GM. แมวเป้า 🤣🤣🤣

ฮาวันละนิดจิตแจ่มใส

#siamstr

Cr. เพจ Hello Soyeah

เอาใหม่เมื่อกี้เขียนไม่จบ เผลอกดโพสต์

ของขึ้นตั้งแต่ live เมื่อวานมาจนวันนี้

เนื่องจาก.. ช่วงโควิดที่ผ่านมาเป็นช่วงที่อึดอัดใจที่สุดในชีวิตผมก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นหมอ แต่ด้วยทักษะการวิจัยที่ฝึกฝนมาตั้งแต่การเรียน ป. โท ผมได้นำสิ่งนี้มาศึกษาเรื่องโควิดและวัคซีนด้วยตัวเองเพื่อมาประกอบการตัดสินใจในการไม่รับวัคซีนและพยายามจะบอกต่อแกพูดอื่น

แต่แล้ว.. สิ่งที่ศึกษามาทั้งหมดก็ถูกเมินเฉยจากคนรอบตัว ทุกคนต่างมองเป็นเรื่องเหลวไหล ทฤษฎีสมคบคิด ฯลฯ ให้ตายเถอะทั้งที่ทุกอย่างที่ผมนำมาให้ดู ล้วนเป็นเปเปอร์งานวิจัยจากฐานข้อมูลที่มีความน่าเชื่อถือ วิดีโอที่พูดโดยคนระกับ Professor แต่ทุกคนกลับเชื่อสิ่งที่สื่อโซเชียลรอบตัวและหมออินฟลูเอนเซอร์พูดกัน ความรู้ต่าง ๆ ที่ผมค้นคว้าและพยายามนำเสนอบนโซเชียลแต่ก็ไม่มีใครอ่านซักคน ตอนหลังมารู้ว่าโดน shadow ban

สุดท้ายแล้วช่วงโควิดนี้มันเหมือนการได้เบิกเนตรเห็นความจริงว่า ทุกคนได้ถูกควบคุมความคิดจากสื่อโซเชียลได้อย่างแนบเนียนที่สุด หากใครก็ตามที่ตื่นรู้ได้ยังไงก็ถูกจัดการจากคนรอบตัวที่ยังถูกควบคุมอยู่ดี หลังจากนั้นมาผมก็ได้สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับเรื่องอื่น ๆ อีกเช่นการเมือง ซึ่งมันก็ทำให้ผมปลงกับชีวิตไปซักพักใหญ่ จนช่วงนี้ได้มาเจอ nostr นี่แหละที่ผมสามารถจะเขียนอะไรก็ได้โดยไม่มีใครมาควบคุมการมองเห็น ในที่สุดชีวิตเราหวังที่จะได้แสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ แล้วให้ผู้คนได้ตัดสินจากความคิดของตัวเองจริง ๆ

ขอบคุณ nostr

GM #siamstr แชร์เรื่องเล็กๆของผมในการมาอยู่ต่างประเทศ

วันนี้ผมอยากพูดเรื่อง กิเลส ต่อของแบรนด์เนม ที่เปลี่ยนไป(ลดลง) หลังย้ายมาอยู่ที่นี่

ผมเป็นพวกบ้านาฬิกามาก (แม้จะยังทำใจซื้อไม่ลง) แต่ผมดูไอจี และติดตามไลน์ร้านนาฬิกาหรูที่ไทยอยู่เยอะมาก ต้องดูทุกวันก่อนนอน ชอบมากทั้ง Omega, Rolex ที่คิดว่าพอจะเอื้อมถึงได้ (แต่ก้ทำใจซื้อไม่ได้สักที) และรวมไปถึงแบรนด์ในฝันคือ AP ผมชอบนาฬิกา เพราะชอบ Story ที่เขาขาย และผมชอบในระบบกลไกเล็กๆจำนวนหลายร้อยชิ้น ที่ทำให้นาฬิกา Automatic พวกนี้ เดินได้แม่นยำมากๆ แม้จะไม่มีชิ้นส่วน electronic อยู่ข้างในเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ผมมองมันเป็นงานฝีมือระดับสูง เลยชอบมากๆ และเพื่อนๆก็ใส่กันเยอะ (เรือนในรูปคือเรือนโปรดที่ผมชอบมากๆ)

ส่วนของแบรนด์เนมอื่นๆ ก็คงตามกระแสสังคม ที่คนรอบตัวก็ใช้กระเป๋าสตางค์ต่ำๆ ก็เป็นระดับ entry Luxury ใบละสัก 15-30k พวก LV, Bottega, YSL ผู้ชายอะไรพวกนี้ รวมถึงเข็มขัดสักเส้นที่ใส่กันเวลางานประชุม หรืองานแต่งสักเส้น มันก็ทำให้ผมอยากได้ อยากมีเหมือนเพื่อนๆเหมือนกัน (แต่ก้ยังไม่เคยมี เพราะเสียดายเงิน 555)

แต่ว่าตั้งแต่ย้ายมานี่ได้แค่ 2 เดือน ผมไม่เคยเจอใครใส่ของพวกนี้เลย นาฬิกาใส่กันแต่ Activity Tracker, Sport Watch ส่วนกระเป๋าเครื่องแต่งกายก็แทบหาคนใส่แบรนด์เนมไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะผมอยู่ใน Academic ไม่ใช่ Business ด้วยแหละ นั่นทำให้ถึงแม้ผมจะมองนาฬิกาแพงๆว่าเป็นงานศิลปะและเป็นงานฝีมือ และชอบมากๆ ความรู้สึกอยากได้มันลดลงไปแบบแทบจะ 100% ผมไม่ได้เข้าไปดูราคา ไม่ได้ตามเพจพวกนั้นอีกเลย เดินทางผ่านช้อปซึ่งที่นี่หาง่าย ก็ไม่ได้สนใจจะเดินเข้าไปดู

ทุกคนดูใส่ของเน้น function และ quality มากกว่า ซึ่งตรงจริตผมมากๆ เช่น คนที่นี่ชอบแนะนำว่าถ้าซื้อไหวหน้าหนาวก็ซื้อ The North Face หรือ Columbia ก็ได้ หรือไม่ก้ Uniqlo ก็คุ้มนะ แต่ไม่ใช่เพราะแบรนด์มันแพง แต่เป็นเพราะเขามองว่ามันกันหนาวที่นี่และฝนปรอยๆที่ตกตลอกได้จริงๆ และก็ต้องยอมรับว่า The Northface/Columbia ไม่ใช่ของแพงหรือหรูของที่นี่ เป็นของซื้อใส่จริง นั่นก็ยิ่งทำให้ผมไม่มีความรู้สึกอยากได้ของแบรนด์เนมแบบพวก LV, YSL อะไรเลย ถ้าผมไปเจอเสื้อที่ H&M ลองใส่ ลองจับแล้วคุณภาพดี ตีเป็นเงินไทยตัวละพันกว่าบาท ผมก็รู้สึกว่าใส่ได้สบายมาก ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครใส่ของหรูมาโชวกัน แม้แต่ในงานประชุมหรืองานทางการ

แต่ต้อง disclaimer ก่อนว่า ปกติผมไม่ใช่คนบ้าของแบรนด์เนม กระเป๋า เสื้อผ้าหรูอะไร ไม่ได้สนใจ ผมชอบใส่ GQ และ Uniqlo มีเสื้อ เชิ้ต GQ สีขาว 4 ตัว สีดำ 4 ตัว กางเกงขายาวยูนิโคล่ 4ตัว ใส่วนๆไป เพียงแต่ผมต้องการจะสื่อว่าค่านิยมของสังคม มันไม่มีแรงกดดดันด้าน social tax ที่ทำให้เราอยากแต่งตัวให้'ดูแพง'เหมือนคนรอบข้างเลย เพราะไม่มีใครสนใจ