Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.

Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.

Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...

Ο πιο στερνός μ’έναν αυλό με νανουρίζει

https://kafeneio.social/system/media_attachments/files/113/990/227/414/985/936/original/ccc42210816bcfd6.mp4