#90days day16
#siamstr
เงียบแต่ไม่เหงา
ในสองวันนี้ เราไม่สบาย
ก็เลยปิดประตูปิดไฟนอนพักอยู่ในห้องมืดๆ คนเดียว
แต่เนื่องจากที่พักเราเป็นคอนโด
จึงสามารถได้ยินเสียงจากห้องรับแขกและห้องอื่นๆ ได้ตลอด
ประกอบกับเรามีหลานตัวน้อยมาอยู่ด้วย
ทำให้ได้ยินเสียงเจ้าตัวแสบอยู่บ่อยครั้ง ทั้งๆ ที่พูดไม่เป็นภาษาด้วยซ้ำ
แถมบางครั้งยังชอบมาแง้มเปิดประตู
แขนสองข้างวางพาดอยู่บนที่กั้น ทำหน้ายิ้มแฉ่งมองเข้ามาในห้อง
รู้เลยว่า รอเราไปเล่นด้วย
แล้วผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างนอกก็จะอุ้มกลับไป พร้อมกับบอกว่า
ให้อากู๋พักก่อนน้า อากู๋ไม่สบาย
หลังจากประตูปิดอีกครั้ง
เราก็มักได้ยินเสียงญาติๆ ที่มาช่วยกันเลี้ยงดูหลาน
คุยกันบ้าง หัวเราะกันบ้าง ดุหลานบ้าง เล่นกับหลานบ้าง
เสียงความวุ่นวายจากพฤติกรรมแสบๆ ของหลานบ้าง
เสียงช่วยกันป้อนข้าวหลานบ้าง
พาหลานไปล้างก้นบ้าง อาบน้ำบ้าง
เสียงกล่อมนอนบ้าง
เราสนุกกับการเงี่ยหูฟังเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เห็นภาพ
ทั้งหมดนั้นทำให้รู้ว่า เรามีคนที่เรารักและรักเราอยู่ใกล้ๆ เสมอ
ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนเพลีย
ทั้งๆ ที่รู้สึกทรมานจากอาการเจ็บคอ
ครั่นเนื้อครั่นตัว นอนซม หลับไม่ค่อยจะสนิท
แต่ในห้องพักเงียบๆ ของเรานั้น ไม่เหงาเลย
มันอบอุ่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ