เมื่อเช้าฟัง Bitcoin Talk

เลยทำให้เรื่องนึงที่คิดมาซักพักแล้ว ถูกกระตุ้นให้คิดต่อ เด็กยุคใหม่ที่คนทั้งโลกพร้อมยะโอบอุ้ม พร่อมจะยอมตามใจทุกอย่างเพราะอะไรกันแน่ ?

เรื่องนี้น่าคิดนะ ในบางมุมเราคงต้องมองจริงๆแหลพว่าบางอย่างมันก็โหดร้ายกับเด็กๆไป แต่ยางอย่างเราควรตามใจแบบนั้นจริงๆเหรอ การมีข้อมูลให้เด็กๆเรียน มันควรใช้ storytelling ให้เด็กสนุกจริงๆ หรือเราควรให้เด็กตั้งใจตาม passion ตามความสนใจของเด็กมากกว่ากัน

เราจับเด็กที่สนใจในคนละเรื่อง มาไว้ในกรอบเดียวกัน ดีมานแปลกๆมันเลยเกิดขึ้น คนให้ความรู้ที่รู้สึกๆไม่จำเป็นละ เน้นทำตาม kpi ได้ก็พอ ไม่ก็เน้นไปที่ความสนุกของการเล่า จริงๆมันไม่จำเป็นเลย ถ้าพวกเขาได้ทำตามความต้องการของตัวเอง แล้ว productivity มันจะเกิดขึ้นมาเอง

ไหนจะเรื่องมหาวิทยาลัย ใช้ paper ของอาจารย์วัดคุณภาพ ห๊ะ! อะไรนะ

ไม่ได้วัดที่คุณภาพเด็กหรือคุณภาพการสอน โอ้วโห แปลกๆดี แล้วมหาลัยก็อยากได้อาจารย์สายวิจัยในจำนวนมากกว่าอาจารย์สายชอบสอน ยังไม่นับการใช้คนสอนที่ไม่รู้เรื่องโลกจริง เพราะชีวิตมีเส้น kpi แปลกๆมาขีดมาตรฐานเอาไว้

ดีมานที่ไม่สมประกอบเลยเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ไม่หยุดเลย โรงเรียนช่างถูกทดแทนด้วยการนั่งเรียนโต๊ั คุณค่าของอาชีพที่ใช้ PoW หลายอาชีพหายไป เพียงเพราะผู้คนคิดว่ามันลำบาก สู้งานนั่งโต๊ะไม่ได้ โพสนี้อาจจะสะเปะสะปะไปหน่อย

แต่หลายสิ่งมันดูบิดเบี่ยวไปหมด กลุ่มงานบางชนิคที่จะสร้างมูลค่าได้หดหายไป supply ไปกองกันในกลุ่มนึง ทำให้ค่าแรงบิดเบี้ยวกันไปเยอะ หลายคนคงมองภาพออก ไม่ควรจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นซะด้วยซ้ำ

โพสนี้อาจจะไม่ถูกเรียบเรียงมากนัก เพราะตอนนีเสมองเบลอไปหมดแล้ว ทำงานเยอะมากเกือบ ATH แล้ว แต่แน่นอยว่า ATH ไม่ไหวชัวร์ อายุและสุขภาพไม่อณุญาติให้ทำแบบนั้นอีกแล้วครับ

GM ทุกคนนะครับชาว Nostr

#Siamstr