มีโซลูชั่นนี้ให้พวกเราเลย

ถ้าอยากมีความมั่นคงทางการอยู่อาศัย

หนี้30ปี ดูเหมือนจะเป็นทางออกเดียว

และเป็นทางออกที่ทำให้เรายังคงต้องอยู่ในระบบ เป็นหนูปั้นจักร

ถ้าอยากเข้าถึงการศึกษา (ที่เค้าอ้างว่าดี) กยศ. ก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่มีเป้าหมายในการส่งลูกเรียนสูง

และเป็นทางออกที่ผูกรัดตัวไปตลอดชีวิต ออกจากระบบไม่ได้เช่นกัน

ดูเหมือนว่าแค่ความต้องการพื้นฐาน ก็เป็นหนี้ก้อนโตเข้าซ่ะแล้ว

nostr:nevent1qqs8acje8qfxg6ggku84ulznevkxg6psn4sfxmsy36zck24cz5ckf5spp4mhxue69uhkummn9ekx7mqzyr8xlwprd6mes6p86xqh4lmqxlxexvmdh8xve8dldyftfq6jd3tugqcyqqqqqqg33e24l

GM คร้าบ

มื้อเย็นสองสาว

อาหารเด็กน้อยนี่คิดไม่ค่อยออกเหมือนกันเฮ้ะ

#foodstr

#siamstr

Replying to Avatar Bow RightShift

วันนี้นึกว่าจะไม่มีอะไรมาเล่า

วันนี้เจอประสบการณ์รัฐแทรกแซง

วันนี้คณะมีงานบุญสถาปนาคณะ เลี้ยงอาหารกลางวัน

ประเด็นคือเรามีนัดตรวจงานตอน 12.30

ก้เลยแพลนว่า ลงมากินตอน11.45

แล้วกะมาซื้อกินตามปกติ ไม่ได้กะจะกินของที่เค้าเตรียมไว้ให้

เดินมาเจอแปะป้าย วันนี้กินฟรี แล้วแถวยาวเหยียด ที่ค่อยๆสั้นลงอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ใช่เพราะเค้าตักแจกเร็ว แต่เพราะเค้าไม่ตัก และไม่ขาย เพราะคณะใจดีเหมาร้านไว้ให้กินฟรี เราเลยต้องทำตามที่เค้าบอก

เจ้าของร้าน (ที่สนิทกัน)บอกว่า

จข: ยังตักไม่ได้ค่ะอาจารย์ เค้าให้ตัก12.00

มบ: ซื้อได้มั้ยพี่

จข: เมื่อกี้พี่ตักไปแล้ว เค้าเดินมาด่าเลย

มบ: แล้วคนที่เค้ารีบอ่ะพี่

จข: (ยิ้มเจื่อน พร้อมกวักมือเรียกไปเม้าท์ต่อ)

มบ: ไม่เป็นไรพี่ เดี๋ยวไปกินกาแฟก่อน เดี๋ยวกลับมาใหม่

ต่อแถวใหม่กัน

มบ: ข้าวนิดเดียว มะเขือกับไข่ดาว2ใบ

จข: ไข่ดาวไม่ฟรีค่ะอาจารย์

มบ: ได้พี่ ไม่เป็นไร คิดของอ. เปรี้ยวรวมไปด้วยเลย

กินได้เฉพาะเวลาที่กำหนด

มะเขือได้น้อยกว่าซื้อกิน

ไข่ที่อุดมไปด้วยสารอาหาร ฟรีไม่ได้

โอเค รับแซ่บ

#siamstr