จนมันก็มีหลายจน แล้วแต่คนจะให้นิยาม แต่ไวรัลขำที่เราพูดถึง เป็นความจนใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้ดั่งใจภายใต้รัฐ ผู้มีอำนาจในการควบคุมกฏหมาย

จริงอยู่ คุณอยากมีปืนก็มีไปดิ มีเงินซื้อไปเรียนยิงก็ได้ แต่ตามกฏหมายจริงๆ นอกจากปืน มีอะไรได้อีก? เสื้อเกราะ มีครอบครองได้ไหม เราซื้อรถถังที่บรรจุกระสุนใช้งานได้ มาตั้งขำๆให้ลูกหลานตัวเองขี่เล่นวันเด็กได้ไหม

ไอ้สวัสดิการง่อยๆที่รัฐให้กับคนจน มันยังดูไม่แร้งแค้นเท่าการใช้อำนาจบางอย่างในทางที่ไม่ถูกต้อง

เปรียบเทียบ ลองเป็นคนรวยสิ มีปัญหาแค่นัดกินข้าวกับผู้นำก็แก้ไขได้ พอมารับบทคนจน เขาจะเก็บภาษีอะไรก็ต้องให้ เพราะกฏหมายกำหนด

ไม่พอใจรัฐบาลแค่ไหน อยากสู้แค่ไหน ก็ทำได้แค่หลบมาเล่น มาคุยกันในแอพที่ไม่ปิดกั้น รวมถึงรณรงค์ใช้บิทคอยน์

ผู้คนหลายกลุ่มที่เรียกว่าจน ก็มีจนแบบไม่อาจเข้าถึงโอกาสพวกนี้ เต็มที่อะไรไม่ยุติธรรม ชาวบ้านตาดำๆก็อยากไปยืนประท้วงยื่นหนังสือบ้าง แต่แล้วเป็นไง? ได้กระสุนจริง ได้แก๊สน้ำตา ได้ตำรวจทหารคลั่ง

ถ้าไอ้สิทธิการปกป้องตัวเองมันมีได้ง่ายจริงๆ ทำไมผู้คนถึงโดนจับไปปรับทัศนคติ? ถ้าเรามีอำนาจเท่าเขาได้จริงๆ จะมีคนว่ายน้ำข้ามโขงในกระสอบมั้ยคะ