#siamstr
วันนี้ครบรอบ 4 ปีที่แม่ผมเสียครับ
-
สิ่งที่คิดได้ในปีที่ 4 :
" ชีวิตจบลงตรงนั้น
แต่คนที่ยังอยูู่...
ทำอะไรได้บ้าง..? "
-
ตั้งแต่แม่เสีย ผมพัฒนาตัวเองเยอะมาก
ผมไปแข่งทั้งยกน้ำหนัก
ทั้งวิชาการ อ่านหนังสือพัฒนาตัวเอง
ทำตัวเองให้ดีขึ้นหลายอย่าง
แต่...บางครั้งก็...อดน้อยใจไม่ได้
ว่าที่เราพยายามทำอยู่ตอนนี้...เราทำไปทำไม ?
ทำไป แม่ก็ไม่อยู่เห็น แม่ไม่ได้อยู่รับรู้
-
ผมอยู่กับความคิดนี้มานาน
เถียงกับตัวเองในหัว ทุกวัน
จนวันนึง
เชี่ย...กูเถียงตัวเองชนะ
-
นี่คือคำตอบที่ผมค้นพบ
-
แม่เสียไปแล้ว ผมยังคิดถึงแม่อยู่ทุกวัน
ดังนั้น... แม่ผมยังมีชีวิต อยู่ในหัวใจ
-
ถ้า ! ผมยังเป็นใจที่ไร้แรงต่อไป..
ไม่พัฒนาตัวเองขึ้นในทุกวัน
เพราะข้ออ้างว่าทำไปแม่ก็ไม่เห็น
ณ เวลานั้น
แม่ที่อยู่ในใจ...ก็จะตายเป็นครั้งที่ 2
-
เมื่อตายครั้งนี้แล้ว จะไม่มีทางกลับมาได้อีก
ทุกคำสอน ทุกความคาดหวัง ทุกสิ่งที่ฝากฝัง
จะถูกหยุดไว้ตรงนัั่นชั่วกัลป์
-
ดังนั้น !
คนที่ยังอยู่
จึงเป็นผู้กำหนด "ความเป็นความตาย" ในชีวิตที่ 2
ชีวิต...ความทรงจำ...
ที่ยังเหลือในหัวใจของคนที่ยังอยู่
-
แล้ว?
คุณจะกำหนดอย่างไรล่ะ ?
-
คำตอบคือ...
คุณทำตามสิ่งที่เขาฝากฝังไว้...
ได้ดีแค่ไหน...?
-
นั่นแหละคือสิ่งที่ผมค้นพบ...
-
ยิ่งผมใช้ชีวิต
ตามที่แม่บอก
ตามที่แม่คาดหวัง
ตามที่แม่สั่งเสียมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่า
แม่มีชีวิตอยู่ในหัวใจผมมากขึ้นเท่านั้น
ผมเดินหน้าเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกวัน
นี่เป็นสิ่งที่แม่ต้องการ
-
การทำตามความคาดหวังของคนที่ตายไปแล้ว
คือการตอกย้ำว่าเศษเสี้ยวชีวิตของเขา...
ไม่ได้ดับลงไปเสียหมด
ตราบใดที่ยังมีคนคิดถึง
ตราบใดที่ยังมีคนทำในสิ่งที่เขาต้องการ
-
เพื่อเป็นการอาลัยแด่คนที่จากไป
ไม่จำเป็นต้องสร้างอนุเสาวรีย์ใดใด
แค่....ต้อง " เป็น "
ในสิ่งที่เขาอยากให้โลกนี้มี
( Credit :Benz Arnun )
-
คนเราตายไป
เพื่อเป็นอมตะในใจของคนที่ยังอยู่
ขอบคุณครับ
