#freewriting day 13

เขียนขีดอิสระ วันที่ 13

#siamstr

ว่างเปล่า นิ่งงัน แต่ไม่สงบ ไม่โปร่ง ไม่หนักไม่เบา เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา มาๆ หายๆ งงๆ เหมือนหยุดแต่ยังไม่ใช่ ทึบหน่อยๆ พูดคุย รัก กลับมา

…

ชีวิตที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันเป็นแค่ layer เดียว ชั้นบางๆ ที่รับรู้ได้อย่างเร็วๆ หยาบๆ หากมองลึกลงไปหรือถอยออกมา จะเห็นเราในจุดที่ต่างออกไป สิ่งที่เรากำลังเก็บเกี่ยวความสุขอยู่ มันเป็นแค่จุดเล็กๆ บนผ้าบางๆ สำคัญผิดไปว่า จุดเล็กๆ นั้นมันใหญ่ เพราะตอนนี้ก็เห็นอยู่แค่นั้น

สิ่งที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่เป็น ฟังดูแล้วสับสน แต่ต้องการให้เห็นมากกว่าเดิม เห็นด้วยภาพของมุมมองที่กว้างขึ้น ช่วงเวลาที่ยาวนานขึ้น เข้าใจในสิ่งที่เห็นให้ลึกขึ้น อาจจะเห็นผิดหรือเห็นถูก ไม่แน่ใจ แต่เห็นรอบขึ้น

จะดีแค่ไหนถ้าช่วงเวลาปัจจุบันทุกขณะที่เราหาความสุขใส่ตัวอยู่ จะมีประโยชน์กับทั้งตัวเองและคนอื่นในขณะอื่นด้วย หรือสร้างสุขให้กับช่วงเวลาอื่นๆ compound effect ของประโยชน์และความสุข จุดเล็กๆ บนผ้าบางๆ ก็จะได้เป็นหมึกจากพู่กันขนาดใหญ่ ซึมลงไปอีกหลายชั้น

…

มืดทึบ หมดพลัง อ่อนล้า เหมือนหมด แต่ยังไม่หมด ก้นบึ้งอยู่ตรงไหน ขุดขึ้นมา พยายาม ดึงลุก เข็นผลัก ไปให้ถึง ทีละนิด ยังดี เรื่อยๆ แต่ไปต่อ

…

แรงกายที่อ่อนลง ทำให้แรงใจ แรงคิด ไม่ไปไหน ใจเป็นนายกายเป็นบ่าว ใจอยากไปต่อ แต่แรงกายไม่ไหวแล้ว มักจะคิดว่า ใจกำหนดทิศทางและสั่งกายให้ทำ กายกำหนดหรือสั่งใจได้บ้างหรือไม่ กายที่มีพลังพาใจสร้างสรรค์ คำแนะนำที่ให้ออกกำลังกาย เมื่อใจอ่อนล้าหรือสับสน ได้ผลกับเรา หรือแม้กระทั่งสัมผัสจากคนรัก กายส่งไปให้ใจ อาจจะไม่ได้กำหนดทิศทางหรือบังคับจิตใจได้ แต่เบี่ยงเบนให้ใจที่หลงกลับมาก่อน หรือการกินบางอย่างก็พาใจล่องลอย ไม่ใช่สารเสพติด แต่หมายถึงของอร่อยถูกใจ หรือรสชาติที่ทำให้ระลึกถึงช่วงเวลาที่มีความหมาย หรือแม้กระทั่งแค่การหายใจ เหมือนใจกายได้กินน้ำเปล่า

คำว่า หายใจ น่าสนใจ ไม่ใช่ใจหาย แต่ หาย ใจ อาจหมายถึง หายแล้ว ดีขึ้นแล้ว หรือหายจากอยู่กับใจไปอยู่กับลมสัมผัสที่เข้าออกร่างกาย คนแรกที่คิดคำนี้ คิดจริงๆ หรือไม่ว่า การสูดลมเข้า ปล่อยลมออกจากร่างกายจะเกี่ยวกับใจ