#freewriting day 31

#เขียนขีดอิสระ

#siamstr

เวลาของตัวเอง

เจ็บไปเจ็บมาทุกวัน ก็เลยหมด หมดกำลังจะเสียใจไปกว่านี้

อยากจะมีใครก็เชิญ ได้เลย เต็มที่ ...

ทำไมร้องเพลงที่มันแก่ขนาดนี้ ภรรยาถาม

แล้วก็นึกได้ว่า เออ เพลงนี้มัน 20กว่าปีแล้วเนอะ

เทียบได้กับเพลงลูกกรุงสมัยพ่อแม่เรา

แล้ววินาทีนั้นก็ระลึกได้ว่า อ๋อออ เพลงที่อยู่กับเราตอนเด็กหรือวัยรุ่น

ในใจเราก็ยังคิดว่า มันยังไม่เก่า ทั้งๆ ที่รู้แหละว่า ตอนนี้มันเก่าแล้ว

และช่วงเวลาที่เพลงสะสมในใจเรามากที่สุดมันคือ วัยนั้นแหละ

เช่นเดียวกับพ่อแม่เราที่เค้าชอบหรือจับใจเค้า ก็คงเพราะเหตุเดียวกัน

พอลองขยายเรื่องนี้ออก

เราชอบตรงที่ทำให้เข้าใจผู้ใหญ่มากขึ้น เข้าใจคนอื่นมากขึ้นเมื่อถึงเวลา

หลายเรื่องที่ยิ่งอายุเยอะ ยิ่งบอกเราว่า อายุมีผลต่อการพิจารณาและการรับรู้

ที่แม้อธิบายได้ ก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้เหมือนเจอด้วยตัวเอง

สำเหนียกได้ว่า บางเรื่องก็อาจไม่ใช่เรื่องที่ถกกันได้ การรับรู้ของจิตใจเราซับซ้อนกว่านั้น

สำเหนียกตัวเองว่า ยอมรับในความไม่เข้าใจคนอื่น แต่สามารถรับฟังและอยู่เป็นเพื่อนได้

สิ่งที่ไม่เข้าใจผู้ใหญ่เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ก็เพิ่งมาเข้าใจ

สิ่งที่เราไม่เข้าใจเค้าในวันนี้ อาจต้องอาศัยเวลาอีก 20 ปี

ฝึกยอมรับและรับฟัง คนต่างวัย คนต่างคิด และยอมรับแม้เห็นต่างก็ตาม

คอยบอกตัวเองเสมอว่า เราอาจจะยังไม่เข้าใจเค้าก็ได้

บางอย่างเราก็ไม่เข้าใจหรอก จนกว่าจะถึงเวลา

รวมถึงเวลาที่เราอธิบายให้คนอื่นฟังเช่นกัน ก็ควรให้โอกาส ให้เวลา

แต่ละคนมีเวลาของตัวเอง