ทำไมในวันที่ฉันนั่งเรื่อยเปื่อยพรมลิควิดถึงพามาแวะปั๊มปณัยแทบทุกทีสิหน่า มันคือโชคชะตา หรือจริงๆ แล้วฉันขี้เกียจในทุกๆ วันอยู่แล้วกันนะ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม การแวะมาอ่านโน้ตที่นี่มันได้ผล เสมือนการแวะมาให้พี่ปณัยบ้องหูจนหน้าสั่น จนต้องถามตัวเองว่ากูมัวทำอะไรอยู่ ฟีลลิ่งของการดูดม้ามันคงประมาณนี้สินะ คึกโว้ยย สู้โว้ยยย ถ้าเรามุ่งมั่น พยายามสร้าง pow ได้มากพอ แม้มันจะไต่ไม่ถึงระดับพี่ แต่อย่างน้อยมันก็ต้องได้ซักจักแร้ข้างซ้ายของพี่แหละหน่า และหวังว่าวันนึงฉันจะขอยืมเงินพี่สำเร็จ