#เขียนขีดอิสระ วันที่ 58

#siamstr

เวลากับทัศนคติ

เพิ่งได้เคยช่วยเลี้ยงเด็กน้อยวัย 6 เดือน

ความไร้เดียงสา หน้าตาที่น่าเอ็นดู พฤติกรรมที่ยากจะเข้าใจ ล้วนทำให้หลงรัก

คอยระแวดระวัง สิ่งแวดล้อมที่อาจทำให้บาดเจ็บ

เด็กน้อยไม่รู้เรื่อง ไม่ได้รู้ว่า มีคนคอยระวังให้อยู่

พัฒนาการที่เพิ่งเคยทำครั้งแรก นั่งได้ คลานได้ ปีนได้

ดูดน้ำ กลืนกินอาหาร

เหล่านี้ ในผู้ใหญ่วัย 40 ทั้งรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมดา และรู้ด้วยว่า ไม่ธรรมดาสำหรับเค้า

สงสัยว่า

ถ้าช่วงอายุ 40 ปี หรือ 100 ปีของเรานั้น

มันช่างเด็กน้อยมากๆ หากจะเปรียบเทียบกับอายุของโลก อายุของสรรพสิ่ง หรือ อายุของสิ่งเหนือธรรมชาติ

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม

มุมมองของสิ่งนั้น คงจะเอ็นดู และเห็นการกระทำของเหล่ามนุษย์อย่างเรานั้น

เป็นเรื่องธรรมดา และไม่ธรรมดาสำหรับเราเช่นกัน

หากมองในมุมของสังสารวัฏ

ที่เรานั้นเวียนว่ายตายเกิดมานานเป็นอนันต์

หากเราจำได้แม้เพียง 10 ชาติ 5 ชาติ หรือเพียงชาติที่แล้ว

สิ่งที่เราคิดต่อการกระทำทุกวันนี้ จะต่างไปขนาดไหน

ระยะเวลาที่ได้ประสบมามีผลต่อมุมมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เวลาที่นานขึ้น ทำให้เห็นความจริงที่แตกต่าง

เห็นผลกระทบของสิ่งต่างๆ ในภาพที่ใหญ่ขึ้น ชัดเจนขึ้น

วางใจได้ถูกที่ถูกทางมากขึ้น

เลือกที่จะกระทำน้อยลงแต่ถูกทิศที่ต้องการมากขึ้น

เพราะเข้าใจความจริงมากขึ้น

ความจริงที่มันต้องดำเนินไปเช่นนั้น

ในมุมของผู้ยิ่งใหญ่หรือผู้ปกครอง

ซึ่งต้องเลือกทิศทางที่มีผลต่อคนส่วนมาก

จึงควรมีวิธีคิดต่อในระยะเวลาที่นานขึ้น ภาพใหญ่ขึ้น

เพื่อให้คนเดินตามได้ถูกทิศ

มุมมองของสรรพสิ่ง คงเอ็นดู

เหล่าสรรพสัตว์ตัวน้อย ที่คลานวนไปวนมา

ร้องไห้ หัวเราะ กับสิ่งละอันพันละน้อย

พร้อมกับมองอย่างเข้าใจว่า สัตว์น้อยนั้น ก็คงต้องมีพฤติกรรมแบบนั้นแหละ มีพัฒนาการที่เหมาะสมกับวัยแบบนั้นแหละ

ทำได้แค่นั้น รับรู้ได้แค่นั้น