ผมจะเล่าความ Dark ของวงการนี้ให้ฟังซักหน่อย สำนักพิมพ์วารสารวิชาการระดับโลกเขายึดวงการวิชาการแบบเบ็ดเสร็จแล้วครับ

การจะส่งผลงานแต่ละทีก็แสนยากเย็น ต้องต้อนรับขับสู้กับ reviewer สุดโหดกว่าจะได้ตีพิมพ์เปเปอร์ พอได้ตีพิมพ์ต้องจ่ายตังให้วารสารค่าตีพิมพ์อีก แถมตอนจะเข้าไปอ่านเปเปอร์ตัวเองยังต้องจ่ายค่าสมาชิกอีกนะ วารสารมีแต่รวยกับรวย

สมัยเรียนป. โทใหม่ ๆ ก็สงสัยว่าส่งเปเปอร์วิชาการแล้วมันได้ประโยชน์อะไรวะ มีแต่เสียตัง แถมลิขสิทธิ์ผลงานวรรณกรรมก็ตกเป็นของวารสารอีกต่างหาก

อาจารย์มหาลัยก็คือคนที่ดูเหมือนจะได้ประโยชน์จากการตีพิมพ์เปเปอร์วิชาการเพราะมหาลัยต้องการปั่น rank ตัวเองจึงอัดฉีดเงินเข้ามาให้กับอาจารย์ที่สร้างผลงาน ไม่ว่าจะเป็นเงินอุดหนุนวิจัย เรทเงินเดือนที่เพิ่ม หรือ ตำแหน่งทางวิชาการ นักศึกษาป. โท ป. เอกมองกันตาปริบ ๆ นึกในใจว่า "นี่ถ้ามหาลัยไม่บังคับว่ากุต้องตีพิมพ์เปเปอร์ก่อนจบนะกุไม่ส่งแม่งหรอก"

ทีนี้ลองมาดูต่ออีกซักหน่อยว่าการที่มหาลัยได้ rank แล้วดียังไง มันก็มีดีตรงที่ว่าถ้ามหาลัยได้ rank ดี ๆ ก็จะมีโอกาสได้รับทุนจากรัฐหรือหน่วยงานต่าง ๆ มากขึ้น

พอกลับมาดูภาพรวมทั้งหมดจะเห็นว่ามันจะมีคนกลุ่มหนึ่งที่สามารถพิมพ์เงินได้ส่งเงินไปที่มหาลัยเพื่อเอามาจ้างอาจารย์ให้ทำงานวิจัยเพื่อตีพิมพ์เปเปอร์ให้กับวารสารที่มีชื่อเสียง

มันคือกระบวนการที่ทำให้คนเก่ง ๆ มีมันสมองซักหน่อยมาทำงานเป็นทาสสร้างองค์ความรู้โดยแลกกับเงินเฟียตที่เสกได้ แล้วสูบ PoW ที่เป็นความรู้ทั้งหมดเข้าสู่ศูนย์กลางที่เป็นสำนักพิมพ์วารสารนั่นเอง

ดังนั้นการเกิดขึ้นของ Sci-hub จึงเป็นการท้าทายอำนาจมืดที่จะไม่ยอมให้มีการผูกขาดความรู้ ผมก็คอยเอาใจช่วยนะครับ

เรื่องที่ผมเล่าอาจจะมีผิดเพี้ยนไปบ้างนะครับ เพราะเล่าด้วยความรู้สึกส่วนตัวที่อัดอั้นตันใจจากประสบการณ์ของผมเองที่อยู่ในระบบนี้ ยังติดสัญญาทาสอยู่นิดหน่อย 55555 คงต้องใช้เวลาอีกซักพักกว่าจะออกได้

#siamstr