ว่าด้วยเรื่อง วิถีชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียง

คือผมคนนึงที่ไม่เข้าใจ และ จงเกลียดจงชัง ร.9 เมื่อในอดีต

“ไอ้ควายตระกูลมึงหาแดกกับคนทั้งประเทศ ยังเสือกมาสอนให้พอเพียง ไอ้บอด”

-นี่คือความคิดสมัยอินกับม๊อบคอมมิวนิสใหม่ๆ-

คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ เศรษฐกิจแบบพอเพียง

ถ้าเรามาดูรูปธรรมจริงๆ คือ คนมันปฏิบัติกันไม่ได้ เพราะ แต่ละคนจะมีวิถีชีวิต ที่แตกต่าง บางครั้งตัวประสบการณ์จะพาเราเข้าสู่ลัทธิต่างๆในสังคม

ส่วนตัวผมนั้นติดหรูก็จะอยู่แนวๆ ไอ้ลัทธิบริโภคนิยม ใช้น้อยแดกเยอะ

แต่เรามาค้นพบอย่างหนึ่งในคำว่าเศรษฐกิจพอเพียง นั้นมีวิถีชีวิต อยู่ในรากเง่านั้น

วิถีชีวิต ที่ทำให้เราไม่อดตาย คือการที่มีทรัพยากรณ์เป็นของตัวเอง นั่นแหละคือรากเง่าแห่งทุนนิยม เราสะสมความมั่งคั่งได้ เราได้มาเราสามารถพอใจ และเมื่อถึงจุดๆหนึ่งเราสามารถข้ามผ่านและมอบสิ่งๆนั้น ให้กับคนที่ยังไม่ได้มีแบบเราได้

เราสามารถสร้างประโยชน์จากทรัพยากรณ์ที่เราครอบครองได้จากการแลกเปลี่ยน

เราสามารถมีอิสรภาพจากวิถีชีวิต ตรงจุดนั้นได้

นี่เป็นอีกจุดนึง ที่ผมค่อนข้างเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับตัวสถาบันหลัก

มันมีอะไรที่มากกว่าการปกครองของนักการเมือง ที่ออกนโยบายที่เอาแกนหลักมากำหนดที่ตัวของรัฐ นั่นคือสิ่งที่ผู้ปกครองพึงมี ยกตัวอย่างการคลัง และพานิชย์

Anyway it doesn’t mean I’ll be Monarchist

มีอีกหลายเรื่องเมื่อได้ศึกษาเรื่องการปกครอง มันทำให้เรารู้สึกดีที่ได้รู้ว่า “มึงโชคดีที่เกิดที่นี่” มันคือธรรมชาติ ที่ยอดเยี่ยม และโชคของเรา

แน่นอน ว่า หลังจากการเอาตัวรอดหรือเรื่องปัจจัยสี่ มันมีอีกหลายเรื่องที่เราถวิลหา

มันไม่ใช่การสร้างคุณธรรม หรือ ศีลธรรม ต่อเพื่อนมนุษย์ มันคือการสร้างคุณค่าของเวลาที่เราได้ใช้ในโอกาสของหนึ่งชีวิต

#siamstr