ผมไม่เชื่อว่าเราจะสามารถเข้าใจอะไรได้อย่างถ่องแท้ เพราะเมื่อเราเริ่มตั้งคำถาม มันจะไม่มีวันสิ้นสุด จนเราต้องหาจุดสิ้นสุดให้กับคำถามนั้นเอง จุดที่ว่าก็คือ ความเชื่อ

เราใช้ชีวิตด้วยความเชื่อเป็นส่วนใหญ่ และความเข้าใจเป็นส่วนน้อย

การใช้ชีวิตที่พบกับการตั้งคำถามเรื่อยๆ ทำให้ความเข้าใจกับหลายๆอย่างมีมากขึ้นตามประสบการณ์ชีวิต

ปัญหาคือ เราอยู่ในยุคที่คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตด้วยโหมดออโต้ไพลอท ที่ใช้ความเชื่อมากกว่าความเข้าใจ เพราะมันง่ายและไม่เปลืองพลังงานที่จะเชื่อมากกว่าทำความเข้าใจ

ยิ่งด้วยสภาพแวดล้อมที่มีแต่สิ่งเร่งเร้าให้เราเชื่อไปตามกระแส ยิ่งเป็นเรื่องยากที่จะดึงตัวเองกลับมาและตั้งคำถาม เพราะความสบายกายสบายใจมันหอมหวานเสมอ และมันเสพติด

ผมคิดว่า การตั้งคำถามกับทุกสิ่ง มันคือการมีสติ รู้ตัว กาย ใจ ทำอะไรอยู่ ทำทำไม ทำไปเพื่ออะไร

เหมือนที่หมอเอกเคยบอกว่า ความน่ากลัวของการดูแลสุขภาพคือเชื่อโดยไม่มีความเข้าใจ

ผมคิดว่ามันใช้ได้กับทุกเรื่องเลย