https://lifpay.me/layerhouse?target=_blank

#Marketplace #NostrMarket #Nostr #Market #Bitcoin #Lightning #LifPay

หาปิ๊บไม่ได้ครับ 🤣เลยเอาอันนี้แทน

หาเวลาอยู่กับเพื่อนสมัยเด็ก ไก่สักตัว เบียร์สักขวด ก็เติมความสุขได้

😊 เมื่อเราเติมโต ช่องว่างระหว่างวัยยิ่งชัดเจน ความห่างเหินก่อกำเนิด แต่สิ่งนั้นพังทะลายลง เมื่อมีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นบนโลกนี้ ที่เรียกว่า ”เด็ก“

GA. #siamstr "ผู้คนบนโลกนี้เต็มไปด้วยความเหงา เราเลยต้องหมั่นเติมความสุข"

.

ค้นคว้าหาบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งมันเปรียบเสมือนเป็นความสุข

ความสุขซึ่งไม่มีในชีวิตประจำวัน คุณอาจจะมองในมุมเดียวกับผม หรืออาจจะมองต่างออกไปก็ได้

ในยุคปัจจุบัน ผู้คนจำนวนไม่น้อยเลย อยู่คนเดียว จะด้วยตั้งใจ หรือสถานะภาพบังคับ

ต่างคนต่างแสวงหา ความต้องการทางวัตถุส่วนบุคคล

ความต้องการแสวงหารายได้ที่สูงขึ้น หาสินค้าต่างๆนานาเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง

ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน ไม่ว่าจะเป็นรถ ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกา ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน

ซึ่งคิดว่าสิ่งเหล่านั้นจะทำให้ตนมีความสุข ในเส้นทางของการเดินทางแลกมาด้วยการทำงานหนัก เพื่อตอบสนองความสุขด้วยวัตถุนั้น

.

ทำงานหนักมากขึ้นไปเรื่อยๆ งานยิ่งหนักรายได้ยิ่งดีขึ้น รายได้ยิ่งดีขึ้น ยิ่งอยากได้นู่น อยากได้นี่ อยากได้นั้น

ยิ่งซื้อนู่นซื้อนี่ ภาระในการผ่อนชำระ ภาระหนี้สินเพิ่มพูน เกิดความเครียด นำไปสู่ความจำเป็นในการแสวงหาการตอบสนองทางวัตถุสิ่งใหม่ๆ วนลูบไปเรื่อยๆ

แล้วในขณะเดียวกันนั้น ไม่ได้มองว่าการสร้างเครือข่าย Network Family เป็นสิ่งที่ควรจะต้องทำ

ในที่สุดเมื่อเดินไปในเส้นทางนั้น ไปๆมาๆ เส้นทางนั้นมันเป็นเส้นทางซึ่งไม่ค่อยมีความสุขเสียเลย

.

คนในยุคสมัยหนึ่ง (คนรุ่นพ่อ รุ่นแม่) มีความรู้สึกว่า การเริ่มมีครอบครัวตั้งแต่วัยหนุ่ม เมื่อจบการศึกษา ก็แต่งงานจัดพิธีมงคลสมรสสร้าง Network Family แล้วก็มีบุตร

มันเป็นสิ่งที่ควรจะทำ หลังจากนั้นในขั้นตอนของการเติบโตในหน้าที่การงาน กิจการของครอบครัว คุณก็จะมีโอกาสเติบโตขึ้นพร้อมๆกับฐานะที่คุณเป็น บิดา-มารดา ของครอบครัวด้วย ไปพร้อมๆกัน

มันเหมือนกับว่า นี่เป็นเบสิคทางความคิด ว่าคนส่วนใหญ่ในสังคม ณ ตอนนั้น ถ้ามีโอกาสในการเริ่มสร้างชีวิตครอบครัว มีพิธีมงคลสมรสอย่างเป็นเรื่องเป็นราว มีบุตร และในที่สุดในยามแก่ก็มีหลานๆ

มีครอบครัวซึ่งไม่ใช่เป็นเพียงแค่การอยู่คนเดียว เพื่อแสวงหาความสุขทางวัตถุ นั่นคือโมเดลที่มีในเมื่อก่อน แต่แน่นอนในความสุขนั้น

มันมีราคาที่จะต้องจ่าย มันมีราคาที่ต้องชดใช้ แต่ว่าในเส้นทางการเดินตามนั้น มันเป็นเส้นทางซึ่งจะนำไปสู่ความผาสุขในยามแก่เฒ่าในที่สุด

มีลูก มีหลานเต็มบ้านเต็มเมือง แล้วก็ช่วยเหลือดูแลกันในครอบครัว และเสริมสร้างสังคมรอบๆตัว ให้เจริญเติบโตขึ้นไปด้วยกัน

.

ลองนึกถึง เมื่อคุณพบปะพี่น้อง มันมีการเฉลิมฉลอง พบปะกันในช่วงเฉลิมฉลองปีใหม่

พบปะเพื่อนเก่าผู้ซึ่งเคยรักใคร่กัน หรือแม้กระทั่งเพื่อนตั้งแต่สมัยวัยเด็ก เวลามีการสังสรรค์กัน มันสร้างความสุขในจิตใจขนาดไหน

นั้นไม่ใช่หรือ คือส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกว่า ความสุขที่แท้จริง ผู้คนบนโลกนี้มันเต็มไปด้วยความเหงา เราเลยต้องหมั่นเติมความสุข

.

สังคมที่เต็มไปด้วยคนเหงา มันคือวิกฤต วิกฤตนี้คุณจะไม่เข้าใจถ้าไม่ประสบด้วยตนเอง

ความเหงา คืออะไร? ถ้าไม่เข้าใจว่า ความเหงา คืออะไร จะไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เป็นภัยคุกคามต่อผู้คน ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในสังคมตอนนี้ ซึ่งในที่สุดพออายุมากขึ้น ไม่มีลูกหลาน ไม่มีผู้คนมาเยี่ยมเยียน

ไม่มีเครือข่ายเพื่อน ที่เคยคบกันในสมัยหนุ่มๆสาวๆ ขาดเพื่อนขาดญาติ ขาดพี่น้อง ขาดครอบครัว เหมื่อนถูกทอดทิ้ง

ทั้งหมดนี้ นำไปสู่สังคมซึ่ง not Happy มากๆ ใช่แล้วตอนนี้ เรื่องนี้ยังไม่ได้ประสบเกิดขึ้นกับคุณในวัยยังเยาว์ คุณไม่มีทางเข้าใจ ความเหงาเป็นโรคร้ายที่สุดในอารยธรรมมนุษย์ มันเคยเป็น กำลังเป็นอยู่ และจะเป็นต่อไป

.

แต่คุณเอง ตัวคุณนั้นแหละ เปลี่ยนมันได้

.

ขอบคุณมากๆครับ มีสายฟ้าปักหมุดไว้เท่เลยครับ

GM. ขออนุญาตใช้ name@siamstr.com ไว้รับชำระค่าบริการผ่าน Lightning ด้วยนะครับ นามสกุลนี้เท่มากครับ

ขอบคุณครับ เด๋วเข้ามาบันทึกเรื่องราวใน Nostr โลกเสรีแห่งนี้เรื่อยๆครับ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณมากๆครับ

ไม่เคยโพสเรื่องนี้ที่ไหน นี่เป็นครั้งแรกที่เขียนลงโลก internet

คงเพราะเป็น Nostr ที่ทำให้อยากเขียนเรื่องราวเหล่านี้ทิ้งไว้สืบไป

สวัสดี #nostr ชาวไทย

สวัสดี #siamstr

.

ผมเกษียณตัวเองจากงานประจำในระบบ ออกมาสร้างงานสร้างอาชีพ เพื่อเลี้ยงตนเอง และครอบครัว

ท่องยุทธภพแห่งนี้มาจนถึงวันนี้ก็ 12 ปีแล้ว ยังอยู่ดี มีสุข และทุกข์บ้าง

.

เริ่มต้นทุกอย่าง โดยไม่ใช้ "เงินทุน"

แต่เริ่มต้นมันด้วย "ทักษะ" ทักษะที่ได้สะสมบ่มเพราะ ที่ได้จากการทำงานประจำนั้นแหละ

.

เมื่อเริ่มต้นด้วยการไม่มีเงินทุน ทุกสิ่งอย่างมีข้อจำกัด

โต๊ะทำงานไม่มี, เช่าออฟฟิศอย่าได้หวัง, คอนเนคชั่นเท่ากับศูนย์

.

ออกมาพจนโลก มีแค่ทักษะ และ notebook ตัวหนึ่ง ถ่ายทอดทักษะนั้น ผ่านโปรแกรมคอมฯ ออกมาเป็นชิ้นงาน และส่งมอบให้ลูกค้าได้ ถ้ามีคนจ้าง

.

ตอนเริ่มต้นนั้น สิ่งแรกที่ต้องคิด คือ 3 keyword นี้ "ทำยังไงให้คนรู้จัก, ลูกค้ามาจากไหน, ทำยังไงถึงจะได้งาน" เมื่อสถานภาพบังคับ คอนเนคชั่นไม่มี ก็สร้างมันขึ้นมาใหม่

จากทั้ง 3 keyword นั้น ลงตัวครบจบในที่เดียวคือ ไปโลก "InterNet"

.

1) รวบรวมผลงาน จัดทำข้อมูล รูปภาพ

2) สร้างเว็บไซต์ หาของฟรีใช้ งมอยู่นาน เพราะทำอะไรพวกนี้ไม่เป็น

3) ทำยังไงให้คนเข้าเว็บไซต์ อันนี้ยาวไว้เล่าแยก แต่มันหลายกระบวนท่ามาก ที่เคยทำแล้วสำเร็จ ทุกวันนี้ท่าเหล่านั้นใช้ไม่ได้ผลแล้ว

.

1),2) และ3) ทำอยู่ 3 เดือน เว็บออกมาเป็นรูปเป็นร่าง มีข้อมูล มีรายละเอียด มีรูปภาพ เว็บพอดูได้ แต่โคตรกาก (ทุกวันนี้ก็ยังกากอยู่นะ แต่ตอนนั้นกากกว่าเยอะ)

.

พอเข้าเดือนที่ 4 เริ่มมีสายแปลก สายแรกโทรเข้ามา จะเป็นใครได้เล่า "ลูกค้า" ไง...เย้

และลูกค้าคนแรก ที่ตกลงว่าจ้างงาน ก็เข้ามาในช่วงเดือนนี้เช่นกัน

งานแรก ด้วยขาของตัวเอง

งานแรก ก็ต้องออกไปหาลูกค้าต่างจังหวัด

ออกไปหาลูกค้าต่างจังหวัด ไปคนเดียวเนี่ยนะ บอกตงรู้สึกไม่มั่นใจเอาสะเลย ทำไงดีละทีนี้ เลยลากเพื่อนสนิทไปด้วยกัน

และเพื่อนคนนี้ ก็ได้มาร่วมเป็นทีมคนแรกตั้งแต่วันนั้น แต่เพื่อนมาช่วยงานเป็นครั้งคราว เป็น job นะ เพราะต้องทำงานประจำ

ลูกค้าคนแรกท่านนี้เอง ยังกลับมาจ้างบริการ ของเราเมื่อปี 2564 เมื่อท่านต้องการสร้างบ้านที่มีร้านอาหารเล็กๆในตัวบ้าน เปิดให้บริการ กลางท้องทุ่ง ในจังหวัดราชบุรี

.

วัน เวลา ผ่านไปเข้าเดือนที่ 6 จากที่ต้องทำงานคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ และแล้วก็มีตัวละคร เพิ่มขึ้นอีก 1 คน

เราไม่เคยเรียนด้วยกัน เราไม่เคยทำงานร่วมกัน ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่เจอกัน และเริ่มต้นทำงานด้วยกัน

แล้วคนนี้เอง ทุกวันนี้ได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

.

ตั้งแต่เจอกันครั้งที่ 2 ครั้งนั้น ตอนนั้นเราออกลุยกันมาก ไปไหนไปกัน จะในกรุงเทพ หรือออกต่างจังหวัดเราไปหมด ออกไปหาลูกค้าก่อน ไว้คิดทีหลัง ได้งานบ้าง ไม่ได้งานบ้าง

ทั้งสนุก ทั้งเหนื่อย แต่โคตรมีความสุข โคตรมีแรงในการออกไปทำแบบนั้น

*ถึงบรรทัดนี้ เวลาพึ่งผ่านไปได้ 7,8 เดือน*

.

ผมเหมือนเป็นคนละคน กับตอนทำงานประจำ ทั้งๆที่เนื้องานก็ไม่ได้แตกต่างกัน

วันจันทร์ไม่อยากออกไปทำงาน วันศุกร์แทนที่จะได้กลับบ้านต่างจังหวัดไปหาครอบครัว จำต้องไปไหนก็ไม่รู้ กับคนที่เราก็ไม่ได้สนิทสนมด้วยในบริษัท ออกไปผลาญเงินเดือนที่มีอันน้อยนิดในบัญชี

อย่าเรียกว่า ใช้ชีวิตเดือนชนเดือน ต้องเรียกว่า ใช้ชีวิตเงินติดลบ จะเหมาะกว่า นี้หรือชีวิตการทำงาน หาเงินมาได้แต่ใช้จ่ายไปกับอะไรก็ไม่รู้ จำเป็นหรือเปล่าก็ไม่ทราบ คุณค่ามันอยู่ตรงไหน ชีวิตคืออะไร...?

พอได้แล้ว "ลาออก"

.

นี่เป็น note แรกจากเรา ถือเป็นการส่งสารขอแนะนำตัว

เราเรียกตัวเองว่า Layer House ให้บริการ ออกแบบ เขียนแบบ บ้าน บ้านแฝด ทาวน์เฮาส์ อาคารพาณิชย์ เพื่อใช้ขออนุญาตกับรัฐ

รัฐที่พยายามจะควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่ที่ดินที่เป็นทรัพย์สินของคุณเอง ทำไมต้องไปขออนุญาตกับรัฐ?

รัฐที่เข้ามาแทรกแซง กำหนดกฎเกณฑ์ ข้อบังคับ ตั้งตนเป็นตัวกลาง มาควบคุมจุ้นจ้านทรัพย์สินของคุณนั้นแหละ

.

เรารับชำระค่าบริการผ่าน Lightning ด้วยนะ ยินดีรับ #sats

จ่ายผ่าน Lightning ลด 10% จากราคา Fiat