La vojaĝo daǔras. Tagoj pasas. La infanoj dormas en ladaj kuvoj kaj iliaj gepatroj glutas amaran timon. La nostalgio premas ilin ĉiunokte en la kusenojn. En la nokto ili vekiĝas kaj volas krii. Nenio grundo, nenio firmo, nenio lumo, nenio raǔto. Nenie lando, ĝis la fino.

#Esperanto