ก่อนหน้าที่จะรู้จักbitcoin ผมเป็นคนขี้อิจฉา อิจฉาคนรวยอิจฉาคนที่มีเงินเยอะๆ หากเฉพาะเจาะจงอีกหน่อยคือ อิจฉาคนที่มีกำลังซื้อมหาศาล เห็นคนใน X เอากำไรการเทรดมาโชว์กันจนเราเองจิตตก เห็นเขาซื้อบ้านจากกำไรในการเทรดก็อิจฉา

แต่พอเข้าใจbitcoin หลงใหลใน POW สมาทานแนวคิดV4V สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาคือ ผมสนุกกับการทำงานมากขึ้น สนุกกับการแก้ไขปัญหา สนุกกับการหาอะไรทำเพื่อเพิ่มproductivity โดยไม่สนกำไร ไม่สนว่าเรากำลังทำงานเกินหน้าที่ เกินเงินเดือน เราสนแค่ไม่เข้าเนื้อมากเกินไป และไม่ตายก็พอ

เพราะในตอนนี้ผมไม่อิจฉาคนที่มีเงินเยอะๆอีกแล้ว ผมอิจฉาป้าน้อยขายอาหารตามสั่งข้างโรงงาน ผมอิจฉาป้าน้อยที่มีลูกค้าเยอะแยะ ผมไม่ได้อิจฉากำไรที่ป้าน้อยทำได้ แต่อิจฉา productivity ที่ป้าน้อยมอบให้กับชุมชน อิจฉาร้านขายของชำที่ขายถ้วยโฟมที่7 ฝั่งตรงข้ามไม่มีขาย อิจฉาร้านส้มตำที่ทำลาบน้ำตก

ผมอยากเป็นแบบนั้นอยากสร้าง product ให้กับสังคมอยากนำเสนอผลงานของเราเองกับ community อยากเห็นน้ำพักน้ำแรงมันเป็นรูปเป็นร่างในฐานะ product ที่มีคนยอมเอา proof of work ของเขามาแลก

(Note เดิมจบที่ตรงนี้)

แต่สุดท้ายมันก็ต้องเลื่อนแล้วเลื่อนอีกเนื่องจากโน๊ตเดิมคือโน๊ตที่ตั้งใจจะเขียนเก็บเอาไว้ในวันที่เริ่มขาย หมูลุยไฟ(แบรนด์หมูแดดเดียวของผม) แต่สุดท้ายมันก็ยังไม่ออกขายสักที เนื่องจากผมมีภาระความรับผิดชอบมากขึ้นจากงานประจำ

งานประจำของผมคือ legacy ที่พ่อผมรับมาต่อจากปู่ ผมต้องดูแลมันให้ดี มันไม่ต่างจากหมูลุยไฟที่ผมพยายามปลุกปั่นมัน เราต้องใส่ใจกับมันมีคนรับเงินเดือนจากที่นี่หลายสิบคน หากเราพลาดมีจะมีคนลำบาก เราต้องมีความรับผิดชอบ

หมูลุยไฟจึงถูกเลื่อนออกไป เพราะอย่างน้อยยังไม่มีใครลำบากถ้าไม่มีมัน มีเพียงความน่าเสียดายของผมเองที่ยังไม่มีโอกาสขายมันอย่างเป็นกิจลักษณะทั้งทีมันคือความตั้งแรกในชีวิตเลยด้วยซ้ำที่เราอยากสร้าง legacy ด้วยตัวเราเอง #siamstrOG #siamstr