เรากำลังอยู่ในกระบวนการปลดแอกตัวเองจาก "ระบบ" และสร้างอธิปไตยให้ตัวเอง เราพบว่าหนึ่งในด่านที่เป็นจุดอ่อนของเราในความเป็นคนบ้ายอ ก็คือการปลดแอกจากการรักษาภาพพจน์กับคนที่ชื่นชมเรา เพราะแม้แต่คนที่ชื่นชมเราก็ไม่สามารถเข้าใจเส้นทางของเราได้ เขาเป็นแค่ผู้ชม ไม่ใช่ตัวละคร และเราต้องไม่ไปตอบสนองต่อคำชมที่มาจากการรับรู้เพียงบางส่วนในมิติเวลาที่จำกัด ตัวเราเป็นคนเดียวที่รับรู้จักรวาลชีวิตตัวเองมาตราบนานเท่านานและรู้ว่าเมื่อไหร่ต้องเปลี่ยน ใครจะชมหรือจะด่าก็เป็นเสียงรบกวนไม่ต่างกัน คำชมก็ไม่จริง คำด่าก็ไม่จริง โดยเฉพาะเมื่อเวลาผ่านไป ความจริงคือความจริง คือความจริง