ดีกว่าเพลงแร็ป เพลงออโต้จูนปัจจุบัน แบบแน่นอน ครับ555

จริงๆ ปี 2012 เพลงเพราะหลายเพลงเลยครับ

มันคือความรัก ลุลา

โอมจงเงย แสตมป์

เกิดเป็นรักได้ไง บอยพิษณุ

ให้รักเติบโตในใจ ณเดช ยังเพราะ 555

แต่ผมชอบเพลงนึงมากๆ เป็นเพลงที่แต่งที่นิมานตอนตีสอง 555

คิดถึงตัวเองเมื่อ 2 ปีก่อน

ผมขยันกว่านี้ ไฟแรงกว่านี้ ทำสิ่งต่างๆ มากกว่านี้

แต่คนเราโตขึ้นก็เริ่มค่อยๆ เรียนรู้จากประสบการณ์ที่พอกพูนตามกาลเวลา

สิ่งที่ยั่งยืนกว่าไม่ใช่ผมทำอะไรได้บ้าง หรือทำไปเยอะแค่ไหน

แต่มันคือทุกคนอยากทำอะไรกันบ้าง เพื่อผลักดันคอมมูนิตี้นี้ไปข้างหน้า

ผมก็แค่แก่มากขึ้น เรี่ยวแรงถดถอยลง เริ่มพูดน้อยลง มองและคิด ยอมรับสิ่งต่างๆ มากขึ้น

แรงจะกดเข้ามาเยี่ยมทุ่งยังแทบไม่มีเลย

แต่ทุกครั้งที่เข้ามาก็ภาคภูมิใจ

สิ่งที่เราเริ่มกันไว้ มันกำลังไปต่อ งดงาม

แก่แล้วก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบคิดถึงเรื่องเก่าๆ

#siamstr

It's our choice ไม่ต้องคิดขนาดนั้น 555

โลก FB ไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ไม่เสียแรงที่โบกมือลาเลยเฮีย

ช่องแหม่มน่าจะปลอมค่ะ ช่องจริงปิดไปนานละ

ยิ่งรีพอร์ตยิ่งมาอีกเป็นกองทัพ 😵‍💫

เราเห็นเมื่อเราลืมตา หลับตาก็มองไม่เห็น แปลว่าเราเลือกจะเห็นห่ือไม่เห็นได้ แค่ปิดหรือเปิดดวงตาก็เป็นการออกแบบอนาคตของเราเองแล้วครับเฮีย

ไม่หวาดไม่ไหว กับขยะที่เอาเปรียบคนแบบนี้

กำลังคิดว่า ถ้าลามมาถึงทุ่งม่วงจริงๆเราก็ทำได้แค่เลือก mute ได้แก้รำคาญตา และเพิกเฉยมัน แล้วใช้ทักษะให้รู้เท่าทันเอา ส่วนใครอ๊องๆ ก็ต้องโดนหลอกไป อ่อนแอก็แพ้ไปในโลกใบนี้อยู่ดี ไม่ต่างกันไม่ว่าจะที่ไหน เพราะนี่คือความจริงของวิถีทางของผู้รอดจากเกมส์นี้ ถูกต้องไหมครับ

#siamstr

"เฉียบดั่งผ้าอนามัยบางเฉียบ0.1" T.tukjedsadatik

## ความภาคภูมิใจในตัวเอง

เมื่อคืนนี้ผมรู้สึกตกใจกับคำพูดๆนึงที่แฟนผมพูดกับผม ในขณะที่ผมกำลังนั่งประกอบฝากระติกน้ำของลูกอยู่บนโซฟาชั้นล่างของบ้าน

"ทำไม่ได้อ่ะ" ผมพูดออกมาหลังจากเริ่มประกอบฝากระติกน้ำได้ไม่นาน

"ตุ๊กยังไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ตุ๊กพูดทำไม่ได้ก่อนแล้ว" แฟนผมพูดสวนขึ้นมา(จริงๆคือด่าแหละ) แต่ทำให้ผมรู้สึกฉงนมาซักพักนึง

_ใช่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย_

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติในบางที หลายๆครั้งผมมักจะพลาดโอกาสจากคำพูดของตัวผมอีกคนนึงในจิตใจผม ทำให้ผมรู้สึกทำนู่นนี่นั่นไม่ได้ คนที่ผมแพ้คือตัวผมเอง

_พอมาย้อนระลึกมันมีเรื่องนึงที่ผมภูมิใจในตัวเองมากๆ_

ข่วงเรียนมหาลัยผมจำได้มันจะมีวิชานึงของคณะนิเทศศาสตร์ ที่มันเป็นเกี่ยวกับตัวเลข(เรียกว่าวิชาสแตรทมั้ยนะ ชื่อรหัสST อะไรซักอย่าง)ใช่ตัวเลขมันคือยาขมของผม ผมสอบตกได้Fโดยไม่ลังเล

ช่วงปีหนึ่งเกรดผมเหี้ยมาก รวมๆแล้วเกรด0กว่าๆ ผมมีชีวิตอยู่แบบเอื่อยๆ แต่พอใกล้ตายแล้วรู้สึกเหมือนศพกระตุก ในที่สุดผมก็ผ่านช่วงที่จะโดนซิ่วตอนปี1มาได้

ทีนี้มันมีวิชาเจ้ากรรมคือไอ้วิชาสแตรทนี่แหละ ที่ผมยังไม่ได้แก้F

สุดท้ายปัญหามันมีไว้แก้ไข ผมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมกลับมาเรียนวิชาสแตรท นี้อีกครั้งโดยมีเป้าหมายแค่ให้มันผ่าน

ช่วงนั้นผมตั้งใจอ่านหนังสือทำแบบฝึกหัดมาก

จนมีอยู่วันนึงช่วงสอบกลางภาคอาจารย์ประกาศคะแนนสอบว่าผมได้คะแนนเกือบเต็ม วินาทีนั้นสายตาของผู้คนที่มองผมเปลี่ยนไปทันที

(กูก็ตกใจตัวเองเหมือนกัน😂)...ผมคิดในใจ

ช่วงนั้นมีคนมาให้ผมสอนเยอะมาก แต่ผมสอนไม่ถูก สอนคนอื่นไม่เป็นด้วย(ใจผมยังคิดว่าฟลุ๊กด้วยซ้ำ)

สุดท้ายผมจบวิชานี้ด้วยคะแนน B+

ไอสัส มาหว่ะ

เรื่องนี้น่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ผมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง(แต่เป็นความพยายามและผลลัพท์ที่เกิดขึ้นจากการหนีตายนะ)

สุดท้ายผมเชื่อว่าคนเราจะรวยจนจะมั่งมี ความภาคภูมิใจในตัวเองก็เป็นสิ่งสำคัญ

หากเราเติบใหญ่จากภายในที่มองเห็นคุณค่าของผู้อื่นและมองเห็นคุณค่าตัวเอง โดยไม่ทะนงตน

เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปนั่งร้องไห้บนวัตถุอะไรซักอย่างที่คนอุปโลกให้มันมีคุณค่าขึ้นมา

...วันนี้ขอลองเปลี่ยนแนว...

T.tukjedsadatik

#ภาคภูมิใจอย่างบ้าคลั่ง

#siamstr

อ่านแล้วหิวเลยครับ