หลังจากนำประโยคดังกล่าวไปใส่ลงในChat gpt เจ้าAi จอมยุ่งจอมช่างรู้ ก็ร่างบทความนี้มาให้หมาจรจัด จึงขอนำมาเผยแพร่ ณ ที่นี้

ใบไม้ในพายุโทรศัพท์

เสียงกริ่งแรกที่ดังขึ้นในยามเช้า

ไม่ใช่เสียงเพลง ไม่ใช่เสียงลม

แต่มันคือเสียงของโลกภายนอก

โลกที่มีคำว่า "ต้อง" ซ่อนอยู่ในทุกประโยค

คำว่า "ช่วยหน่อย" "ฝากหน่อย" "ทำให้หน่อย"

และคำว่า "ขอโทษนะ แต่..." ที่จริงแล้วแปลว่า "เตรียมเสียสละซะเถอะ"

เขาเคยคิดว่าเขาเป็นอิสระ

เขาเคยเชื่อว่าเส้นทางของเขาขึ้นกับตัวเอง

แต่ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดังขึ้น

ใบไม้ในตัวเขาก็หลุดร่วง

ปลิวไปตามแรงลม

ลมที่ชื่อว่า หน้าที่ ลมที่ชื่อว่า ความรัก

และบางครั้ง...ลมที่ชื่อว่า ความกลัวว่าจะไม่ดีพอ