เพื่อนสนิทในช่วงมัธยมของพี่ พึ่งโดนรถชนตายเมื่ออาทิตย์ก่อน นั่นน่าจะเป็นคนมี่พี่สามารถใช้คำว่า Closed freind ได้จริงๆ แต่เราอยู่กันคนละสังคม เมื่อเราเติบโตเราแยกกัน รู้อีกทีเพื่อนกลายเป็นศพไปแล้ว

นอกนั้นพี่ไม่สามารถใช้คำนี้กับใครได้ และพี่ไม่ต้องการเพื่อนสนิทในความหมายนั้นอีก พี่เหลือเพียง.. เพื่อนเลว เพื่อนตอแหล เพื่อนของเพื่อน เพื่อนร่วมงาน อดีตเพื่อน

และ.. เพื่อนที่ดี

วันนี้พี่มีเพื่อนที่ดีหลายคน เพื่อนที่ดีนั้นเรานิยามได้ง่าย ไม่ต้องเปิดตำราพิสูจน์ ตั๋งเองก็เป็นเพื่อนที่ดีของพี่ (ที่อายุน้อยกว่า) แต่เราเลือกจะเรียกแทนกันและนับถือกันแบบพี่น้อง

พี่มีเพื่อนที่ดีอยู่บ้างในโลกฟิสิคัล แต่เราไม่สามารถสนิทกันได้ทุกเรื่อง เพราะรสนิยม ความชอบ และความต้องการที่ต่างกันคนละขั้ว เขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่าพี่ชอบอะไร พี่เองก็ไม่มีความจำเป็นต้องรู้ว่าเขาอยากคุยเรื่องอะไร

เพราะถ้ามันคือเรื่องเดียวกัน บทสนทนามันจะเกิดขึ้นเองแบบหยุดไม่อยู่..

สิ่งนี้เกิดขึ้นกับพวกเรา กับพี่ กับนาย กับพี่น้อง Right Shift พี่น้องในดิสคอร์ดและบางคนในไซแอมมีส.. ต่อให้มีแค่คนเดียวมันก็เพียงพอแล้ว

เมื่อพี่อายุมากขึ้น พี่เริ่มเขเาใจว่าเราจะหาเพื่อนที่ดีได้อย่างไร เราให้สิ่งที่ดีกับเขาก่อน และถ้าเขาจะกลายเป็นคนนั้นสำหรับเรา เราจะได้รับสิ่งที่ดีเป็นการตอบแทน

พี่เลิกโหยหาเพื่อน พี่ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจะมีกี่คน มีเมื่อไหร่ เป็นใคร หน้าตายังไง สิ่งที่พี่กำลังทำอยู่ตอนนี้ คือพี่พยายามสร้างสิ่งแวดล้อมที่จะสามารถมองเพื่อนที่ดีให้เราได้ พูดง่ายๆ คือพี่สร้างและออกแบบมันขึ้นมาเอง..

ทำไมเราจะเลือกเพื่อนของเราเองไม่ได้ล่ะจริงไหม?

ทุกๆ อย่างที่พี่ทำ ทุกๆ ที่ๆ พี่ไป เพื่อนที่ดีอย่างแกจะถูกพี่เชื้อเชิญเสมอ.. แกตอบรับบ้าง ปฏิเสธบ้าง พี่ไม่เคยรู้สึกกับเรื่องนั้น ตราบใดที่เรายังรู้สึกว่าเรารือเพื่อนที่ดีของกันและกัน.. พี่ยะทำแบบนี้ตลอดไป

มันสำคัญด้วยหรอว่าต้องออฟไลน์หรือออนไลน์.. ไม่สำคัญเลยสำหรับพี่

คิดถึงพี่ แค่ทักมา พี่อยู่ตรงนี้เสมอ