#فرزندم
نوشته ها آیینهی «خودآگاهِ دانا به دیده شدن»هستند.
با اینکه دریچه ای به خودآگاه افراد هستند، دریچه ای از نوع تلویزیون و تئاتر هستند.
یک انسان خیلی خیلی خیلی جنبه های بیشتر دارد از انچه که در خوداگاهش میگذرد و حتی « خودآگاه دانا به دیده شدن» خیلی خیلی خیلی بندها و محدودیت های بیشتری از «خوداگاه رها» دارد. که اگاهی به دیده شدن و درک شدن از سوی دیگران مرزگذاری میکند بر رهایی خودآگاهی.
آدم ها را با نوشته هاشان نمیشود شناخت. تفکرات خوداگاهشان را شاید ولی خودشان را نه.