ทันทีที่รู้ว่าเราต้องขึ้นเวที พูดเรื่องคอมมู เราตอก Mindset นึงไว้ในสมองว่า

“เราไม่ใช่คนสร้าง เราคือตัวแทน พูดจบเราต้องไม่มีตัวตน” และนี่คือสิ่งที่สมองเราจัดการให้

.

-ใส่สูท ไม่ใช่แค่เพื่อเคารพเวที แต่เพื่อไม่ให้มันคือชุดเดิม ที่ใส่ไปเจอใครๆบ่อยๆ

-ใส่แว่น ปกติไม่ใส่แว่นตลอด นานๆจะใส่ ปกติคนไม่ค่อยเห็น

-ได้ป้ายมา 2 ใบใน 2 ตำแหน่ง ป้ายนึงคือ อาสา อีกป้ายคือ สปีกเกอร์ ใช้ป้ายสลับกันตามบทบาทในแต่ละวัน

-ก่อนขึ้นเวที ทำงานเดี่ยวให้กลายเป็นงานกลุ่ม อยู่ดีๆก็มีนึกบทขอเสียงทุกคนขึ้นมาได้ เลยไล่บรีฟหลายๆคนว่า เข้ามาด้วยนะ มาส่งเสียงให้หน่อย บทนี้นะ

วินบอกว่า ทำไมจะถึงเวลาสเตจแล้วรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยว่ะ เหมือนพูดเอง 5555

-จบเวทีถอดทุกอย่างออก ทั้งสูท ทั้งป้าย สมองมันจัดการว่า ถ้าไม่อยากมีตัวตน ก็ถอดตัวตนของคนบนเวทีนั้นทิ้งไปซะ

-ตลอดทั้งบ่าย ไม่แบกบทบาทอะไรเลย ทั้งอาสา ทั้งสปีกเกอร์ ถอดป้ายทิ้ง แดกเบียร์ กลับมาเป็นคนเดิม คนที่ไม่เป็นอะไรเลย

.

พอมานั่งไล่คิดตามว่าทำไมมันเป็นแบบนี้ คือ สมองมันเตรียมสิ่งที่เราต้องการไว้ให้เราได้ขนาดนี้เลยนะ ก็ทึ่งดี

มันเรียบง่ายซะจน เรารู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันก็แค่เกิดขึ้น

แต่จริงๆแล้วสมองมันได้รับคำสั่ง และเตรียมทุกอย่างที่เราต้องการไว้ให้เราไว้หมดแล้ว