ทุกครั้งที่ใกล้คริสต์มาส ผมเองอยากเห็นภาพสมัยเด็กๆ

ผู้คนซื้อของขวัญให้กัน โดยเฉพาะผู้คนในอาชีพที่ทำประโยชน์ให้กับสังคมโดยรวม

เช่น ตำรวจ ครู พนักงานกวาดถนน เจ้าหน้าที่ทางด่วนหรือแม้แต่กระทั่งยามโรงเรียน

ภาพที่คุ้นตา ป้อมยามเต็มไปด้วยกล่องของขวัญ

สี่แยกไหนมีตำรวมยืนอยู่ จะมีกองกล่องของขวัญสูงท่วมหัว

คนใดสะดวกให้ก็เดินเอามาให้ ท่านใดไม่สะดวกก็แค่ขับรถเฉี่ยวๆเข้าไปหา

แล้วเปิดกระจกยื่นให้ ร้านรวงต่างๆพากันตกแต่งไฟ ตกแต่งข้อความต้อนรับปีใหม่

ภาพเหล่านี้มันหายไปเมื่อใดกันนะ

จนวันก่อนที่อาจารย์ตั๊มนั่งคุยกับพี่บิท เออ ใช่ว่ะ

ตั้งแต่วิกฤตนั้นร้านรวงก็หายไปมากขึ้นเรื่อยๆ

ภาพเหล่านั้นค่อยๆตจางหาย

หลังจากนั้นไม่กี่ปี เหล่าคุณครูก็ต้องเอาของขวัญเหล่านั้นเอามาเปิดท้ายขายของออก

โดยส่วนมากจะเป็นปสกกส Parker

หลังจากช่วงนั้นผู้คนส่วนใหญ่ได้แต่พูดว่าข้าวของแพงขึ้น

โดนที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันบ้าง

ภาพเหล่านั้นเราคงจะเก็บมันแค่ในความทรงจำ

ตล้ายๆกับที่้้เงินเก็บขอิงคนทั่วไปส่วนมากก็มักจะอยู่ในรูปความทรงจำนั่นแหละ

เพราะมันเสื่อมมูลค่าไว และไม่มีที่ทางในการเก็บมูลค่าที่ดีได้

ก็คงต้องใช้มันไปให้ไว เลยเหลือเพียงแค่ความทรงจำว่าเคยมี

ภาพเหล่านี้เราคงทำให้มันกลับมาทั้งเมืองไม่ได้

แต่กับคนใกล้ตัวเราทำได้นะ ช่วงใกล้ปีใหม่ผมก็แค่ซื้อของฝากนิดๆหน่อยๆ

ให้พี่รปภ ให้แม่บ้าน ให้เพื่อนบ้านที่เราเจอหน้ากันบ่อยๆ

#Siamstr