ขั้นแรกต้องเข้าใจก่อนนะครับว่าคนทุกคนนั้นเสียภาษีเหมือนๆกัน นั้นคือภาษีมูลค่าเพิ่ม และการที่เขาได้เอาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคือ“เวลาในการใช้ชีวิต” ไปทำงานแลกเปลี่ยนเป็นเงินมาและต้องถูกภาครัฐบังคับเก็บไปเขาก็ต้องการสิ่งตอบแทนที่ภาครัฐต้องมอบกลับคืนในการใช้ชีวิตในช่วงที่เขาไม่สามารถที่จะทำงานได้แล้วหรืออยากเกษียรณใช้เวลาที่เหลือเพื่อหาความสุขในช่วงท้ายๆ และจำนวนเงิน(คิดแค่ภาษีมูลค่าเพิ่มอย่างเดียว)ที่1คนต้องจ่ายให้ภาครัฐตลอดช่วงที่มีแรงทำงานคือ22-50ปี(คิดแบบน้อยที่สุด) ก็เป็นจำนวนเงินหลายสิบล้านนะ

แต่ในไทยมันตรงกันข้ามเพราะภาษีที่ภาครัฐใช้จะตกไปอยู่ที่กลุ่มเผด็จการทหาร,กลุ่มทุนใหญ่ผูกขาด,นักการเมืองบ้านใหญ่ ผ่านนโยบายต่างๆทางภาครัฐ

แต่พอประชาชนคนส่วนใหญ่ของสังคมที่จ่ายภาษีมากที่สุดเรียกร้องให้ภาครัฐแบ่งงบ(ที่มาจากภาษี)มาทำสวัสดิการเพื่อคุณภาพชีวืตที่ดีของผู้เสียภาษี รัฐบาลก็จะอ้างแบบเดิมๆคือ “รัฐบาลมีงบพอ”