Oysa insanlardan uzak yaşamak ne güzel
Okuduğun iki satır ne değerler katıyor
Yazdığın iki cümle nasıl rahatlatıyor
Aynada kendini bir bütün olarak görmek
Kendinden utanmamak ne güzel
Bir gün gözlerini kapasan vicdan heybende yalnızca kendine karşı ihanetin
Yalnızca kendinden özür dileyebilmek
Benim gibiler köşede böyle vicdan rahatlatıp huzur buluyor oysa;
Ne barış getirebildik
Ne adaleti koruyabildik
Ne ahlak bıraktık, ne etik
Ne hayvanı koruyabildik,ne ağacı
Tek bir şey bırakmadık o güzel günler göreceğiz çocuklar diye kandırdığımız geleceğe
Bireysel vicdanda hür ve huzurlu ama kolektif olarak hepimiz birer teröristiz