เยส มันใช่ เห็นด้วย

ความสุขใดๆ สมัยเด็ก มันควรจะยืดยาวออกมาให้ไกลที่สุด

เพราะอีกไม่นาน สังคมแวดล้อม จะทำให้เค้าเริ่มสร้างตัวตนบางอย่าง

เพื่อ เสิร์ฟ สายตาของสังคมที่พร้อมจะวัดค่า ด้วยทุกอย่างที่นึกขึ้นได้

เสื้อผ้า ฐานะ คำพูด พ่อ แม่ บ้าน เงิน ต่างๆนาๆ ไม่จบไม่สิ้น

แล้วเด็กๆ โตมาก็จะโหนหา ความสงบในแบบของตัวเองต่อไป

มารู้สึกตัวอีกที คำว่าไร้เดียงสาก็ไม่มีอีกแล้ว แล้วเค้าก็จะชอบที่จะมองกลับไป

หาเด็กๆ รุ่นใหม่ที่ยัง น่ารักไร้เดียงสา สนุกสนาน อีกต่อหนึ่ง วนไป รุ่นต่อรุ่น