#siamstr #ข้อคิดวันนี้ #เรื่องเล่าเบาสมอง #ให้กำลังใจ

บทเรียนจากความตั้งใจผิดพลาด.

วันนี้อยากจะเขียนในหมวดความรักอีกสักหนึ่งบทความ ซึ่งเป็นเรื่องที่อยากจะเขียนเพื่อเป็นวิทยาทานเรื่องความรักในอีกรูปแบบที่เราได้เรียนรู้

ในค่ำคืนที่เราเจ็บปวดจากรักครั้งเก่าไม่หายและได้ซ้ำตัวเองด้วยการบอกว่า "ใครก็ได้มาแทนที่คนเก่าที" สรุปได้ใครก็ได้สมใจ

ในทีนี้หมายถึงคนที่เราชอบนี่แหละ แต่เราไม่ได้มีการตั้งใจรัก ตั้งใจศึกษาดูใจ เราขอแค่เค้าที่เราคลิกกันแค่คนเดียวมาเยียวยาจากความพัง จากคำถามว่าฉันไม่ดีตรงไหน จนได้พบในวันนี้ว่า ไม่ต้องถามตัวเองว่าไม่ดีตรงไหนหรือเมื่อไหร่จะดีพอ ไม่ต้องสงสัยตัวเองเลยจริงๆ

ในระหว่างที่คบกันจนจิตใจหายดีจากคนเก่า เรารู้เต็มอกว่าเจอพระเอกธงแดงแบบในมังงะเข้าให้แล้ว แต่เราก็เข้าแพทเทิร์นนิยาย 'ชั้นนี่แหละ จะเปลี่ยนใจนายแบ้ดบอย' ตามสเต็ป ขยับฟุตเวิร์ค เธอ โยกอยู่ในฟลอ ซ้ายขวาซ้าย

ย้ายเข้าสู่ฤดูกาลแห่งเม็ดฝนบนใบหน้าประมาณแปดร้อยล้านหยด ตั้งแต่นอยด์เล็กๆ ไปจนถึงไม่กินข้าวกินน้ำเลยสามวัน (แต่ไม่ตาย เพราะไม่ได้ขยับตัว นอนนิ่งๆเหมือนเปิดโหมดประหยัดพลังงาน)

ตลอดเวลาที่ซึมเศร้าจากพื้นฐานชีวิต กลับมาดิ่งซ้ำแม้ได้รับยาปรับเคมีในสมอง ถึงจะเป็นหนักขนาดนั้นแต่ใจสู้นะ ไม่ยอมเล่าให้ใครฟังเลยว่าที่ผ่านมาที่ได้รับความสุขจากเขา สังเวยพลังงานไปเท่าไหร่ เงิน เวลา น้ำตา ความฝัน

ซึ่งคุ้มมาก มันคือการเรียนรู้ที่เหมือนเรียนซ้ำชั้นมัธยมหกประมาณ 6 รอบกับอาจารย์คนเดิมๆและเรารักมาก ตั้งใจเรียนของแกมาก แต่ไม่รู้โดนอคติอะไร แกไม่เคยให้จบไปเรียนมหาลัยต่อเลย

กลับมาบนพื้นฐานความรักที่เรายึดถือ เราเชื่อมั่นว่าโอกาสและความรักจะทำให้คนเราดีขึ้นได้ ในเมื่อเค้าเยียวยาเราจากคนเก่าได้ เราก็สามารถรักเค้า เข้าใจเค้าและเติบโตไปพร้อมกับเค้าได้..

ใช่ค่ะ เพ้อเจ้อ คิดไปเองจริงๆนั่นแหละ เราเปลี่ยนใครไม่ได้! แม้จะให้ทุกอย่างกระทั่งตายแทน มันก็เปลี่ยนใครไม่ได้ เพิ่งได้เรียนรู้คำว่าตัวใครตัวมันก็จากคนๆนี้แหละ

ท่ามกลางความละเมอเพ้อฝันว่าความดีของฉันจะเปลี่ยนเธอ เราก็ได้ภาวนากับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดิน ฟ้า อากาศมาตลอดหลายปีว่า พระเดียวที่จะขอคือ ขอให้กลับมารักตัวเอง และมันก็ไม่เคยสมหวัง กระทั่งเช้าวันนึงที่ตื่นขึ้นมา

ใช่เลย.. มันเรียบง่ายแบบนั้นเลยค่ะ ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า บ้าเอ้ย งานก็ต้องทำ พ่อแม่ทั้งแก่ทั้งป่วย ข้าวแมวก็จะหมด เหมือนตื่นจากฝันที่แช่แข็งตัวเองราวกับเป็นศพมาตลอดหลายปี

เราไม่ได้รับบทเจ้าหญิงแสนสวย หรือแม่บ้านญี่ปุ่นที่ทำกับข้าวรอสามี แต่บทจริงๆที่เราได้รับคือท่านโป๊ปแมงกะพรุน..

ทำไมน่ะเหรอ.. ก็เพราะผู้คนที่เรามอบความสำคัญให้ต่างต่อคิวยาวจากโลกนี้ไปถึงโลกหน้า เพื่อได้รับการปลอบโยนจากเราน่ะสิ

ทั้งสปอยล์คนรอบข้างโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งกอดที่เมื่อกอดไปแล้วคนก็อยากกลับมากอดอีกไม่รู้จบ หรือแม้แต่ยิ้มขึ้นมาก็เหมือนเป็นดอกไม้ในแจกันที่ห้อง

ที่ผ่านมาเราเองก็ขาดอะไรพวกนี้มาตลอด อยากได้ใครสักคนที่เหมือนเรา เป็นน้ำเปล่าแช่เย็นไม่ใส่น้ำแข็งที่ขายในวันสงกรานต์ แต่ก็ไม่มี และนั่นทำให้เรากลายเป็นสิ่งที่เราขาดเพื่อเติมเต็มตัวเอง

พอมีคนสัมผัสได้ก็กลายเป็นแห่กันมาเพื่อขอแค่ความรู้สึกสดใส สดชื่น กำลังใจจากเรา.. แน่นอนว่าจากการตั้งใจผิดพลาดในตอนนั้น ส่งผลให้โป๊ปพรุนเข้าระบบทุนนิยมแบบเต็มตัว (ตรูไม่ให้จับตัวฟรีๆหรอกว้อยยย ไม่โดเนทก็ส่งโดนัทมาซะ)

สรุปสุดท้ายนี้

ไม่ว่าเราจะตัดสินใจทำอะไรแบบไหนแล้วมันเกิดอะไรขึ้น ก็ยอมรับและปล่อยให้มันเป็นไปนะ ไม่มีอะไรจบสิ้นหรือไร้ความหมายเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ มีโอกาสที่จะทำอะไรก็ได้โดยไม่เดือดร้อนใคร ยินดีและขอบคุณทุกประสบการณ์เถอะ ไม่มีใครไม่ชิบหย ก่อนที่จะมีความสุขหรอก

------------------------------------------------------------------------

อันนี้ไม่เกี่ยวแต่อยากจะขายตัวเอง ♥️

จะบอกว่า อิจฉาคนที่จะมาเป็นกระพรุนนัมเบอร์ทูมาก เนื่องจากโป๊ปพรุนเป็นนักสปอยล์ตัวยง ในวันที่เค้าไม่มั่นใจในตัวเอง ชั้นจะอวยและช่วยแต่งตัวก่อนออกจากบ้านโดยไม่เร่ง ในวันที่เค้าไม่มีตังค์ ชั้นจะยังเป็นคนเท่ห์ๆที่โอนเงินให้แล้วบอกว่า เมื่อครู่นี้พี่เท่ห์หรือไม่ หรือกระทั่งก่อนนอนในวันหยุด ประโคมยานวด น้ำมันตั้งแต่หัวยันเท้าเหมือนไปสปาแต่ฟรีและอยู่ที่บ้าน เปิดแอร์เย็นๆ วางหินร้อนบนหลัง ฟังเสียงน้ำไหล คลายเส้นคอบ่าไหล่ที่ตึงจากการสู้ชีวิตตลอด 6 วันต่อสัปดาห์ ยังไม่รวมอีเว้นพิเศษที่สรรหามาเซอร์ไพรส์อนึ่งกำลังเล่นเกมจีบสาว

โฮ่ๆ ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก ใครกันนะที่จะเป็นคนโชคดียิ่งกว่าถูกหวยแบบนั้น การถูกรักไม่อั้นโดยบุคคลชำนาญการด้านความรักระดับหกปีซ้อนนี่มันน่าสนใจจริงๆ