ได้มีโอกาสกลับมาฟังสภายาส้มตอนนี้อีกครั้ง เช่นเคย เมื่อเวลาเปลี่ยน ความคิดก็เปลี่ยน และก็ได้ตกผลึกมากขึ้น

https://www.youtube.com/live/o1G96YpIETM?t=4478&si=24oIutWcLrHFQjD7

ผมชอบประเด็นที่อาจารย์ขิงยกมาพูดมาก คือเรื่อง การพึ่งพาตนเอง

มันคือรากฐานที่สำคัญที่ทำให้เรารู้สึก secure

เมื่อเรารู้ว่าถ้ากลับบ้านมามีกินไม่อดตาย เราก็จะกล้าออกไปทำอะไรตามความฝันได้ เมื่อพลาดก็แค่กลับบ้านมาตั้งหลักใหม่

ประเด็นคือ ณ ตอนนี้มันไม่มีที่ให้กลับ

มันเลยไปเชื่อมกับอีกประเด็นคือการเกษียณ

ผมนั่งคิด นอนคิด อยู่นานว่าถ้าเรามีเงินเก็บพอจะอยู่ไปได้ยันตายแล้ว เราจะทำอะไร

(คำนวณจากลิ้งนี้ https://calc.bitcoineracademy.com/?currentAge=30&lifeExpectancy=86¤tSavings=0.5&annualBuy=0&bitcoinCagr=20&desiredRetirementIncome=120000&inflationRate=2&optimized=true )

เราจะพึ่งพาเงินก้อนนั้นไปจนตายเลยหรอ ถ้ามีอะไรผิดพลาดหละ ถ้าโลกมีวิกฤตอีกหละ

คงไม่เวิค ต่อให้คำนวณแบบ conservative แล้ว ยังไงอนาคตก็ไม่เคยแน่นอน ผมก็ยังไม่รู้สึก secure อยู่ดี

แล้วไงต่อ

ก็ต้องหาอะไรทำ ที่สร้างรายได้ จะมานั่งๆนอนๆเที่ยวเล่นไปวันๆคงเบื่อตาย (ผมเคยลองแล้ว ครึ่งปี รู้สึกไร้ค่ามาก ไมาเวิคเลย)

แล้วจะทำอะไรหละ

หาไปหามา ก็รู้สึกว่า ต่อให้จะไปลงทุนทำธุรกิจอะไรมันก็ยังไม่รู้สึกว่าพออยู่ดี

จนได้กลับมาดูคลิปสภายาส้มตอนนี้นี่แหละที่ทำให้ตกผลึกได้ว่า

เออ จริงๆเราควรสร้างฐานให้มั่นคงก่อนนี่หว่า

ในแง่การเงิน เรามีบิตคอยน์แล้ว อันนี้มั่นคงแน่นอน

แต่ในแง่การมีชีวิตอยู่ เรายังต้องพึ่งคนอื่นอยู่แทบทั้งหมดเลย

ผมเลยคิดว่า นี่แหละคือทิศทางที่ควรเดินไป คือการพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยก็ในแง่ปัจจัยพื้นฐานในการใช้ชีวิต

ปลูกและเลี้ยงอะไรที่อยากกิน สร้างอะไรที่อยากมีอยากอยู่ ทำอะไรที่อยากทำบนที่ดินตัวเอง

ต่อให้ลองทำแล้วไม่มีรายได้เลย แต่มีกินไม่อดตาย ผมถือว่าประสบความสำเร็จละ

ผมคิดว่าการพึ่งพาตนเองมันจะทำยากขึ้นเรื่อยๆ และ know how บางอย่างจะหายสาบสูญไปตามกาลเวลา ถ้าไม่มีคนสืบทอดมัน

แม้เทคโนโลยีจะก้าวล้ำแค่ไหน แต่ร่างกายเราก็ยังคงไม่ต่างจากมนุษย์เมื่อร้อยหรือพันปีก่อนมากนัก การใช้ชีวิตให้ใกล้ชิดธรรมชาติมากที่สุดน่าจะเป็นวิถีที่เราควรยึดไว้

แต่กว่าจะไปถึง หนทางยังอีกยาวไกล stack sat ต่อไป ฮึบๆ

#siamstr