“ ตั้งแต่คราวก่อนนั้น

เสมอหมั่นดอกคำเว้า

อ้ายเลยอุกอั่งเอ้า

ย้อนคำเว้าผู้รังคน

โดนปานซาติผ่านซาติสิเวียนว่าย

สิบ่คลายฮักหมั่น

ปานว่าดาวนั่นเคียงเกิ้ง

คล้อยปีผ่าน

อ้ายนั่งเพ้อพรรณนา

แหงนเบิ่งฟ้า

ย้อนคำเว้าต่าวคืนหลัง

ร้อยความคึด

พันเหตุผลบ่แล้วได้

จักว่าเป็นจั่งใด๋ดอกความฮัก

จักว่าเป็นจั่งใด๋ดอกความฮัก

ส่ำเคิ่งซาติกะบ่กวม “

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr

บทกวีตอนหนึ่งจากเพลง ผู้บ่าวนอนนา

เขียนไว้เมื่อปี 2556