เป็นสรรพนามแทนกษัตริย์ครับ(บุคคลที่สอง) ไม่ใช่สรรพนามแทนตัวผู้พูด มาจากพุทธประวัติ ในครั้งที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงยมกปาฏิหาริย์ ทรงดำเนินในอากาศ แล้วฝุ่นละอองใต้พระบาท ตกต้องเศียรเจ้าศากยะวงศ์ ไทยเราใช้เป็นคำเรียกแทนในหลวง ความหมายว่า ผู้มีละอองธุลีพระบาทของ องค์สมเด็จพระอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้า หรือภาษาบ้านๆ ผู้มีฝุ่นละอองจากพระพุทธบาทตกหล่นใส่หัว(จากการที่ทรงกระทำปาฎิหารยิ์ให้หล่นใส่) พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ไม่เคยเทียบพระองค์เองเป็นพระพุทธเจ้า มีแต่จะยกย่องว่าพระพุทธเจ้านั้นสูงสุด(ในความหมายนี้รวมเอาพระธรรมและพระสงฆ์ไว้ด้วย) อันนี้ผมรวบรวมมาจากการค้นคว้าอีกทีครับ