เงินคืออะไร ?

เงินที่ดีคืออะไร ?

ชาวเราคงรู้กันดีอยู่แล้ว

คงไม่ต้องมาพิมพ์ให้เสียเวลา

.

3 วันก่อนได้เลคเชอร์ให้

นักศึกษาสถาปัตย์อสังหา

ธรรมศาสตร์ปี 3

ฟังเกี่ยวกับแนวโน้ม

ของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์

ซึ่งเดี๋ยวนี้ผมไม่เน้นพูดคนเดียวแล้ว

เน้นการเล่าข้อมูลจากงานวิจัย

ข่าวสาร และ content ที่เกี่ยวข้อง

แล้วก็จะถามคำให้เด็ก ๆ มันตอบ

เพราะก็อยากรู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร

กับสิ่งที่เราเพิ่งเรียนไป

งวดนี้หลังจากพูดเรื่อง

ต้นทุนทางการเงิน ดอกเบี้ย

ผมถามว่าเงินคืออะไร

ซึ่งอาจจะดูแปลกนะ

สำหรับนักศึกษาสถาปัตย์

แต่กับสาขานี้ ฐานคิดคือเรื่องการเงิน

ไม่ใช่เรื่องเกินหลักสูตรแต่อย่างไร

แล้วก็สรุปว่า เงินก็คือสื่อกลางในการ

แลกเปลี่ยนสินค้าและบริการ

.

แล้วเงินที่ดีคืออะไร ?

.

ลุงอ้วนเป็นพี่ชายแม่ผม

แกเป็นคนที่มีความสามารถทางช่าง

เคยทำงานในหน่วยงานราชการ

และเคยมาทำงานที่

โรงงานผลิตท่อคอนกรีตที่บ้านผม

เมื่อยี่สิบปีก่อน

แกจะขี่รถเครื่องมาหาที่บ้าน

ก็จะเจอพูดคุยกะแกบ้างเป็นครั้งคราว

แกสูง 170 แต่ผอมเลยดูสูงกว่าปกติ

ผิวเข้มตามทรงคนบ้านนี้

แกสูบบุหรี่จัดและกินเหล้าบ้าง

และแกเป็นนักเลงพระเครี่องคนนึง

พอพ่อผมตายปี 2002

แกก็กลับมากรุงเทพ

จากนั้นก็เจอแกบ้างเป็นครั้งคราวตาม

โอกาสต่าง ๆ

.

เดือนที่แล้วญาติผมแจ้งว่า

หลังจากที่ป่วยออด ๆ แอด ๆ มาพักนึง

ลุงอ้วนก็ตรวจเจอว่าเป็นมะเร็ง

และต้องการใช้เงิน

และวานให้ญาติผมที่เล่นพระเหมือนกัน

พาแกเอาพระที่สะสมมาแต่หนุ่มไปขายหน่อย

เป้าหมายคือ ร้านเซียนพระชื่อดัง

ที่ร้านอยู่ศูนย์การค้าย่านงามวงวาน

ตอนผมไปรับแกที่ห้องพัก

แกเดินแทบไม่ไหวละ

แกชี้ไปที่กระเป๋าในใหญ่ 2 ใบ

จากปริมาณพระพุทธรูปในห้อง

หนังสือพระกองใหญ่ และ วัตถุมงคล

ที่เดคคอเรทห้องให้ดูศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้

กระเป๋าสองใบที่ผมหิ้วอยู่

คือกรุพระสุขาภิบาล 5 แน่นอน

.

เมื่อเดินทางมาถึงศูนย์การค้า

เราแวะกินข้าวก่อน พร้อมเอาพระ

ทั้งหมดออกมาส่องตรวจโดยญาติของผม

ส่วนตัวผมนั้นไม่มีความรู้ใด ๆ

จึงได้แต่นั่งดูพระเครื่องหลักหลายร้อยชิ้น

หลังจากส่องพักนึง

ญาติผมมันบอกเลยวันนี้มีเป็นแสน

แน่นอน ผมก็ดีใจไปด้วย

สำหรับของที่เก็บมูลค่าไว้

แล้วน่าจะมี Growth rate สูงมาก

ถ้าเก็บไว้ดี ๆ ไม่ย่อยสลาย

Scarcity แถมยังมีพุทธคุณ

ผมยิ้มเลย สบายละลุง

.

จากนั้นเราเดินทางมาร้านพระ

ก็เหมือนแผงพระที่ท่าพระจันทร์แหล่ะ

เป็นเคาน์เตอร์กระจกยาว ๆ

แต่อยู่ในอาคารติดแอร์

ดู ๆไปแล้วมีความเป็นร้านทอง

มากกว่าด้วยซ้ำ

.

วินาทีแรกที่ผมไปยืนหน้าร้าน

พร้อมกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ

พนักงานร้านก็รีบเอาถาดไม้กรุกำมะหยี่

มาเรียงยาวตลาดเคาน์เตอร์กระจก

แล้วเอาพระจากกระเป๋าเท เรียงไว้

บนถาดหลายถาดที่ยาวตลอดแนวนั้น

อีกแป้บเดียวเซียนพระดังคนนั้น

ก็เดินออกมาจากออฟฟิศในร้าน

เหมือนในคลิปเลย ดูดีเรียบร้อย

แต่แววตาคมกริบ

เขาสุภาพมาก ไถ่ถามลุงผม

แล้วก็ขอดูพระเครื่อง

โดยระยะของถาดที่ต่อกัน

ยาวประมาณสองเมตรกว่า

เขาเดินดูพระเป็นร้อยชิ้นนั้น

แต่ใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที

มีหยิบจับมาดูบ้าง

มีพลิกไปมาบ้าง เร็วมาก

ก็อย่างที่รู้เขาดูพระวันนึงมากมาย

ดูทีเดียวคงรู้เลย

เขาเงยหน้ามองมา

แล้วบอกว่า “พระเขาไม่เล่นกันน่ะครับ“

แล้วเดินจากไป

.

.

.

ลุงผมได้แต่ก้มหน้าลงไปกับเคาน์เตอร์

ด้วยความเหนื่อยล้า

ผมก็นึกย้อนไปถึงห้องของขลังนั่น

คิดถึงแว่นขยายพระที่เขาเคยห้อย

จินตนาการถึงการส่องดูพระ

เป็นล้าน ๆ ครั้งของลุงอ้วน

การต่อราคา การตัดสินใจเช่า

น่าจะมีการหักเหลี่ยมเฉือนคมกันบ้าง

ความมั่นใจจากการศึกษาในพุทธคุณ

ความหายาก พระดังที่สร้าง

มันสร้างมูลค่าขนาดไหนในใจเขา

ความสูงของหนังสือพระในห้อง

มันต้องให้ปริญญากับเขาแล้วแน่นอน

.

ในวงการนี้ ผมคิดว่า

เซียนพระคนนี้คงเป็นเบอร์หนึ่งของชาติ

และแน่นอนว่า

คงเป็นเบอร์หนึ่งของโลกด้วย

สำหรับพระเครื่อง

ถ้าคนนี้บอกไม่ ก็ต้องแปลว่าไม่หรือเปล่า

ผมถามญาติผม มันก็บอกว่า

ก็มีโอกาสขายได้น้อยแล้ว

เพราะถ้าเบอร์ 1 บอกอย่างไร

ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหล่ะ

.

“พี่ ๆ ผมขอดูหน่อย”

เสียงลูกน้องเซียนพระถามมา

ผมเงยหน้าจากภวังค์

พร้อมหยิบพระขึ้นมา 2 ชิ้น

“ผมให้ 8,000“

ผมก็เฮ้ย พอได้นี่หว่า

กำขี้ดีกว่ากำตด เอาเถอะ

แต่ลุงผมก็ไม่ขาย

จากนั้นเราก็กลับมาที่บ้าน

.

ท่ามกลางห้องของขลัง

พระถูกวางรายอีกครั้ง

เพื่อตัดสินใจว่าจะ Cut loss อย่างไร

ผมอดสงสัยไม่ได้เรื่อง 8 พันนั่น

เลยถามญาติว่า พระดังมากเหรอวะ

ทำไมจู่ ๆ เขามาเสนอซื้อตาม

“อ่อ 8 พัน อะค่ากรอบทอง

พระขายได้ซัก 4 ร้อยมั้ง”

ภาพน้าค่อมขายทองในหนัง

แม่งย้อนมาทันที ผมชอบมุกนี้มาก

แต่ในชีวิตจริง เจอคนหลังชนฝาจริง ๆ

ต้องการขายของที่เขาเชื่อว่าเป็นทรัพย์สิน

ผมขำไม่ออกเลยทีเดียว

.

หลังจากเข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาล

เมื่อวานวันที่ 1 พ.ย. 66

ลุงอ้วนจากไปอย่างสงบ

.

ผมยืนอยู่หน้าโลงตอนกำลังบรรจุศพลงไป

ผมจินตนาการถึงการเกิด

และตายของผู้คน

ตามปกติการมรณสติ

นึกถึงพระลุงอ้วน

พระกรอบทองนั่น

ญาติผมรับไปขายเอาเงินมาให้ลุงแล้ว

ส่วนพระที่เหลือ หนังสือพระ ของขลัง

ยังคงวางอยู่ที่เดิม

พร้อม ๆ กับความเชื่อมั่นและศรัทธา

ในพุทธคุณและความเชื่อมั่น

ในการเก็บมูลค่า

และเวลาในการทำงาน

ของลุงอ้วน

.

คนที่ตายไปแล้ว

ไม่มีมิติของเวลาอีกต่อไป

สิ่งที่ส่งทอดให้คนที่อยู่ต่างหาก

ที่จะอยู่ต่อ

.

เคยฟังคลิปสเตฟานเขาบอกว่า

คนเราตายได้ 2 ครั้ง

ครั้งแรกตอนเราตาย

ครั้งที่สองตอนทุกคนในโลก

ไม่พูดถึงเราอีกต่อไป

จริง ๆ เรื่องนี้ค่อนข้าง

เป็นเรื่องภายในครอบครัว

แต่ผมคิดว่ามันมีประโยชน์

ต่อคนที่ยังอยู่

และสิ่งนี้จะทำให้ลุงอ้วน

มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกพักนึง

.

หลังจากเรื่องนี้

ผมเข้าใจมากขึ้น

ว่าเงินคืออะไร

สุดท้ายสิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือเวลา

เราจะเก็บเวลาได้อย่างไร

ส่วนตัวผมชอบถ่ายรูป

.

#siamstr