Kleuter met mes op school, papa van 45 die plotseling overlijdt, Dries van Agt die dit ondermaanse verlaat, diverse mastodonnies die het (mentaal) erg zwaar hebben, dan de gruwelijke miskleunen op het wereldtoneel...

Ik moet spontaan een paar keer huilen, want ik trek me ook alles maar aan, hoewel ik er tussendoor opgewekt en vrolijk probeer te zijn - wat wel eens mislukt.

Hope Winter raakt wel een aantal snaren bij me, die goed passen bij al die gemengde gevoelens.