#فرزندم
بزرگسالی یا به انگلیسی adaulthood یک صفت نسبی است نه مطلق.
بزرگسال کسی است که میان جمع بیشتر از همه «نگران مسایل واقعی» است.
بزرگسالی مثل شنا یک فن است که میاموزی ولی فقط از کتاب و حرف نمیتوان آن را آموخت. بزرگسالی ورای مسئولیت پذیری است. بزرگسال به دنبال پیدا کردن چیزهایی است که مسئولیتشان را بپذیرد. همین «به دنبال گشتن» است که بزرگسال را از مسئولیت پذیر متمایز میکند.
فرزندم بزرگسالی یک فضیلت است اما به موقع بودن آن مهم است. مباد آن که زود تر از انچه که باید بزرگسال شوی.
فرزندم بزرگسالی خودش را در «نگرانی» برای نزدیکان نشان میدهد. اما مباد انکه «نگران بودن» را کافی بدانی و نگرانِ «فقط نگران بودن» باشی و به «کاری کردن» فکر نکنی.
فرزندم اگر روزی از من آزرده شدی که «پدر فقط بیخود نگران است» شاید این متن کمکمان کند که هم را بفهمیم.