การที่ทุกอย่างในชีวิตกลายเป็น to do list นี่เลาก็ว่าเป็นปัญหาเหมือนกันนะ ถ้าเรามีเป้าว่าต้องเที่ยวเท่านั้น เท่านี้ต่อปี ตกลงนี่มันคืองานหรือการไปเที่ยว? นอกจากกดดันตัวเองจากเป้าหมายในหน้าที่การงานแล้ว เราต้องกดดันตัวเองในการพักผ่อนอีกเหรอ?

การพักผ่อนมันมีหลายแบบ ไม่ได้จำเป็นว่าต้องเป็นการเที่ยวทริปยาวๆ 3 วัน+ เสมอไป อย่างสำหรับเรา หนึ่งในการพักผ่อนที่ดีคือ half day trip ไปกินข้าวกับที่บ้าน ค่าใช้จ่ายแทบไม่ต่างจากวันปกติเลย ค่าน้ำมันรถกับค่าอาหาร 1 มื้อ จบ ทุกคนแฮปปี้

ทุกวันนี้เราควรระวังกับคำว่าต้องทำ ต้องเป็น ต้องมี เพราะทุกอย่างที่ตามหลังคำนี้มักไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไป เราทำอย่างอื่น มีอย่างอื่น เป็นอย่างอื่นก็ได้

พูดมาขนาดนี้ไม่ใช่ต่อต้านการเที่ยวนะ การเที่ยวก็เป็นหนึ่งในวิธีการสนุกกับชีวิตที่ดี ถ้าคุณไปเที่ยวปีละ 1-2 ครั้งโดยไม่เดือดร้อนต่อสถานะการเงิน by all means เที่ยวไปเลย แต่ถ้าต้องรูดบัตร ผ่อนค่าตั๋วผ่อนค่าห้องไปอีกหลายเดือนก็ใจเย็นๆ ก่อน ไปเที่ยววันหลังยังได้

ชีวิตมันสั้นมีอะไรอยากทำให้รีบทำ เข้าใจเลย แต่ปัญหาคือหลายครั้งเราไม่ได้ตายเร็วอย่างที่คิด

#Siamstr

#m=image%2Fjpeg&dim=1079x751&blurhash=rA84JV%5EQi_ODJ%2CJ7Rjs%3Asn%7Dt%3DKsTODEfJ7WVsonj%2Bu%2B%5ExaNuJ7OEf%2Bsosom%2B%23%2Cs%3ANaOXSgbHoLs%3AMdwKs%3BNaNuR*ofn%25oLnixafRR*W%3BWBofoLjt&x=86551440d0f26fc20fa63cc456d4164ccee7edbc9c09f03eec97bbbf091da571

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

เห็นด้วยครับ

เดี๊ยวนี้หลายคนไปเที่ยวเหมือนเก็บ RC ตัวก็อยู่ที่เที่ยวแต่ไถ IG ดูอยู่ตลอดว่าต้องไปเก็บที่ไหนต่อบ้าง

ตัวไม่ได้ดื่มด่ำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลย

เส้าจริงๆ นะถ้าไปเที่ยวแล้วไม่ได้เอนจอยมัวแต่คิดว่าจะเก็บ achievement อะไรบ้าง

พวกเป้าหมายแบบนี้ส่วนมากได้แรงบันดาลใจจากนักวางแผนการเงิน (ขายประกัน) กับอินฟลูเค้าบิลด์มาค่ะ แอบคิดเหมือนกันว่ามันต้องแพลนกันขนาดนี้เลยหรอ

อ่อ ต้องพวกแนวๆ การเที่ยวคือการบูตส์ productivity แน่ๆ เลยต้องมีเป้าชัดแบบนี้

ตอนที่ผมเก็บตังเที่ยวเองครั้งแรกตอนทำงานใหม่ๆ ตอนนั้นไม่มีเป้าหมายชีวิต เลยอยากลองเที่ยวที่ๆอยากไปดู คิดว่าน่าจะสนุกเลยเอาเงินเก็บซื้อตั๋วไปญี่ปุ่นแบบงงๆ จากนั้นก็เก็บตังไปด้วยสำหรับไปเที่ยว

ค้นพบว่า ว่างเปล่า มากครับ เป็นการไปเที่ยวที่ไม่สนุกขนาดนั้น ไป 7 วัน เที่ยวตามแผนจบใน 3 วัน เดินเรื่อยเปื่อยตามรอยอนิเมะในโตเกียวจบใน 1 วัน นั่งอย่างไร้เป้าหมายกินเบียร์ริมแม่น้ำสุมิดะไป 2 วัน

หลังจากได้ทำตามแผนที่วางไว้ ทำตาม achievement ที่อยากตามรอยเมะ พอไปถึงสถานที่จริงๆ จบครับ ไม่รู้จะทำอะไร จะถ่ายรูปไปทำไม เมะก็เก่า ไม่รู้สึกอะไร รู้สึกแค่ “กูมาทำอะไรตรงนี้”

ตอนกินเบียร์ริมแม่น้ำก็แอบคิดว่า “กูเก็บตังเก่งนะ มีวินัยกว่าที่คิด เก็บตังลงทุนน่าจะดี” นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในทริปนั้น มันทำให้ชีวิตดำเนินไปจนมาเจอ บิตคอยน์

ทำให้ชีวิตไม่ว่างเปล่าอีกครั้ง