อนิจจัง ไม่เที่ยง นี่ตอนเช้า

ดอกเหี่ยวเฉา ทุกขตา พามัวหมอง

อนัตตา ความว่างปล่าว ใกล้มาครอง

ได้ลิ้มลอง ความจริงแทร่ ยอมรับมัน