ความร่ำรวยของประเทศพัฒนาแล้วไม่ได้มาจากความมั่งคั่งที่เขาสร้างแบบสุจริต แต่มาจากการสูบทรัพยากรและการปล้นเงินผ่านดอกเบี้ยกลุ่มประเทศที่ยากจน

โดยให้กู้เงินเพื่อลงทุนในอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก สร้างโครงสร้างพื้นฐานเพื่อให้เส้นทางการส่งออกมันสะดวกโยธิน ไม่ได้ลงทุนเพื่อให้ประชาชนใช้งาน และกดค่าแรง รับซื้อทรัพยากรในราคาขาดทุน ไปผลิตเป็นสินค้าแล้วส่งกลับมาขายแพงๆ

90% ที่ได้รับการช่วยเหลือ คือกลุ่มผู้นำเผด็จการทหารที่กดขี่ ฆ่าประชาชน เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เพราะพวกเชี่ยนี่หลอกง่าย เอาผลประโยชน์มาล่อสักหน่อยมันก็เนื้อเต้น มีเหตุผลอะไรที่ต้องสนับสนุนพวกเวรนี่ ถ้าไม่ใช่เพื่อการสร้างความมั่งคั่งให้แก่ตัวเอง

สมัยก่อนจะใช้การล่าอาณานิคม สมัยใหม่จะใช้ IMF และ World Bank โดยอ้างว่า "เราต้องการสร้างการเจริญรุ่งเรืองแบบยั่งยืน" แต่เนื้อในมันไม่ต่างจากยุคอาณานิคมเลย

ทุกวันนี้มันพิสูจน์แล้วว่าไม่มีประเทศยากจนไหนที่ได้รับการช่วยเหลือจาก 2 องค์กรนี้แล้วสามารถลืมตาอ้าปากได้ มีแต่ยิ่งชิบหายหนักกว่าเดิม ยากจนกว่าเดิม หนี้ท่วมหัว และล่มสลาย

ส่วนต่างค่าแรงของประเทศร่ำรวยและยากจนที่ต่างกันเป็น 10 เท่า เป็นเพราะความมั่งคั่งที่ถูกดูดไปให้ประเทศร่ำรวย

เพราะฉะนั้นไม่แปลกที่รัฐสวัสดิการจะประสบความสำเร็จในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว เพราะมึงไปปล้นความมั่งคั่งของคนอื่นมาโปะ

แต่ไม่ใช่สำหรับประเทศไทย ถ้าไทยเสือกเอาเขาเป็นบรรทัดฐานและทำตาม พวกเราจะล่มสลายในเร็ววัน