ผู้ใดตื่นอยู่ ขณะผู้อื่นหลับ

ย่อมละความโง่ไปไกล

เหมือนม้ามีกำลังฝีเท้าดี

ละม้าที่ไม่มีกำลังฉันนั้น

เขาประมาทเราไม่ประมาท

ตื่นอยู่ในขณะที่ผู้อื่นหลับ ลองดูสิ

ต้องเอาอย่างพระพุทธเจ้า

เอาอย่างครูอาจารย์

เอาอย่างคนดี คนที่เขาทำอะไรได้

อย่าไปเอาอย่างแบบออดๆแอดๆ

มันจะเข็มแข็ง

ความง่วงทำให้เรามีความเข็มแข็ง

นั่งสัปหงกสักครั้งเดียวก็เข็ดหลาบแล้ว

อู้ย ปัดหลังปัดหน้าแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว

ไม่เอาอีกแล้วรสชาติแบบนี้

เราเคยสยบกับรสชาติแบบนั้น

พอง่วงก็คออ่อน นั่งหาวสงบอยู่

เราเคยติดรสติดชาติแบบนั้น

บัดนี้เรามาติดรสชาติของความรู้สึกตัว

ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมา ..

ปัดโธ่ มันต่างกันล่วงพ้นภาวะเดิมจริงๆนะ

คำว่าสัปหงกไม่มีแล้ว

ถ้าเราแก้ถ้าเราเปลี่ยนนะ

ถ้าเราไม่เปลี่ยนก็สัปหงกจนตาย

ปฏิบัติธรรมไปก็นั่งสัปหงก

ให้คนเห็นอยู่นั่นแหละ

ไม่รู้จักอายเลย มันต้านไปเลยนะ

เจ้าของนั่งหลับก็นึกว่าเจ้าของทำสมาธิ

มันไม่ใช่ สมาธิคือไม่ต้องไปทำอะไร

รู้สึกตัว รู้สึกอยู่นั่นแหละ

ใส่ความเข็มแข็งเข้าไป

ตรงไหนที่มันอ่อนแอ

สร้างศรัทธามันเข้าไป

ตรงไหนที่มันท้อถอย

สร้างความเพียรเข้าไป

ตรงไหนที่มีความบอบบาง

สร้างความอดทนเข้าไป

จึงเรียกว่าฝึกตน

บัณฑิตต้องฝึกตน นะ

ถ้าไม่ฝึกมันไม่เก่งนะ

คนเรานะ อ่อนแอเรื่อยไป

พอมันไม่เก่งก็ติดกันง่ายๆ

เป็นจริตกันไปเลย

โทสะจริต โมหะจริต โลภะจริต

ต้องเป็นพุทธะจริต

สร้างนิสัยปฏิบัติธรรม

มาสร้างนิสัย"พุทธะจริต"

ทำอะไรรู้สึกตัวง่ายๆ

ความรู้สึกตัวออกหน้าออกตา

ไม่ใช่แบบสะลึมสะลือหลงๆลืมๆ

เริ่มต้นความรู้สึกตัว

ท่ามกลางความรู้สึกตัว

ที่สุดก็คือความรู้สึกตัว

พิสูจน์แค่นี้ลองดู ..

หลวงพ่อคำเขียน สุวณฺโณ

ภาพ พระพุทธประธาน ประดิษฐานในวิหาร

วัดสารอด เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

#siamstr

#nostr