ในฐานะแฟนบอลอาร์เซนอลเดนตายมาตั้งแต่ปี 97 หนึ่งในสิ่งที่รบกวนใจมาตลอดเลยคือทำไมสโมสรรักไม่มีเพลงประจำสโมสรที่ติดหู ฮึกเหิม หรือกินใจแบบทีมอื่นเขาบ้างนะ ดูสิชายชุดแดงเพื่อนรักทั้งสองทีมเขายังมีเพลงระดับตำนานอย่าง Glory Glory, Man United (ที่บ้างก็ล้อว่าไปขโมยเพลงประจำสโมสรสเปอร์สมาซะงั้น) และเพลงโคตรดังเหนือกาลเวลอย่าง You'll Never Walk Alone

แล้วไม่ต้องออกไปไหนไกลนอกลอนดอน เอาแค่เชลซี (Blue is the Color) กับเวสต์แฮมฯ (Forever Blowing Bubbles) ก็มีเพลง Anthem ประจำทีมที่คลาสสิกเหนือกาลเวลา แทบจะเป็นเพลงชาติลอนดอนไปแล้ว

ทำไมนะ ทำไม ทีมปืนใหญ่แห่งลอนดอนเหนือถึงขาดไปซึ่งสิ่งนี้

จนกระทั่งการมาถึงของมิเคล อาร์เตต้าที่ต้องการปรับโครงสร้างและวัฒนธรรมสโมสรแบบใหม่หมดจด และสิ่งหนึ่งที่กุนซือหนุ่มสแปนิชทำคือเลือกนำเพลง The Angel ที่นักดนตรีซึ่งเป็นสาวกเดอะกูนเนอร์สท่านหนึ่งแต่งไว้มาใช้เป็นเพลง Anthem ประจำสโมสร โดยจะเปิดท่อนฮุคเพลงนี้ให้แฟนบอลทั้งตำบลแอชเบอร์ตันโกรฟได้ตะเบ็งเสียงร้องคลอไปพร้อมกันกระหึ่มสนามทุกเกมเหย้า

ผมได้ฟังเสียงบอลแฟนร้องเพลงนี้พร้อมกันครั้งแรกเมื่อซีซั่นก่อน ยอมรับเลยว่าน้ำตาซึมทันที มันเหมือนพวกเราเจอแล้วสิ่งที่ตามหามานาน อะไรสักอย่างที่จะเชื่อมโยงแฟนบอลทีมนี้เข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียวจริง ๆ หลังจากผ่านเวลามากกว่าทศวรรษที่ล้มเหลว แฟนบอลทะเลาะกันเอง (อย่าแปลกใจที่แฟนปืนใหญ่ไม่ทะเลาะกับทีมอื่นเลย เพราะเราตีกันเองยับ)

The Angle ใช้เมโลดี้ง่าย ๆ มีท่อนฮุคจำง่ายติดหู แถมมีเนื้อหาที่บอกเล่าเข้าใจในชนชั้นรากหญ้าลอนดอนเหนือจริง ๆ เลยไม่แปลกใจที่เพลงนี้จะกลายเป็นเพลงเชียร์ฟุตบอลระดับ Instant Classic ของวงการในทันที

เฮ้อ รอคอยมานาน ไม่ต้องรอเก้อแล้วนะเรา