ครูผู้ไร้ลักษณ์..

หัวใจของครูหาใช่การแสวงหาศิษย์ไม่ หากแต่คือการมอบความเมตตาและปรารถนาดี

อั้งชิดกง ยอดฝีมือผู้เบื่อหน่ายโลกียะ มิได้ต้องการศิษย์เพื่อชื่อเสียงหรือลาภยศ การถ่ายทอดวิชาสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรใหกับ้ก๊วยเจ๋ง มิใช่เพราะอาหารเลิศรสจากอึ้งย้ง แต่เพราะมองเห็นประกายคุณธรรมในจิตใจอันบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มผู้ดูเหมือนโง่งม

แม้เรียนรู้เชื่องช้า แต่ความมุ่งมั่นและจิตใจงดงาม กลับมีค่าเกินกว่าสติปัญญาอันเฉียบแหลมใดๆ

อั้งชิดกงปรารถนาให้วิชาตกอยู่ในมือของผู้มีคุณธรรม ผู้จะใช้มันเพื่อปกป้องผู้อื่น ดังเช่นก๊วยเจ๋งที่สละแม้กระทั่งโอกาสครองคู่กับอึ้งย้งเพื่อช่วยชีวิตชาวเมืองซามาร์คันด์

นี่คือหัวใจของครูที่แท้ มิใช่หวังผลประโยชน์ แต่หวังให้ศิษย์เติบโตเป็นคนดีมีคุณค่า เป็นดั่งที่อั้งชิดกงปรารถนาให้ก๊วยเจ๋งใช้ความสามารถเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

ความเมตตาและปรารถนาดีต่อศิษย์ คือรางวัลอันสูงสุดของครู มิใช่เกียรติยศหรือชื่อเสียงใดๆ

ครูผู้ไร้รูปลักษณ์ มิได้สอนวิชา แต่สอนชีวิต มิได้หวังผล แต่หวังคน เปรียบดังช่างปั้นผู้บรรจงสร้างสรรค์ผลงาน มิใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อคุณค่าแห่งความเป็นมนุษย์

น่าเศร้า... ที่สังคมทุกวันนี้กลับพรากครูเช่นนี้ไปเสียสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยหน่ายในใจที่ยังคงเฝ้าถามหา... ครูเช่นนั้น ยังมีอยู่หรือ

#Siamstr