โจรสลัดชายฝั่งทะเล

อำเภอสัตหีบ2496....หนองตะเคียน ในหมู่ตาลแปดต้น บ้านทรงไทยฝาไม้เฟี้ยมหลังคากระเบื้องดินเผา นอกชานบ้านพื้นไม้กระดานบรรได5ขั้น กลางนอกชานมีช่อง ต้นลำไยเถาว์ขึ้นพุ่มใหญ่ ออกผลเป็นพวงพราวเพราะย่างเข้าหน้าฝน

บ้านปู่กัน ชายชราผมขาว อายุ94 ร่างสันทัดแข็งแรงเดินตัวตรง. สวัสดีครับ ผมจ่าทหารเรือเจ้านายให้มาคุยกับปู่ อยากรู้เรื่องโจรสลัดที่อ่าวตากัน. ประทานโทษครับ ปู่คือตากันใช่มั้ยครับ ชายชรายิ้มไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ. ฉันเคยอยู่ที่อ่าวหนองไก่เตี้ย(อ่าวตากัน) กับชาวบ้านอีก2-3คน บ้านอยู่ริมหนองไก่เตี้ยหนองน้ำจืด แถวนั้นมันเป็นป่าไม้ใหญ่ ป่าไผ่ดงกระถินทุ่งหญ้าคา. อ่าวหนองไก่เตี้ยมีภูเขาล้อมหลบพายุได้ดี หน้ามรสุมมีเรือค้าขายเข้ามาหลบ

พายุ เส้นทางผ่านเรือเล็กชายฝั่ง ไปเมืองยองเมืองจันทบูรณ์. ฉันมีเรือรับบรรทุกสินค้าแสมสานบางละมุง ขึ้นล่องเป็นประจำ. ว่าฉันเป็นโจรสลัดชายฝั่งทะเล ก็ว่ากันไปต่างๆนาๆ. ฉันไม่เคยฆ่าใคร แต่ฝังศพไว้ที่อ่าวนั้น 5-6ศพ รายสุดท้ายเจ๊กสองผัวเมีย นำเรือมาหลบพายุฝน เป็นไข้กาฬหลังแอ่นตาย (คนหลบฝนกับกำไลหยกหรือป่าว?). กรมหลวงชุมพรกับตากัน เคยทำศึกอาคมกันจริงหรือ ปู่กันไม่ตอบ บอกว่าเสด็จเตี่ยต้องการที่แถวนั้นไว้ให้ทหารเรือ. ฉันเลยย้ายจากหนองไก่เตี้ย มาอยู่หนองตะเคียน

อ่าวหนองไก่เตี้ย เลยได้ชื่อว่าอ่าวตากัน ที่ตั้งกองกำลังทหารเรือฝ่ายบกกรมนาวิกโยธิน ผมจ่าโทวิศาล เจ้านายให้มาคุยกับปู่อยากรู้เรื่อง - โจรสลัดชายฝั่งทะเล

ทิดส่ง

#siamstr #บันทึกคุณปู่

จากการสังเกตเด็กผู้ชายวัย5-10ขวบ มักจะชอบพูดถึง skibidi กันบ่อยมาก มากจนเริ่มอยากรู้ละมันคืออะไร

ทีวีแมน คาเมร่าแมน ไททันคาเมร่าแมน บลาๆ วนเวียนอยู่ในหัว55555

#siamstr

ธนาคารปัจจุบันล้าหลังไปมาก

วันนี้ไปธนาคารมา เพราะมี 1 บัญชีไม่ได้ใช้เกิน 12 เดือน มันเลยช็อคบัญชีเราไม่ให้ใช้ น่าหงุดหงิดไหม เงินเราบัญชีเรา แต่คนอื่นล็อคได้

ต่อมาคือ การจะ unlock ต้อลใช้กระดาษ ประมาณ 12 แผ่นเพื่อทำนู่นนี่ เสียทรัยากรไปเท่าไหร่ นี่ปี 2023 แล้วนะ

หนักสุดน่าจะเป็นการเปลี่ยนบัญชีจากแบบมีสมุดเป็นแบบไม่มีสมุดไม่ได้ ต้องเปิดบัญชีใหม่ โอ้โหหหหหห

แล้วลองนึกดูกับคนที่ใช้ lightning มาแล้วจะรู้สึกยังไง

ระบบที่ล้าหลังและมีรูรั่วขนาดนี้ และเต็มไปด้วยการแทรกแทรง เต็มไปด้วยอำนาจขนาดใหญ่ และเต็มไปด้วย noise ที่มากมายของระบบ อีกไม่นานระบบนี้จะต้องถูก flip ภายในอนาคตแน่นอน

#siamstr

สงสัยเราจะเป็นเด็กดี ได้ตั้ง16คะแนนแน่ะ แต่งงมากโดนหักไป 1คะแนนจากคาราโอเกะได้ยังไง 555

อยู่ดีดี ข้าวของก็ราคาแพงขึ้น ทั้งเงินเฟ้อ ทั้งค่าเงิน ใครถือ Bitcoin ก็สบายใจไป มูลค่าไม่เสื่อมตามเวลา ยิ้มได้แม้ในที่ค่าเงินเตี้ยลงๆ

ขอบคุณที่แชร์ให้อ่านครับ ไดอารี่สนุกมากครับ^^

โจรปิดประกาศปล้น

ร้านไช่หลี2478.....เตี่ยผมชื่อเต็งเกียว ค้าไม้วัสดุก่อสร้าง และรับเหมาก่อสร้างทั่วไปอยู่คลองบางใหญ่ จัดว่าเป็นเจ้าสัวคนหนึ่งละแวกนั้น เขาเรียกแม่ผมเถ้าเกเนี๊ยะ

ร้านขาย เรือนริมคลอง. อยู่ภายในเรือนโรงไม้ขนาดใหญ่ เก็บเสากองไม้กระดานต่างๆ ด้านหน้าเป็นประตูไม้ลูกกรงเหล็กพับได้. เตี่ยมีปืนต่างๆทั้งลูกซองและไรเฟิล แม่เล่าว่าเตี่ยเป็นเจ๊กมาจากเมืองซัวเถา (ผมเห็นรูปเตี่ยโกนหัวไว้เปียใส่เสื้อกุยเฮง). วันหนึ่งเตี่ยไม่อยู่บ้าน (ไปเที่ยวเชียงใหม่ รู้เมื่อกลับ ซื้อลูกขวานมาฝาก). แม่เอาน้องรี่ใส่ผ้าขะม้าผูกไว้ที่ข้าง

หลัง. มือขวาถือปืนลูกซองแฝด มือซ้ายคอยกันผม(อายุ6ปี)ไว้ข้างหลัง พี่สมถือไรเฟิ่ลยืน

ข้างๆ. ได้ยินเสียงหมาเห่ากระโชก เสียงตะโกน-อ้าย-เสือ-ปล้น-น- เสียงโห่เฮดังลั่น แล้วมีเสียงดัง ปึงๆๆ เหมือนทุบประตูหลังโรงไม้. แม่บอกพี่สมยิงปืนไปที่นั่น ปัง!! เสียงทุบหยุดชะงัก. แต่เสียงเฮยังดังอยู่ แม่ยิงปืนออกไป ตูม!! มีเสียงตีเกาะเคาะไม้ปะๆๆๆๆ. ต่อมามีแสงไฟหมาเห่าเกียวกราว.คนพูดกันดังเอะอะท้ายสวนหลังบ้าน. เสียงเรียกชื่อแม่ทองอยู่.. แต่แม่นิ่งเฉยไม่เปิดประตู คืนนั้นอยู่กันมืดๆนั่งตบยุงกันไป ไม่ต้องได้หลับได้นอนกัน

รุ่งขึ้นแต่เช้า ผู้ใหญ่หอมพาลูกบ้านหลายคนมาหา. แม่ให้ดูประตูโรงไม้มีรอยขวานจามกับรอยลูกปืนรูเบ่อเร่อเท่อ. ผู้ใหญ่หอมบอกก็ระวังอยู่ - โจรมันปิดประกาศปล้น

ทิดส่ง

#siamstr #บันทึกคุณปู่

ยัง ยังไม่มาา 😂

#ขอใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อรอเธอ

หนึ่งในเป้าหมายชีวิต ที่คนหลงรักจักรวาลและดาราศาสตร์เฝ้ารอ

การกลับมาอีกครั้งของดาวหางฮัลเลย์ในทุกๆ 75-76 ปี

การพบกันที่อาจเป็นครั้งแรก และ ครั้งเดียวในชีวิตของคน 1 คน

การเฝ้ารอที่ไม่รู้ว่าจะได้พบกันจริงๆหรือไม่

แต่ทุกครั้งที่คิดว่าเขาจะกลับมา และ เราจะได้พบกัน มันรู้สึกดีเหลือเกิน

.

จนกว่าจะได้พบกัน

28 กรกฎาคม 2061

#Siamstr #halley

คุณปู่ของฉันเป็นนักจดบันทึกเรื่องราว ใน ipad ของคุณปู่ที่ท่านทิ้งไว้ มีเรื่องราวในอดีตที่ท่านจดบันทึกไว้นับร้อยเรื่อง นี่คือหนึ่งในร้อยเรื่อง ที่น่าสนใจคือ ราคาข้าวต้มปลาในปี 2481

ข้าวต้มเรือกับต้นลำพู

คลองบางกอกน้อย2481.....ยามค่ำ ชอบนั่งหัวสะพาน คอยข้าวต้มเรือตาแปะฮะ ดูหิ่งห้อยต้นลำพู มีแสงเรืองยิบๆ เหมือนมีไฟกระพริบมาแขวนต้นไม้ประดับคลอง

ผมจำได้ดี มีต้นลำพู. ขึ้นกันตลิ่งอยู่ตลอดลำคลอง. น้ำลงรากลำพูโผล่พ้นเลนล้อมต้น ดอกแก่ร่วงหล่นลงลอยตามน้ำ. ผมจำได้ดี มีข้าวต้มเรือ. เป็นข้าวต้มเรือสูตรแปะฮะ ข้าวต้มปลาใส่เนื้อปลาและเลือดหมูหั่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ (ข้าวต้มหมูใส่หมูสับบ่ะช่อ). โรยเต้าหู้ทอดกรอบกับตังไฉ่. มีขายอยู่เจ้าเดียวในคลอง. เย็นพระอาทิตย์ตกดิน แปะฮะพายเรือขาย

ข้าวต้มจากปากคลองบางกอกน้อยละตามลำคลอง. ถึงบางใหญ่ราว3-4ทุ่ม ต้องรอกินกันดึกหน่อย. เคยกินตอนเย็นหนหนึ่ง เมื่อไปที่วัดโตนดบางกรวย. วันนั้นน้ำลงแห้งแตะติดก้นคลอง

เรือยนต์แท๊กซี่โดยสาร”ทับทิมทอง”ติดตื้นแล่นไม่ได้. รอจนน้ำขึ้นเรือหมดเวลาแล่นต้องนอนค้างคืนที่ศาลาท่าน้ำวัด. เวลาเย็นโพล้เพล้มีเสียงจากลำคลอง -ปา-คะ-ต่าน-มูว์-(ข้าวต้มปลาข้าวต้มหมู). ข้าวต้มเรือแปะฮะชามละ2สตางค์. น้ำขึ้นน้ำลงไม่เคยแปรเปลี่ยน แต่ลำพูพุ่มสวยพอต้นแก่ยังตายทิ้งต้น แปรเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้

ผมซื้อทัวร์ ล่องเรือ. เที่ยวคลองบางกอกน้อย กินข้าวต้มเรือชามละ20บาท ข้าวต้มปลาสูตรแปะฮะ(ไม่รู้ลูกหลานแปะป่าว) มองหาต้นลำพูตลอดคลอง ไม่มีแม้แต่ต้นเดียว

ทิดส่ง

#siamstr

ฟังสัมภาษณ์เรื่อง A380 ของการบินไทย ไม่พร้อมถูกนำกลับมาบินไปรับคนไทยในอิสราเอล เหตุเพราะจอดตากแดดไว้นานมากที่อู่ตะเภา

การจะกู้คืนมาขับใช้ จะเกิดค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง แต่ที่สำคัญกว่านั้นมากคือต้องใช้เวลา

ไฟลต์ล่าสุดที่ผมกลับจากสิงคโปร์ เผอิญผมได้สนทนาเรื่องนี้พอดีกับลูกเรือการบินไทยที่แสนอบอุ่น (…จนร้อน)

เป็นการสนทนาเผ็ดร้อนก่อนเกิดเหตุสงครามในอิสราเอลนะ เราไม่ได้รู้อะไรล่วงหน้า

แต่พอรู้แล้วก็ตอบคำถามจากข่าวคุณสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ ในฐานะ รมต. คมนาคม ที่ให้ข่าววานนี้ว่า A380 ยังถูกนำออกมาใช้ไม่ได้ …เหตุจอดทิ้งไว้นาน (รอการขาย)

… การจะฟื้นคืนนั้นนาน และต้องควานหาตัวกัปตัน และฟื้นฟูทักษะการบิน …ต้องต่อไลเซนส์ สะสมชั่วโมงบินกันใหม่ (ใครขับได้บอกด้วย)

แต่เมื่อต้องอพยพคนไทยจำนวนมากในบริเวณฉนวนกาซา ความใหญ่โตของ A380 ที่จุได้ถึง 500 ที่นั่ง จึงถูกถามถึงความสามารถในการนำไปรับคนไทยแทนลำเล็กกว่าที่ใช้กันอยู่ (เวลานี้จึงทำได้เพียง “ทะยอยนำกลับ”)

กองทัพอากาศไทยใช้ A340-500 สเปกจุได้ราว 270-310 ที่นั่ง (ข้อมูลระบุไว้แบบนี้ ซึ่งขึ้นอยู่กับการจัดเรียงเก้าอี้ของกองทัพอากาศ) แต่นำไปรับกลับมาได้ 130 คนในรอบแรก มีแผนจะจัดเครื่องบินไปรับกลับ 6 รอบ (ขาไป ต้องตีเครื่องเปล่า)

ยุคนี้มีข้อมูลให้สืบค้นได้เยอะ ขนาด ทอ. บินอ้อม คนยังรู้เลย (แอป FlightRadar™️ นี่บอกหมด ! บินไปย้งไง ?) ทอ. ใช้เวลาไป 12 ชม. ปกติต้อง 9 ชม. เซ่ ! คนเห็นฟ้อง

โฆษกกระทรวงต่างประเทศต้องออกมาแจงว่าอ้อมเพราะไม่มีสัมพันธ์ทางการทูตกับบางประเทศแถบนั้น

เรามีคนไทยตกค้างอยู่ในอิสราเอลถึง 25,962 คน (19% ของจำนวนแรงงานไทยในต่างประเทศทั้งหมด) ขนกลับกันได้ทีละไม่มาก ต้องตั้งคำถามต่อว่า อีกกี่เที่ยวบินถึงจะเพียงพอ ต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่ และ …“จะทันไหม ?” เพราะชีวิตคนประเมินมูลค่าไม่ได้

สายการบินพาณิชย์หลายสายที่นายกรัฐมนตรีประสานไป ก็แถลงความร่วมมือดี ตีรวม ๆ แล้วเราจะได้ 24 เที่ยวบิน (รวมการบินไทยด้วย) …แต่สเปกเครื่องบินเขาก็ไม่ใหญ่โตพอจะรับกลับได้ครั้งละมาก ๆ เหมือน A380

ซึ่งหากได้ ก็ต้องวางแผนนัดรวบรวมคนให้ดี ๆ เพราะการเข้าถึงจุดจอดเครื่องบิน ของผู้อพยพก็คงยากลำบากเช่นกันในเวลานี้ …

จินตนาการภาพคงคล้ายหนังที่ต้องค่อย ๆ ย่องมาทีละมุมตึก ปรักหักพัง

แต่ KeyPoint ที่ผมจะชวนผู้ประกอบการและคนทำงานคุยกันวันนี้คือ ”การเก็บของอย่างมีประสิทธิภาพ“

ข้อมูลจากลูกเรือการบินไทยที่คุยกับผมคือ เขาเสียดายที่ A380 หลายลำที่รอการขาย ไม่ได้ถูกนำไปจอดในภูมิศาสตร์แนะนำคือ “ออสเตรเลีย” ที่เป็นทะเลทราย อากาศแห้ง และสำคัญคืออากาศคงที่

เหตุเพราะอากาศสวิงสวายร้อนชื้นแบบบ้านเราทำให้เบาะและเครื่องมือต่าง ๆ เสื่อมสภาพ

…ของแบบนี้แปลกนะ หากมึคนนั่งขยับไปมา ไม่ยักกะเป็นไร แต่พอไร้คนนั่ง คนสัมผัสมัน มันเสื่อม

ใครมีประสบการณ์ปิดห้องไว้นาน ๆ ก็จะรู้ว่า เก้าอ้ง เก้าอี้ โต๊ะตั่ง เบาะเบอะ มัน “กรอบ” หมด

ถ้าเป็นขนมอบกรอบก็คงขายได้ แต่พออุปกรณ์กรอบนี่ สินค้าเสื่อมราคาทันที ขายไม่ได้แล้ว

ผมได้สนทนากับนักธุรกิจใหญ่ท่านหนึ่ง ท่านกรุณาคิดให้ว่าผมจะหายอดขายใหม่ให้บริษัทได้จากอะไร … เขาคิดให้ผมอย่างจริงจังแล้วตอบว่า “คุณหนุ่ยก็ต้องขายของโดยไม่มีสต๊อกสิครับ”

ค่าเก็บรักษาของนี่โหดมาก … จะต่อว่าการบินไทยว่าทำไมไม่เอา A380 หลาย ๆ ลำที่รอการขาย บินไปจอดไว้ออสเตรเลีย จะได้ไม่เสื่อมสภาพ … ก็ต้องตอบแบบเห็นอกเห็นใจว่า “ก็ค่าจอดออสเตรเลียมันแพงกว่าอู่ตะเภาเรานิ !“

แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องบวกลบคูณหาร หาจุดคุ้มค่า

ระหว่าง …จอดถูก แต่ของพังบ่นปี้ vs. จอดแพง แต่ของน่าจะยังดีอยู่ (โดยทฤษฎี) vs. ขายมันออกไปถูก ๆ ให้พ้น ๆ ตัว แต่หยุดค่าใช้จ่ายได้ทันที

เรื่องนี้ลองเทียบกับใจเราก็ได้นะ

เวลาใครเขาต่อราคาของเหลือใช้เรา เราไม่ชอบเลขราคาที่เขาต่อเลย (เพราะมัวไปเทียบกับราคาของใหม่ตอนซื้อมา) เราก็เลยพาลเก็บไว้ไม่ขายเอาดื้อ ๆ

วัน เดือน ปี หมุนเปลี่ยนผ่าน Time Fly เร็วจะตาย ! ของเหลือใช้นั้นกลายเป็นของเน่าเสีย … มานั่งเสียดาย กำขี้ดีกว่ากำตดเสียแล้ว

ขายทิ้งเมื่อไม่ต้องการใช้แบบไม่ได้ราคา ดีกว่าเก็บดองไว้ให้ไหมันแตกเสียหาย ขายไม่ได้เลย แถมมีค่าเก็บไว้ที่วิ่งไม่หยุด ! เจอแบบนี้นี่เซ็งสุด …

เอวัง…

================

เริ่มเขียนบันทึกตั้งแต่เช้า และเก็บเล็กผสมน้อยเขียนมาตลอดวัน แต่การงานวันนี้เยอะ มาเลยสรุปจบเอาก่อนนอน ง่วงแล้ว สรุปจบไม่ดีเท่าไหร่ ไม่มีโซลูชัน ….

ขอใช้คำว่า ”เอวัง ด้วยประการฉะนี้“ แล้วกัน

กำแพงของการสร้าง Proof of work มันช่างสูงเหลือเกิน

ผมไม่รู้ว่าราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการสร้างPOWของคนอื่นมันแพงแค่ไหน แต่สำหรับของพ่อกับแม่ผม มันคือบ้านหลังเดียวของครอบครัวที่ต้องโดนยึดในขณะที่พ่อผมอายุ 60 พอดี

ของผมเองถ้าไม่บังเอิญเอา POW ที่พ่อกับแม่ผมทำไว้ให้มาต่อยอดได้ บ้านซักหลังคงไม่มีโอกาสได้เป็นเจ้าของ

และคิดว่าราคาที่ต้องจ่ายในการสร้าง POW ของรุ่นถัดไปมันคงแพงขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึงมันอาจจะถึงจุดที่ไม่มีวันจ่ายไหว

หลังจากผมเข้าใจปรัชญาของบิทคอยน์ ผมรู้ได้ทันทีว่า

การที่คุณจะสร้าง values ในระดับที่คนอื่นจะยอมให้มูลค่ากับคุณ คุณจำเป็นต้องใช้พลังงานและเวลาไปกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ในระดับที่ใครก็ไม่สามารถเอาพลังงานและเวลามาของเค้าแลกได้เท่ากับคุณได้เช่นกัน

เพราะฉะนั้นแปลว่า ใครเริ่มสร้าง POW ก่อน คนนั้นมีโอกาสชนะ

และนั่นก็หมายถึง ใครเจอก่อนว่าตัวเองอยากทำอะไร คนนั้นก็มีโกาสได้เริ่มสร้าง POW ก่อน

เรื่องใหญ่ๆที่ผมให้ความใส่ใจกับลูกคือ เค้าค้นพ้บตัวเองหรือยัง เค้าชอบทำอะไร เค้าใช้เวลากับอะไรได้นานที่สุด เพราะผมอยากให้เค้าเริ่มสร้าง POW ให้เร็วที่สุด

ลูกสาวผมเกิดมาในช่วงที่ผมไม่พร้อม ตอนนั้นผมอายุ27 รายได้แค่พอเลี้ยงตัวเองคนเดียวในกรุงเทพฯเท่านั้น กลายเป็นต้องเลี้ยง 3 ชีวิต หมุนไม่เคยทันซักเดือน

กลับมาอยู่เมืองชล ต้องพลักดันนางให้เข้าเนอสเซอรี่ตั้งแต่ 2 ขวบครึ่ง เพราะเราทำงานกันตั้งแต่ตี5-6โมงเย็น มีเวลาเล่นกับนางน้อยมาก

พอนางเข้าอนุบาล ผมวิ่งเต้นทุกอย่างเพื่อให้นางเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด เพราะมั่นใจว่าวิชาการที่นี่แข็งเป็นอันดับต้นๆของภาคตะวันออก

นางเรียนที่นี่จนจบ ป.6 นั่นเป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขกับลูกสาวในวัยที่น่ารักได้น้อยสุดๆ

เข้าเรียน 7:30 เลิก 17:30 การบ้านอีกมหาศาล(แม้นางจะไม่ค่อยทำก็เถอะ) เวลาเหลือน้อยมากๆ ไม่ค่อยได้มีโอกาสคุยนู่นนี่กันบ่อยๆเหมือนกับลูกชาย

คุณเริ่มเห็นกำแพงของการสร้าง POW ที่ค่อยๆก่อขึ้นมาโดยผมเองมั้ย

ผมแม่งโง่สุดๆ ผมรู้สึกเกลียดตัวเองมาก เอาเวลาในช่วงที่สำคัญมากของชีวิตคนๆนึง(ซึ่งแม่งคือลูกเราเองด้วย) ส่งไปในพลาญในระบบผลิตมนุษย์ที่บิดเบี้ยว โดยอ้างว่าเพราะเราต้องเอาเวลามาหาเงินเลี้ยงครอบครัว

“แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลย”

ผมเองเริ่มรู้จักบิทคอยน์ตอนนางประมาณ ป.5

เริ่มรู้ตัวแล้วว่าผิดทาง ผมคุยกับนางว่า “พ่อไม่สนใจผลการเรียนนะ หนูอยากทำอะไร อยากลองอะไรก็ได้ ลองให้หมด”

นางเองก็ลองเยอะอยู่นะ นางจะออกไปทางศิลปินหน่อยๆ ขอไปเรียนวาดรูป เฉพาะวาดรูปลองไปประมาณ3สถาบัน เรียนบัลเล่ต์ เรียนเปียโน กีตาร์ เรียนร้องเพลง มีเรียนเดินแบบด้วย เรียนดูไพ่ก็เอา

พอนางจบ ป.6 นางบอกว่าจะไปสอบเข้า รร.วิทยาศาสตร์จุฬาภรณ (ฉันก็เรียนที่นี่)

นางไม่ใช่คนหัวดี ผมรู้ว่าไม่ใช่วิสัยนาง แต่นางไปสอบเพราะเพื่อนไปสอบกันทั้งห้อง

กำแพงของการสร้าง POW แม่งยังมีสังคมรอบตัวมาช่วยก่อ ระบบนี่แม่งวางมาดีจริง

ร.ร.รับนัดเรียน 88 คน นางสอบติดเป็นตัวสำรองอันดับที่ 80!! แต่คนดันมีคนสละสิทธิจนนางติด มันเป็น ร.ร.ประจำ คนส่วนใหญ่ๆเลย ไม่อยากให้ลูกอยู่

แต่ฉันดันเสือกดีใจรีบส่งเข้านางเข้าไปเรียน

ฉันก็รู้นะว่าฉันก็ยังช่วยก่อกำแพงนี้อยู่ แต่มุมนึงก็เริ่มเห็นตัวตนนางแล้ว ลักษณะเหยียบเรือ2แคบ ในระบบก็เรียนไป POW ก็สร้างไป

ทุกอาทิตย์ที่รับนางกลับมาบ้าน ผมจะถามว่า อาทิตย์นี้ทำ POW อะไรบ้าง คำตอบมันก็จะแบบว่า มีบ้าง ไม่มีบ้าง ผมก็ไม่ได้สนใจ แค่จะทำให้นางรับรู้ว่านี่คือเรื่องสำคัญ

ครั้งนึงนางกลับมาบ้าน มาเล่าให้ผมฟังอย่างดีใจว่า อาทิตย์ที่ผ่านมามีงานโรงเรียน เค้าอนุญาตให้นักเรียนเปิดบูทหาเงินได้ นางเปิดบูทดูหมอ!!!

“บูธดูหมอในงานโรงเรียนวิทยาศาสตร์เนี่ยนะ” 3 คำถาม 20 บาท ได้เงินมา 700.-

ผมดีใจมาก ไม่ใช่เพราะนางหาเงินได้ แต่เพราะผมเริ่มเห็นสัญญาณบางอย่าง การมี passion กับการทำอะไรสักอย่าง การไม่ตามกระแสคนรอบตัว การเริ่มขบถต่อระบบ

ตอนนี้นาง ม.3 เป็นช่วงเวลาที่มองหาที่เรียนต่อกัน โดยปกติเด็ก ร.ร.นี้ประมาณครึ่งนึง จะเข้าไปเรียนต่อในกทม. ซึ่งร.ร.เป็นเบอร์ต้นๆที่เรารู้จักกันดีทั้งนั้น และอีกครึ่งนึงก็จะเรียนต่อที่เดิม และร.ร.บังคับให้สอบแข่งขันกันเข้ามาใหม่ทุกคน

แปลว่าในช่วงเวลาปิดเทอมนี้ทุกคนจะติววิชาการกันอย่างหนักหน่วง

นางขอผมเข้าไปเรียนพิเศษในกรุงเทพฯ แต่ไม่ใช่ติววิชาการแต่อย่างใด

… นางขอเรียนแต่งหน้า !!!!!….

ผมเชื่อว่าไม่มีพ่อที่ไหนอนุญาตให้ลูกสาวอายุ14 ไปเรียนแต่งหน้า

แต่ผมกลับดีใจมากที่นางมาขอแบบนั้น

อันที่จริงนางแต่งหน้าไปโรงเรียนตั้งแต่ ม.2 (ผมแปลกใจที่แม่นางผู้ดุนางทุกเรื่องกลับไม่บ่นเรื่องนี้)

นางมีลิปสติกมากกว่าแม่นาง

นางดูยูทูปอะไรพวกนี้อยู่ตลอดเวลา

ผมเชื่อว่านางอาจจะเจอตัวตนของนางก็ได้

ผมคุยกับแม่นางว่าเอาเลย พลักดันให้สุด ไม่ต้องสนเรื่องค่าใช้จ่าย

2 คนแม่ลูกพากันไปหาข้อมูล เข้ากรุงเทพไปคุยกับครู กลับมาเล่าให้ผมฟังแบบเสียงเซ็งๆถึงค่าเรียน

การเรียนกับคนที่คนสร้าง POW เรื่องนั้นๆมาจริงๆ เป็นอะไรที่ประหยัดเวลามาก ผมเชียร์ขาดใจ แต่พอได้ฟังตัวเลขค่าเรียนแล้วถึงกับหน้าซีด…

จริงๆก็ไม่แปลกใจ นั้นมันค่า POW ของเค้า แล้วก็ไม่มีเด็กอายุ 14 ที่ไม่รู้จะเอาแน่รึเปล่า ที่ไหนไปเรียนหรอก นั่นมันที่ของมืออาชีพ

แต่ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะพลักดันกันไปให้สุดทาง ก็เลยกัดฟันลุยกันไป

กัดฟันจริงครับ ต้องเช่าหอที่กทม. ค่าเครื่องสำอางที่ครูพาไปซื้อ ค่านางแบบที่ต้องจ้างมาเอง และต้องใช้ประมาณ 20 คน ค่ากินอยู่ในกรุงเทพอีก

ผมดีดตัวเลขมาคร่าวๆ น่าจะต้องใช้จริงประมาณเกือบ 3 เท่าของค่าเรียน

และทั้งหมดนี่อาจหมดไปฟรีๆเพราะลูกสาวผมเจอ passion เรื่องอื่น

ผมได้แต่คิดในใจว่า ทำไมกำแพงในการสร้าง POW ของเด็กคนนึงมันถึงได้สูงขนาดนี้วะ

ขนาดว่าเจอสิ่งที่ชอบแล้ว

มีพ่อแม่ที่เข้าใจแล้ว

ยังต้องมีกำลัง effort ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องด้วย

ผมนึกเสียดายแทนเด็กที่ไม่มีโอกาสทำเรื่องพวกนี้ ซึ่งนั่นน่าจะเป็นเด็กส่วนใหญ่ในประเทศ เด็กรุ่นที่เราเชื่อกันว่าจะเป็น gen ที่ adopt บิทคอยน์

gen ที่อาจจะได้เจอกับตลาดเสรีจริงๆที่มันโหดร้ายมาก

แล้วทั้งหมดนี่ของลูกสาวผมเอง มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น มันยังต้องเอาเวลา พลังงาน และก็น่าจะเงินด้วย เข้าไปแลกอีกเยอะเลย

ถ้าคุณยังไม่เจอสิ่งที่คุณอยากทำคุณจะแพ้คนที่เค้าเจอก่อน

ถ้าคุณเจอตัวคุณแล้ว แต่คุณสร้าง POW ไม่มากพอ คุณจะแพ้คนที่เค้ายอมแลกมากกว่า

ถ้าคุณสร้าง POW มากแล้ว แต่ไม่สามารถเอา POW ของคนรุ่นก่อนหน้ามาใช้ หรือไม่สามารถส่งต่อ POW ให้รุ่นถัดไป คุณจะแพ้คนที่เค้าทำได้

ทั้งหมดผมแค่อยากชวนให้คิดว่า กำแพงของเรื่องนี้มันสูงมากนะ และจะสูงขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วตอนนี้คุณอยู่ ณ จุดไหนของ process กันล่ะ”

#ทีมตรู่

#siamstr