“หนึ้ชีวิต”

เราต่างต้องมีผู้ดูแลฟูมฟักในวัยแบเบาะ เนื้อตัวเปล่าเปลือยมิมีสิ่งใดห่อหุ้มเหนือชั้นผิวหนัง

ผู้ดูแลจะมี “หนี้” เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

การให้น้ำนมถือเป็นการออกแรงเพื่อใช้ “หนี้” ในแต่ละวัน แต่ละช่วงเวลา

ผู้ให้น้ำนมต้องลงทุน ลงแรงเพื่อรักษาชีวิตและเพื่อดูแลต่อเติมอีกหนึ่งชีวิต

ถึงแม้นจะเป็นอาหารประเภทอื่นเพื่อประทังชีวิตเป็นอย่างน้อยก็เถอะ

มนุษย์นั้นสร้างผลผลิตให้ตนเองและยังมีเหลือให้แก่ผู้อื่น

เหตุเช่นนี้จึงมีพวกเราเป็นผลลัพธ์