ถ้ายังอยู่กับโลก

เราเองก็ต้องบาลานซ์เข้ากับโลกด้วย

ถ้ามุ่งปฏิบัติแล้วเข้าป่าเลย ง่ายกว่า ปฏิบัติบนโลกมาก

ถ้าเราด่าต้นไม้ด้วยความโกรธสุดขีด ต้นไม้จะรับความโกรธของเราไว้ และ โยนทิ้งทันที มันไม่มีความรู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อน ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น มันทำให้เราวางและสงบลงได้ง่าย

แต่กับโลกมันคนละด้าน

บางทีแค่พูดออกไปเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร คนฟัง ฟังแล้วคิด โกรธเรา ด่าเรา โมโหเรา เขาไม่เหมือนต้นไม้ เราก็มีอารมณ์ขึ้นมา

พอไม่พูดอะไร เพราะไม่อยากให้ใคร รัก โลภ โกรธ ชอบ ก็กลายเป็นคนน่าเบื่อในโลกไปอีก

และไอ้การบาลานซ์ตัวเองเข้ากับโลกที่บิดเบี้ยวไปแล้วนี่แหละ ที่โคตรยาก