کارناوال عاشورا و وقایع ان ،ریشه در کارناوال های سالانه سوگ سیاوش ( شاهزاده شهید ایرانی) دارد ۔ بنا بر روایت کتاب تاریخ بخارا نوشته محمد نرشخی تاریخ نویس ایرانی قرن چهارم و شاهنامه فردوسی ،سیاوش شاهزاده ایرانی پس از اینکه به کشور توران پناهنده میشود و مورد احترام و ستایش مردم انجا قرار میگیرد ،و از طرفی هم مورد غضب و حسادت و بدگویی گرسیوز برادر افراسیاب واقع میشود تا جاییکه پادشاه توران ، فرمان به بریدن سر او میدهد ، او را مظلومانه و بدون اینکه سلاحی برای دفاع از خود داشته باشد ،اسیر می کنند ، بوسیله شخصی داوطلب به نام گروی ،سر میبرند و از ریختن قطره خون او بر خاک ،گیاهی به اسم پر سیاوشان میروید ۔ سر و بدن او را بوسیله نخلی به ایران میاورند و به خاک میسپارند ، از ان زمان دیگر ایرانیان هر ساله لباس سباه بر تن میکردتد و ایین سوگ بر پا میکردند و مغان نوای حزینی به نام اوای مغان میخواندند ( همانند تغزیه ها و سوگ نامه های عاشورایی) که قدمت ان تا سه هزار سال پیش از میلاد می رسد . سنگ نگارهایی را الکساندر موگیت در سغد پیدا کرده است که گستردگی سوگ سیاوش در ایران از آن جا معلوم میشود که علیرغم هزار و سیصد سال نفوذ اسلام در وجوه مختلف زندگی ایرانیان چند روستا در این منطقه از هرات تا مازندران و جنوب آشتیان و یک مسجد در شیراز هنوز نام سیاوش دارد. همچنین نشانههای سوگ سیاوش بر آثار سفالی کهن خوارزم و فرارود (ماوراءالنهر)، نقاشیهای دیواری پنجکنت سغد، آثار سفالی جدیدتر و نیز در برخی از آئینهای عزا و تعزیه در ایران امروز باقی ماندهاست. شواهد دیگری از بخشهای اصیل اسطوره سیاوش در جاهای دیگر، از جمله هنر مینیاتور ایران هم بازماندهاست.
قوی قریلگان قلعه، خوارزم (ماوراءالنهر). محل برگزاری آئین سیاوشان و نوروز سیاوشان بوده.
برخی اسطورهشناسان و پژوهشگران با تأکید بر تداوم آیینهای سوگ سیاوش میگویند که این آیینها پس از اسلام بخش مهمی از سوگواریهای محرم و رویداد عاشورا را شکل داده است ،این به این مفهوم است که ایین سوگ سیاوش هنوز پس از پنج هزار سال در ایران پایدار مانده و تنها بنا بر ملزومات زمان پوشش و یا پوسته بیرونی خود را تغییر داده که بتواند به حیات خود ادامه دهد، این اسطوره هنوز در زیر پوست فرهنگ و تاریخ ایران می تپد۔
#نادره_پهلوان
منابع: تاریخ بخارا
شاهنامه فردوسی
اثارالباقیه
🆔@anjomanshahnameh