ในดินแดนที่กาลเวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง

แต่วันคืนแท้จริงผ่านไปเร็วราวกับโกหก

ข้าพเจ้ายังรู้สึกได้ถึงความอ่อนเยาว์ของตน

ที่เหมือนพึ่งจะแตกเนื้อหมุ่นวัยสิบแปดปี

กำลังวังชานั้นราวกับม้าศึกพุ่งโจนทะยาน

และพร้อมที่จะปะทะไปในทุกสมรภูมิศึก

สุราแปดจอกที่สาดลงคอในคราเดียวนั้น

ก็มิอาจสร้างความเมามายแม้เพียงน้อยนิด

ม้วนยาเส้นที่ข้าพเจ้าสูบอัดควันลงปอดนั้น

ใหญ่เท่าแขนจนแสงไฟที่ปลายม้วนแดงโล้

สว่างไสวใช้ส่องนำทางได้ราวกับไฟฉาย

ข้าพเจ้าใช้มีดพร้าและจอบเสียมแทนพู่กัน

สร้างงานศิลปะชั้นสูงบนผืนดินอันแล้งแค้น

ละเลงสีเขียวให้ชุ่มฉ่ำด้วยต้นไม้กว่าหมื่นต้น

แต้มแต่งความงามด้วยดอกไม้ป่านานาพันธุ์

ให้ผลิดอกบานสะพรั่งอวดโฉมส่งกลิ่นหอม

เติมเต็มบรรยากาศด้วยผลไม้ป่ามากมาย

พร้อมให้สรรพชีวิตน้อยใหญ่ร่วมวงสังสรรค์

กว่าสิบปีที่กาลเวลาข้าพเจ้าเหมือนจะหยุดนิ่ง

แต่สรรพสิ่งรอบกายเปลี่ยนแปลงไปมากมาย

งานสำคัญของข้าพเจ้านั้นยังคงไม่เสร็จสิ้น

ว่าแล้วก็คว้าเอาใบไม้วิเศษมายัดใส่ปากเคี้ยว

ถือมีดถือพร้าเดินเข้าสวนพร้อมที่จะลุยงาน

แปดวันแปดคืนโดยไม่หลับไม่นอน........