ว่าด่วยเรื่อง pow

- ผมเริ่มเรียนภาษาฝรั่งเศสมาตั้งแต่มอปลาย (จุดเริ่มต้น จากความบังเอิญหรือชะตากำหนดมั้ง อ่อนคณิต เรียนภาษาอังกฤษพอได้ ที่เลือกศิลป์ฝรั่งเศสเพราะสาวเยอะ เอ้ยส่วนนึงน่าจะ เพราะสมัยนั้นตัวเลือกภาษาต่างประเทศไม่มาก หลายๆภาษาก็พึ่งเปิด และภาษาฝรั่งเศสยังเป็นที่นิยมอยู่)

- จบมอปลาย ก็ยังไม่ได้อินกับฝรั่งเศสเท่าไร เรียนเสร็จ เตะบอล เล่นเกมส์ กลับบ้าน ติดเพื่อนตามประสาวัยรุ่นทั่วไป เพื่อนผชส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เรียนฝรั่งเศส เขาสอบที่ไหนเลือกอะไร ก็ตามเข้าไป สรุปสอบเข้าโควตาเอกสังคมประวัติศาสตร์

- พอเข้ามหาลัยปี1 รู้สึกว่าเรียนไม่ไหวแฮะ วิชาเอกเกรดแย่มาก ถามตัวเองว่าเราจะทำได้ดีกว่านี้ ถ้าเรียนอย่างอื่น เลยตัดสินใจย้ายหลักสูตร (ถึงจะเสียเวลาไป 1 ปี แต่ก็ไม่ได้เสียดายนะ สนุกดี มีเพื่อนเยอะขึ้นด้วย

- พอย้ายไปเรียนเอกฝรั่งเศส (หนีไม่พ้น) จะเพราะกลัวตามเขาไม่ทันหรือชอบเรียนอะไรก็ตามแต่ เราค่อยๆพาตัวเองออกจากกลุ่มเพื่อนเตะบอล ไปนั่งอ่านหนังสือห้องสมุดทุกวันเฉย จากเกรดเฉลี่ยสองกว่าตอนปีหนึ่ง จบด้วยเกรดเฉลี่ยที่สามารถเข้าเกณฑ์เกียรตินิยมได้ (แต่ไม่ได้เข้าเกณฑ์ เพราะดันไปทะลึ่งเรียนรีเกรดวิชาทั่วไป เพราะเพื่อนชวน 😆) อย่างน้อยก็เอาทุนการศึกษาเรียนดีไปให้แม่ได้

- หลังจากเรียนจบปอตรี ก็ไปทำงานสอนหนังสือ ท่องเที่ยว โรงแรม ทำไปเรื่อย ระหว่างนั้นมีรับสมัครทุนไปเรียนต่อปอโทฝรังเศส แบบให้เต็มจำนวน บางจำนวน ก็ลองสมัครไป ดันมีชื่อติดไปกับเขาด้วยสิ

- เพียงแต่เป็นทุนบางจำนวน (ค่าเทอม/ฟรีวีซ่า/ค่าประกันสุขภาพ/สถานะนักเรียนทุน) ที่เหลือต้องรับผิดชอบเอง พอรู้แบบนี้ก็กลับมาคุยกับแม่จริงจังว่า ถ้าไปได้จะเอาตัวรอดและเรียนจบให้ได้ แต่ถ้าไม่ได้ก็เข้าใจ ไม่ไป เพราะสถานะครอบครัวที่โตมา มันไกลเกินกับการฝันที่จะไปเรียนนอก

- โชคดีที่มีครอบครัวซัพพอร์ต หาสตางค์ติดตัวเผื่อฉุกเฉินให้ไปจนได้ (กู้มาจนได้นั่นแหละ)

- ผมแบกกระเป๋าไปฝรั่งเศส ใช้เวลาเรียนสามปีจบ (ทำงานไป เรียนไป) แน่นอนมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มีท้อ มีเกือบถอดใจ แต่ก็จบแบบเฉียดฉิว

- อยากกลับมาเป็นอ. แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น สมัครมหาลัยใหญ่มากมาย แม้แต่มหาลัยที่จบมา ก็ไม่ได้ถูกเลือก เข้าใจนะแข่งวิชาการสู่เขาไม่ไหวหรอก ทำงานเลิกเที่ยงคืน แล้วนั่งเรียนแบบสัปปะหงก(ระหว่างนั่นทำงานบริษัทฝรั่งเศสไปด้วย) ผมจึงโคตรเข้าใจนักศึกษาที่เรียนและหาตังไปด้วย

- เกือบสองปีเหมือนกันจนจะล้มเลิก ไม่เคยมาเชียงใหม่ แต่ก็มาสอนเชียงใหม่นี่แหละครับ

- ชีวิตหลังจากนี้ ก็จะมีความท้าทายใหม่ๆ เข้ามาอีกมาก (จำนวนผู้เรียน/สถานะของสถาบันการศึกษาในอนาคต/หรือปัจจัยอื่นที่เหนือการควบคุม สู้กันต่อไป

ภาพที่ถ่ายเมื่อนานแล้วว...ยังไม่ได้กลับไปอีกเลย 😆

#france

#pow

#siamstr