ผมโชคดีมากที่โตมากับการถูกห้ามกินขนมขบเคี้ยวตั้งแต่เด็กๆ เพราะมีปัญหาฟันเยอะ ต้องถอนฟันบ่อย จนผมแค้นไอคลีนิคมาก คอยเฝ้าฝันถึงวันที่คลีนิคจะถูกไฟไฟม้ปิดไปเลย 555

หมอบอกถ้าเราเอาลิ้นดุนๆเหงือกจุดนี้ไว้นะ เดี๋ยวฟันคุดจะหลุดมาเอง ครั้งหน้าไม่ต้องมาแล้วนะ ผมก็เชื่อ ดุนทั้งวัน สุดท้าย ไปจบที่ร้องจ๊ากบนเตียงเชือด หมอผ่าฟันคุดไปหลายซี่ ผมต้องดัดฟันมาตั้งแต่เด็ก ต้องดูแลเป็นพิเศษ

สิ่งที่ได้คือ ผมกินอาหารไร้สาระน้อยกว่าชาวบ้าน กินอาหารเป็นมื้อๆ น้ำหวานนี่ได้กินน้อยมาก ที่บ้านไม่มีติดตู้เย็นเลย จนโตมา พบว่าเพื่อนรอบตัวชอบกินน้ำอัดลมกันมาก แต่ผมกลับไม่ค่อยอินเท่าไหร่ มันซ่าแปลกๆ กินเข้าไปแล้วแสบคอ

รวมถึงขนมหวานเมนสตรีมพวก เค้ก ชานม ขนมกรอบๆ ผมมีโอกาสได้กินน้อยมาก มีบางช่วงตอนที่เริ่มทำงานใหม่ๆ หาเงินเองได้แล้ว นึกอยากลองก็ซื้อมา สมใจอยาก แต่ปรากฎว่ามันไม่ได้ติดใจขนาดที่จะต้องกินบ่อยๆ คงเป็นเพราะ ร่างกายผมถูกฝึกให้กินอาหารอีกแบบ กินเมื่อหิว ไม่ใช่อยาก ซึ่งมันเป็นรากฐานที่สำคัญมากๆนะครับ การที่เราสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้พ่ายแพ้ต่อความอยากได้ มันทำให้ต่อยอดอะไรได้ง่ายขึ้นมากเลย

ปัจจุบันได้ศึกษา เข้าใจร่างกายตัวเองมากขึ้น ทดลองอาหารหลายรูปแบบ รู้ว่าอะไรร่างกายชอบหรือไม่ชอบ มันแทบไม่ต้องใช้แรงใจอะไรมากมายมาพยายามดูแลรักษาสุขภาพให้วุ่นวายเลย เพราะเราเชื่อมั่นร่างกายตัวเองด้วยความเข้าใจแบบมีหลักการ

เบสเลเยอร์ที่แข็งแกร่ง จะสร้างกี่เลเยอร์ข้างบนก็ทำได้ไม่ยากเลย

#siamstr