ทรุดกายลงนั่งกลางดงดอกหญ้า

เรือนร่างถูกปะพรมด้วยละอองน้ำค้าง

สายลมหนาวพัดโชยผ่านมาปะทะ

สะบั้นสั่นเย็นยะเยือกไปถึงขั่วหัวใจ

แสงแดดอ่อนๆเริ่มส่องผ่านทิวไม้

กระทบกับหยดน้ำค้างบนยอดหญ้า

ประกายแสงระยิบระยับดั่งดวงดารา

ประโลมใจให้คลายหนาวไม่มากก็น้อย

มองดูใยแมงมุงที่ถูกถักทอบนยอดไม้

แมลงน้อยผู้โชคร้ายถูกจองจำพันธนา

ก้าวพลาดเพียงนิดก็ยากสลัดให้หลุดพ้น

แล้วเจ้าแมงมุมร้ายก็ปรากฏกายขึ้น

ท่ามกลางความสงัดเงียบจากโลกภายนอก

เสียงของป่านั้นช่างดังก้องกังวาน

ใบไม้หล่นร่วงเพียงหนึ่งใบก็มากพอ

ให้เราสะดุ้งตื่นจากห้วงภวัง......

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr

พันธนาการแห่งยุคสมัยนั้นมากมายก่ายกอง

สำหรับคนที่ไม่รู้จักความพอประมาณ

ก้าวผิดเพียงเสี้ยวดั่งถูกจองจำชั่วนิจนิรันดิ์กาล

เรียบง่ายเป็น ธรรมดาเป็น

พึ่งตัวเองได้บ้าง ชีวิตก็ง่ายเบาสบาย

นิสัยจน

นิสัยรวย

ให้รู้ตัว

ให้รู้ตน

รู้เหตุผล

รู้พอประมาณ

รู้กาลเวลา

หากปราถนาสู่เสรีชน….