#freewriting day 37

#siamstr

#เขียนขีดอิสระ

ต่อจากเมื่อวานเรื่องนิยามใหม่ความหรู

เวลา กับ รสนิยม

ส่วนการซื้อขาย ขึ้นกับความพึงพอใจของผู้ซื้อและผู้ขายหากทรัพยากรเพียงพอ

เวลาเป็นต้นทุนของทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย

เวลาที่ผู้ขายประหยัดให้กับผู้ซื้อได้มาก ผู้ซื้อยิ่งรู้สึกหรู รู้สึกคุ้มค่าที่จะจ่าย

เวลาที่ผู้ขายเสียไป อาจจะมีทั้งเวลาที่ผู้ซื้อเห็นค่าและไม่เห็นค่า

เสียไปกับการคิดสร้างสรรค์ การคิดวิเคราะห์ ลองผิดลองถูก ความผิดพลาด ล้มเหลว

เสียไปกับการเตร็ดเตร่ พักผ่อน รอจังหวะที่เหมาะสม

ทั้งหมดนั้น หากผู้ซื้อไม่ได้รับรู้ก็จะไม่เห็นค่า ไม่เห็นว่า ประหยัดเวลาไปขนาดไหน

ตระกูล สำนัก องค์กร ที่สั่งสมเวลาจากการลองผิดลองถูกมาหลายชั่วอายุคน หากผู้ซื้อได้รับรู้ ยิ่งเห็นคุณค่า ยิ่งเห็นความหรูหรา

การทำให้ผู้ซื้อรับรู้ ทำให้เกิดความพึงพอใจได้ง่ายขึ้น

ซึ่งขึ้นกับรสนิยมของผู้ซื้อด้วย เป็นทิศทางเดียวกับผู้ขายหรือไม่

หากเป็นชนเผ่าเดียวกัน ค่านิยมใกล้เคียงกัน ก็ดูหรูหรือถูกใจ

มองดูแล้วมีสองฝั่งที่ผู้ขายต้องคอยปรับเปลี่ยนและพัฒนา

ฝั่งเวลา ได้ใช้เวลาอย่างมีคุณภาพ ใช้เวลาไปกับสิ่งที่เกิดคุณค่าอย่างแท้จริงต่อผู้ซื้อหรือไม่ เวลาที่ใช้ไปช่วยประหยัดเวลาให้กับผู้ซื้อได้มากแค่ไหน

เวลาในการสร้างหรือค้นหาต้นทุนที่ต่ำ คุณภาพที่สูง เวลาเหล่านี้ ยิ่งสั่งสม ยิ่งเป็นป้อมปราการอันแข็งแกร่ง ยิ่งได้เปรียบคู่แข่ง ยิ่งได้รับการรับรู้จากผู้ซื้อ ยิ่งทำให้ผู้ซื้อพึงพอใจ

ฝั่งรสนิยม สร้างรสนิยมที่ซื่อตรงต่อตัวตนของผู้ขาย

ค้นหาผู้ซื้อในรสเดียวกันให้เจอ และส่งสารให้ผู้ซื้อได้รับรู้เข้าใจ

รสนิยมและเวลาที่สั่งสมมาอย่างมีคุณค่า

คิดไปคิดมา ก็ดูจะไม่ใช่ความหรู แต่เป็นการตลาดทั่วไป ที่ต้องทำให้ลูกค้าเห็นว่าคุ้ม ก็จะซื้อ

ได้ตกตะกอนในแบบของตัวเองก็สนุกดี